بایگانی برچسب‌ها : bitcoin

همتا به همتا Peer to Peer – P2P

همتا به همتا یا Peer to Peer چیست؟

همتا به همتا (Peer to Peer یا به اختصار P2P) یک مدل ارتباطی نامتمرکز و گونه‌ای از معماری‌های توزیع شده است که در آن اعمال و بار محاسباتی روی گره های مشابهی به نام همتا (Peer) توزیع می‌شود. همتاها در این نوع شبکه ها دارای مجوزها و نقش‌های مشابهی هستند.

گره ها در یک شبکه P2P علاوه بر اینکه از دیگر گره ها خدمات و منابع دریافت می‌کنند بخشی از منابع خود (نظیر قدرت پردازشی، فضای ذخیره سازی، پهنای باند و …) را نیز در اختیار سایر گره های شبکه قرار می‌دهند. این مدل در نقطه مقابل مدل کلاینت – سرور قرار می‌گیرد. در واقع در شبکه P2P، هر همتا هر دو نقش کلاینت (مصرف کننده منابع) و سرور (یا فراهم کننده منابع) را ایفا می‌کند، این در حالیست که در مدل کلاینت – سرور این دو نقش کاملا از یکدیگر مجزا هستند.

هرچند کاربرد شبکه های P2P به زمان‌های پیش‌تر باز می‌گردد اما فراگیری و محبوبیت آن را باید مدیون سامانه‌های اشتراک فایل (به ویژه اپلیکیشن اشتراک موسیقی Napster – تأسیس در سال 1999) دانست.

کاربران برای اتصال به شبکه های P2P گسترده، معمولا نیازمند یک ارتباط اینترنتی و یک اپلیکیشن مخصوص هستند. این اپلیکیشن ها عملکرد گره به عنوان کلاینت و سرور را مدیریت می‌کنند و ممکن است به کاربر اجازه دهند پارامترهای مختلف از قبیل میزان منابعی که قرار است به شبکه تخصیص داده شود و تعداد ارتباط‌های مجاز که با سایر گره ها برقرار می‌کند را مشخص نمایند.

ویژگی ها، مزایا و معایب

به طور کلی در یک شبکه همتا به همتا هرچه تعداد کاربران افزایش پیدا کند ظرفیت شبکه نیز افزایش می‌یابد. اگر یک گره در شبکه به درستی کار نکند در صورتی که به اندازه کافی شبکه گسترده باشد سایر همتاها آن را جبران کرده و در نتیجه شبکه دچار اختلال نمی‌شود. این در حالیست که در مدل کلاینت – سرور، منابع سرور (یا سرورها) روی کلاینت‌ها تقسیم می‌شود و در صورت افزایش تعداد درخواست‌ها ممکن است سرور نتواند به شکل مناسب آن‌ها را پاسخ بدهد. علاوه بر این احتمال بروز شکست در چنین شبکه هایی نیز بیشتر خواهد بود چرا که در این مدل، تعداد گره‌هایی که مسئولیت سرویس دهی را بر عهده دارند محدود است.

استفاده از مدل همتا به همتا در مقایسه با مدل کلاینت – سرور مزایا و معایب دیگری هم دارد. به عنوان مثال در مورد اشتراک گذاری فایل، اگر فایل‌ها روی یک سرور نگه‌داری شود این مدیران سرور هستند که در هر لحظه می‌توانند به دلایلی (از جمله فشار دولت یا نقض حقوق کپی رایت) فایلی را از دسترس کلاینت‌های خود خارج کنند. از سوی دیگر، کلاینت‌ها معمولا به شکلی مطمئن می‌توانند به فایل موردنظر خود دسترسی داشته باشند حتی اگر فایل، مربوط به یک موسیقی یا نرم‌افزار نه چندان مشهور باشد که روی فضای سرور ذخیره شده است. این در حالیست که در مدل همتا به همتا، دسترسی به فایل‌هایی که چندان شناخته شده نیستند معمولا کار آسانی نیست. چرا که در مدل P2P باید حداقل یک گره، فایل مورد نظر را در اختیار داشته باشد، آن را به اشتراک گذاشته باشد و از سوی دیگر گره درخواست دهنده بتواند به گره دارای این فایل متصل شود. البته باید در نظر داشت که پایداری و دسترس پذیری شبکه‌های P2P برای اشتراک فایل‌های محبوب بسیار بالاتر خواهد بود.

