بایگانی برچسب‌ها : کاربرد

ماشین مجازی Virtual Machine

ماشین مجازی یا Virtual Machine چیست؟

ماشین مجازی (Virtual Machine به اختصار VM) یک همسان‌سازی از سیستم‌های رایانه‌ای است. در واقع ماشین‌های مجازی می‌توانند رفتار و عملکرد یک رایانه فیزیکی را تقلید کنند. معمولا این همسان سازی حاصل ترکیبی از نرم‌افزار و سخت‌افزارهای ویژه می‌باشد.

به عبارت ساده‌تر، ماشین مجازی یک کامپیوتر نرم‌افزاری – سخت‌افزاری است که مشابه یک کامپیوتر فیزیکی می‌تواند برنامه یا یک سیستم عامل را اجرا کند. سابقه ماشین‌های مجازی به دهه 1960 میلادی برمی‌گردد.

اغلب ماشین‌های مجازی براساس یک معماری رایانه‌ای طراحی می‌شوند اما برخی از آنها قادر هستند رفتار معماری‌های مختلف را همسان‌سازی کنند و به این ترتیب از عهده اجرای نرم افزارها و سیستم عامل‌های طراحی شده برای چند معماری مختلف برمی‌آیند.

به نرم‌افزار یا سخت‌افزاری که امکان ایجاد و اجرای یک ماشین مجازی را فراهم می‌کند Hypervisor (هایپروایزر) گفته می‌شود. سیستم فیزیکی که ماشین مجازی روی آن اجرا می‌شود ماشین میزبان (Host Machine) نامیده می‌شود و هر ماشین مجازی را نیز یک ماشین مهمان (Guest Machine) می‌نامند.

انواع ماشین‌های مجازی و کاربردهای آن‌ها

شاید بتوان گفت محرک اصلی برای شکل‌گیری ماشین‌های مجازی، تمایل کاربران به اجرای همزمان چند سیستم عامل بوده است. ماشین‌های مجازی سیستمی (System Virtual Machine) که تحت عنوان ماشین‌های با مجازی‌سازی کامل (Full Virtualization) نیز شناخته می‌شوند با تقلید رفتار یک ماشین واقعی می‌توانند یک سیستم عامل کامل را اجرا کنند. در این مدل با روش‌های مختلف و بهره‌گیری از تکنیک‌های اشتراک زمانی (Time Sharing) امکان ایجاد ماشین‌های مجازی مجزا (مدیریت و اشتراک منابع سخت‌افزاری یک ماشین واقعی مابین VM ها) فراهم می‌شود. این نوع ماشین‌های مجازی را می‌توان توسعه‌ای از حافظه مجازی (Virtual Memory) به شمار آورد و در کنار کاربردهایی همچون امکان اجرای همزمان چند سیستم عامل، اشکال‌زدایی آسانتر و بوت سریعتر هنگام توسعه یک سیستم عامل، به منظور تست نرم‌افزارهای در حال توسعه روی سیستم‌های مختلف و هم‌چنین نصب نرم‌افزارهایی که هنوز در مراحل آزمایشی به سر می‌برند یا عملکردشان به طور کامل شناخته شده نیست نیز استفاده می‌شود. گفتنی است مجازی سازی با کمک سخت افزار (Hardware-assisted Virtualization) رویکردی است که در آن امکان مجازی سازی کامل و کارامد با بهره‌گیری از قابلیت‌های سخت‌افزار میزبان (به خصوص پردازنده) مهیا می‌شود. VMware Workstation و Oracle VM VirtualBox دو نمونه از مشهورترین هایپروایزرهای این دسته به شمار می‌روند.

ماشین مجازی فرایندی (Process Virtual Machine) که به ماشین مجازی اپلیکیشن نیز مشهور است گونه دیگری از VM هاست که مشابه یک اپلیکیشن معمولی در سیستم عامل رایانه میزبان اجرا می‌شود. هدف از طراحی این ماشین‌ها ایجاد محیطی مستقل از پلتفرم است که امکان اجرای یک برنامه روی هر پلتفرمی را فراهم می‌آورد. این VM ها بر اساس یک مفسر ساخته می‌شوند و از مشهورترین آن‌ها می‌توان به ماشین مجازی جاوا (Java Virtual Machine) و Common Language Runtime اشاره نمود که به ترتیب برای اجرای برنامه‌های جاوا و برنامه‌های مبتنی بر .Net Framework طراحی شده‌اند.

ماشین مجازی Virtual Machine
نمایی از یک ماشین مجازی در حال اجرای Windows 7 و نرم افزار Mozilla Firefox – همانطور که مشاهده می‌کنید این ماشین مجازی روی Windows 10 در حال اجراست.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

دانگل Dongle

دانگل یا Dongle چیست؟

دانگل (Dongle) یک قطعه کوچک سخت افزاری است که با اتصال به یک ابزار دیگر (نظیر رایانه، تلویزیون و …) قابلیتی را به آن اضافه می‌کند.

