سریف و سنزسریف Serif و Sans-serif

سریف (Serif) و سنزسریف (Sans-serif) چیست؟

سریف (Serif) در واقع به خطوط کوچک یا زائده‌هایی گفته می‌شود که در نقاط پایانی یک حرف، رقم یا نماد افزوده می‌شود. صورت‌های نوشتاری (فونت هایی) که دارای این خطوط کوچک در اجزای نوشتاری خود هستند را فونت‌های سریف می‌نامند.

در مقابل، فونت‌های سنزسریف (Sans-serif) به فونت‌هایی گفته می‌شود که دارای این زوائد نیستند (واژه sans به معنای “بدونِ …” می‌باشد و از زبان فرانسوی گرفته شده است).

به عنوان مثال، در تصویر زیر می‌توانید یک فونت سریف را در کنار یک فونت سنزسریف مشاهده کنید. در فونت سریف، خطوط زائده‌ای (یا همان serif ها) با رنگ قرمز نشان داده‌اند.

کاربرد serif و sans-serif

با اینکه سریف‌ها بیشتر جنبه‌ی تزئینی دارند اما بسیاری معتقدند در متون چاپی استفاده از این نوع فونت‌ها می‌تواند باعث خوانایی بهتر متن شود. اما در واقع باید پذیرفت این قانون در مورد همه‌ی فونت‌ها صدق نمی‌کند و الزاما تمام فونت‌های سریف در چاپ خواناتر از فونت‌های سنزسریف نیستند.

با اینحال معمولا خطوط تزئینی serif (همانطور که در فونت‌هایی نظیر Times New Roman و Georgia دیده می‌شود) به مغز در شناسایی سریع‌تر کاراکترهای چاپ شده و درنتیجه خوانایی متن کمک می‌کنند. از اینرو معمولا از این نوع فونت‌ها در بدنه‌ی متون چاپ شده استفاده می‌شود و اغلب برای هدینگ‌ها، فونت‌های sans-serif ترجیح داده می‌شوند. در مقابل، برای وبسایت‌ها و متونی که روی صفحات مانیتور نمایش داده می‌شود معمولا از فونت‌های sans-serif نظیر Arial و Verdana استفاده می‌شود.