سامانه های انتقال محتوا و اشتراک فایل که براساس این مدل فعالیت می‌کنند نه تنها همراه با افزایش تعداد کاربران، ظرفیت سرویس‌دهی‌شان افزایش پیدا می‌کند بلکه هزینه‌های آن‌ها در برابر سامانه‌های مشابه مبتی بر مدل کلاینت – سرور بسیار کمتر خواهد بود. این سامانه‌ها با توجه به عدم وجود سرور مرکزی معمولا به راحتی می‌توانند حق کپی رایت فایل‌های چندرسانه‌ای و نرم‌افزارها را نقض کنند. BitTorrent از جمله مشهورترین پروتکل های ارتباطی برای اشتراک فایل همتا به همتا می‌باشد.

دسترسی گمنام به محتوا، ایجاد محیط‌های محاسبات موازی و پیچیده و ارزهای رمزنگاری شده دیجیتال نظیر بیت کوین از جمله دیگر کاربردهای شبکه های P2P به شمار می‌رود. از آنجایی که نرم‌افزارهای P2P به عنوان سرور و کلاینت عمل می‌کنند معمولا از نظر امنیتی می‌توانند آسیب‌پذیرتر باشند.

همتا به همتا و کلاینت - سرور Peer to Peer and Client - Server
مقایسه مفهومی مدل های همتا به همتا و کلاینت – سرور. در مدل P2P (سمت چپ) تمام گره‌ها هم نقش کلاینت را ایفا می‌کنند و هم منابع خود را در قالب یک سرور به اشتراک می‌گذارند. در حالی که در مدل کلاینت – سرور (سمت راست) کلاینت‌ها خدمات و منابع موردنیاز خود را از یک سرور مرکزی درخواست می‌کنند.

از ترکیب مدل همتا به همتا و کلاینت – سرور، مدل‌های هیبریدی شکل می‌گیرند. در یک مدل هیبریدی متداول از یک سرور مرکزی برای کمک به همتاها جهت یافتن یکدیگر، جستجوی نام فایل‌هایی که توسط همتاها به اشتراک گذاشته شده و … استفاده می‌شود.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

بیت کوین Bitcoin

بیت کوین یا Bitcoin چیست؟

بیت کوین (Bitcoin) نوعی ارز رمزنگاری شده دیجیتال و سامانه پرداخت جهانی است که توسط فرد یا گروهی از افراد ناشناس با نام مستعار ساتوشی ناکاموتو (Satoshi Nakamoto) در سال 2009 و در قالب نسخه‌ای منبع باز به بهره‌برداری رسید. گفتنی است ارز رمزنگاری شده نوعی دارایی دیجیتال است که از تکنیک های رمزنگاری برای ایمن سازی تراکنش ها، کنترل و تأیید آن ها استفاده می کند.

بیت کوین چگونه کار می کند؟

بیت کوین نخستین پول دیجیتال غیرمتمرکز به شمار می‌رود به این معنا که تحت نظر یک بانک یا مدیر مرکزی اداره نمی‌شود. این در حالیست که در دنیای حساب‌های بانکی و پول‌های حقیقی، این بانک‌ها هستند که مسئولیت ثبت و نگه داری موجودی هر فرد و نظارت روی تراکنش ها را برعهده دارند.