کاربردهای رایج دانگل‌ها

دانگل‌ها برای کاربردهای مختلفی طراحی می‌شوند. بسیاری از آن‌ها با اتصال به پورت USB یک دستگاه، قابلیت‌هایی چون ارتباط بی‌سیم (نظیر بلوتوث و Wi-Fi) را برای آن دستگاه فراهم می‌آورند. پخش‌کننده‌های چندرسانه‌ای دیجیتال کوچک و حتی رایانه‌های شخصی کوچکی که برای اتصال به ورودی HDMI تلویزیون (یا مانیتور) طراحی شده‌اند نیز نوعی دانگل به شمار می‌روند.

علاوه بر این‌ها برخی از دانگل‌ها برای محافظت از نسخه‌برداری غیرمجاز یک نرم‌افزار تجاری ساخته می‌شوند. به این ترتیب که نرم‌افزار همراه با یک دانگل سخت‌افزاری عرضه می‌شود و تا زمانی که این دانگل به دستگاه متصل نشده باشد نرم افزار کار نخواهد کرد. از نمونه‌های دیگر دانگل‌ها می‌توان به کارت‌خوان‌های اس دی (SD Card Reader)، آداپتورهای OTG و فلش درایوهای USB اشاره نمود.

مزایای دانگل‌ها

معمولا دانگل‌ها به دلیل اندازه کوچک به آسانی قابل حمل هستند. علاوه بر این دانگل‌ها برخلاف سخت‌افزارهای داخلی دستگاه‌ها می‌توانند روی چندین دستگاه مختلف مورد استفاده قرار گیرند. برای مثال شما می‌توانید تنها یک دانگل USB بلوتوث تهیه کنید و از آن روی رایانه‌های دسکتاپ مختلفی که به صورت داخلی مجهز به این سخت‌افزار نیستند برای انتقال فایل بین رایانه و گوشی هوشمندتان استفاده کنید (به این ترتیب لازم نیست برای خرید سخت‌افزارهای مجزا برای هر دستگاه، هزینه‌ای جداگانه بپردازید در حالی که تنها در مواقع ضروری از آن استفاده می‌کنید) یا به عنوان مثال می‌توانید از فلش درایو USB خود برای همراه داشتن و انتقال فایل‌هایتان در منزل و محل کار بهره ببرید.

از نظر امنیتی نیز استفاده از دانگل‌ها می‌تواند مفید واقع شود. برای مثال اگر از دانگل‌ها برای ارتباط بی‌سیم استفاده شود می‌توانند این اطمینان را برای کاربر به ارمغان بیاورند که هنگام متصل نبودن دانگل به دستگاه، دسترسی بی‌سیم به آن امکان‌پذیر نیست.

دانگل Dongle
رایانه شخصی کوچک Intel Compute Stick – دانگلی که با اتصال به پورت HDMI یک تلویزیون یا نمایشگر، آن را به یک رایانه کامل تبدیل می‌کند!
دانگل dongle
نمونه‌ای از یک دانگل Wi-Fi

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لییک واژه در ویکیپدیا

Web 2.0

وب 2.0 یا Web 2.0 چیست؟

وب 2.0 (یا Web 2.0) اصطلاحی است در مورد وبسایت‌هایی که روی محتواهای تولیدی کاربران، آسانی استفاده و سازگاری با سیستم‌ها و دستگاه‌های مختلف تأکید می‌کند.

مقایسه Web 2.0 با Web 1.0

در وبسایت‌های مبتنی بر Web 2.0 کاربران می‌توانند با یکدیگر تعامل داشته باشند، مطلب بنویسند، در مورد گفته‌ها و محتوای منتشر شده توسط دیگران اظهار نظر کنند و حتی عکس و ویدیو منتشر کنند. این در حالی است که در Web 1.0 تقریبا تنها کاری که کاربران یک وبسایت قادر به انجام آن بودند مشاهده و دریافت محتوا بود. به عبارت بهتر در عصر وب 1.0، تولیدکنندگان محتوا بسیار اندک بودند اما با توسعه وب 2.0 و ظهور شبکه‌های اجتماعی و وبلاگ‌ها بر تعداد کاربرانی که محتوا تولید می‌کنند و هم‌چنین حجم محتواها افزوده شد.

هرچند این تعامل و تولید محتوا توسط کاربران می‌تواند به همکاری و همراهی گسترده میان کاربران ختم شود اما از سوی دیگر می‌تواند امکان انتشار مطالب هرز، هجو و شایعات، سخنان نفرت‌آمیز و … را نیز فراهم آورد.