روشی که در یک سامانه نامتمرکز مانند بیت کوین برای نظارت روی تراکنش ها مورد استفاده قرار می‌گیرد روشی کاملا متفاوت است. در واقع سامانه پرداخت bitcoin یک سامانه همتا به همتا (Peer to Peer) می‌باشد و تراکنش های مالی آن به شکل مستقیم میان کاربران، بدون نیاز به هرگونه واسطه و با کمک یک نرم افزار انجام می‌شود. به جای اینکه بانک مدیریت و تأیید تراکنش ها را برعهده داشته باشد، تمامی این تراکنش ها توسط کاربران تأیید می‌شود و در یک دفتر کل (Ledger) یا پایگاه داده توزیع شده با نام زنجیره بلوکی (بلاک چین یا blockchain) ثبت می‌شود. هر گره (یا کاربر) در این شبکه یک نسخه‌ی کپی از زنجیره بلوکی را نزد خود نگه می‌دارد. هر بیت کوینی که مبادله می‌شود ابتدا با کمک زنجیره بلوکی توسط کاربران تأیید و سپس به آن افزوده می‌شود. با توجه به اینکه هر تغییر مجدد در بلوک ها، باعث ایجاد ناهماهنگی در زنجیره بلوکی می‌شود در نتیجه دستکاری آن‌ها تقریبا از نظر منطقی امکان‌پذیر نیست.

بیت کوین ها با انجام عملی به نام استخراج (Mining) به وجود می‌آیند. در این فرایند از قدرت پردازشی سیستم های رایانه ای (واحدهای پردازش مرکزی، واحدهای پردازش گرافیکی و حتی مدارات مجتمع با کاربرد مخصوص یا ASIC) برای تأیید تراکنش ها (از طریق حل یک مسأله پیچیده ریاضی) استفاده می‌شود و صاحبان این سیستم‌ها به عنوان جایزه، بیت کوین های جدید دریافت می‌کنند. خرید بیت کوین از دیگر روش‌های افزایش موجودی به شمار می‌رود.

کاربران می‌توانند bitcoin های خود را با ارزهای دیگر (نظیر دلار یا پول محلی کشور خود) مبادله کنند یا از آن‌ها برای خرید کالا یا خدمات در برخی از فروشگاه‌های آنلاین و حتی فروشگاه‌های فیزیکی که از این پول دیجیتال پشتیبانی می‌کنند (و روز به روز بر تعداد آن‌ها افزوده می‌شود) استفاده نمایند. اپلیکیشن های موبایل یا نرم افزارهای رایانه ای bitcoin (که به عنوان کیف پول نیز شناخته می‌شوند) مشابه یک حساب بانکی عمل می‌کنند و به کاربر اجازه می‌دهند بیت کوین دریافت کنند، آن را نگه داری کنند و یا برای دیگران ارسال نمایند. تفاوت این کیف پول با حساب‌های بانکی در اینست که می‌توانید برای مبادله بیت کوین (همانند پست الکترونیک) با یک آدرس منحصربفرد شناخته شوید بدون اینکه هیچ شناسه یا ردپایی که در دنیای واقعی به شما نسبت داده می‌شود را از خود به جا بگذارید. به عبارت بهتر کاربران می‌توانند به صورت گمنام بیت کوین دریافت کنند و برای فرد دیگری که ممکن است حتی هویت حقیقی او را ندانند نیز بیت کوین ارسال کنند.

واحد این ارز دیجیتال، bitcoin می‌باشد و از نماد BTC برای نمایش آن استفاده می‌شود. همچنین از واحدهای کوچکتری نظیر میلی بیت کوین (mBTC معادل یک هزارم bitcoin)، میکرو بیت کوین (µBTC معادل یک میلیونیم bitcoin) و ساتوشی (satoshi معادل یک صدم میکرو بیت کوین) نیز در تراکنش‌ها استفاده می‌شود.

لوگوی بیتکوین bitcoin
لوگوی bitcoin