با ظهور وب 2.0 و وبسایت‌های پویا حتی دنیای تبلیغات آنلاین نیز با تحول روبرو شد و از بنرهای تصویری ثابت به گونه‌های چندرسانه‌ای تعاملی که متناسب با محتوای سایت‌ها هستند تغییر شکل پیدا کرد.

ویژگی‌ها و کاربردهای وب 2.0

وب 2.0 به بازدیدکنندگان سایت‌ها اجازه می‌دهد به طور مستقیم روی صفحات وب، نظر خود را منعکس کنند و با ایجاد حساب کاربری به مشارکت بیشتر در سایت بپردازند. قابلیت برچسب‌گذاری (Tagging) وبسایت‌ها و مطالب (دسته‌بندی اطلاعات) که منجربه تسهیل جستجوی محتوای مورد نیاز می‌شود، امکان محبوب نمودن (لایک) و امتیازدهی به مطالب، تصاویر و ویدیوها توسط بازدیدکنندگان، تجربه کاربری پویا (واکنش‌پذیری سایت‌ها در برابر رفتار کاربر با کمک فناوری‌هایی نظیر Ajax)، مشارکت کاربر، آزادی بیان بالاتر، هوش تجمعی (از طریق مشارکت کاربران) و در واقع بسیاری از قابلیت‌های اصلی و متمایزکننده موجود در وبسایت‌های شبکه‌های اجتماعی، وبلاگ‌ها، ویکی‌ها، سایت‌های اشتراک عکس و ویدیو و اپلیکیشن‌های وب را می‌توان از جمله ویژگی‌هایی به شمار آورد که بخشی از دنیای وب 2.0 می‌باشد.

امکان جستجو در سایت براساس کلمات کلیدی، ایجاد پیوند میان سایت‌های مرتبط و استفاده از فناوری‌هایی نظیر خوراک‌های RSS و … نیز از جمله ویژگی‌های وب 2.0 هستند که تقریبا در اغلب سایت‌ها قابل مشاهده می‌باشد.

در کنار این ویژگی‌ها ظهور وب 2.0 باعث شکل‌گیری بازاریابی تعاملی و همکاری مشتریان با کسب و کارها از طریق وب شده است. آموزش مشارکتی، اپلیکیشن‌های وب و استفاده از شبکه‌های اجتماعی برای بازاریابی هدفمند در حوزه‌هایی نظیر گردشگری از جمله کاربردهای مفید Web 2.0 به شمار می‌رود.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

صفحه کلید عددی Numeric Keypad

صفحه کلید عددی یا Numeric Keypad چیست؟

صفحه کلید عددی (Numeric Keypad) بخشی از یک صفحه کلید استاندارد رایانه است که معمولا در سمت راست آن قرار گرفته و اغلب برای وارد کردن سریع حجم زیادی از اعداد توسط کاربران مورد استفاده قرار می‌گیرد. عناوینی نظیر Number pad و Numpad نیز به عنوان معادل‌های رایج برای این اصطلاح به شمار می‌روند. از آنجا که نحوه‌ی قرارگیری کلیدها در این بخش از صفحه کلید مشابه ماشین حساب است به آن صفحه کلید ماشین حسابی نیز گفته می‌شود. از نظر لغوی، واژه Keypad به معنای صفحه کلید کوچک است.

کلیدهایی که روی یک Numpad استاندارد قابل مشاهده است شامل کلید Num Lock، کلیدهای 0 تا 9، کلیدهای مربوط به چهار عمل اصلی، نقطه (یا ممیز) و Enter می‌باشد.

صفحه کلید عددی Numpad - Numeric Keypad
صفحه کلید عددی (Numeric Keypad)

در صفحه کلید لپ‌تاپ‌ها معمولا به علت فضای کمتر، خبری از بخش مجزایی تحت عنوان صفحه کلید عددی نیست. در عوض، عملکرد این کلیدها با کمک یک کلید تغییردهنده با نام Fn به کلیدهای دیگر موجود در صفحه کلید محول می‌شود.

در Numpad های معمولی، کلیدها متناسب با وضعیت روشن یا خاموش بودن Num Lock دارای دو عملکرد متفاوت می‌باشند. در صورتی که این کلید روی حالت روشن قرار داشته باشد کلیدهای ارقام، رقم متناظر خود را تولید می‌کنند. اما اگر Num Lock روی حالت Off باشد عملکرد کلیدهای 2 و 4 و 6 و 8 به ترتیب معادل با کلیدهای پایین، چپ، راست و بالا خواهد بود و رفتار کلیدهای 0 و 1 و 3 و 7 و 9 و نقطه (.) به ترتیب معادل کلیدهای Ins و End و PgDn و Home و PgUp و Del می‌باشد.

کاربردهای دیگر صفحه کلید عددی

هرچند از این صفحه کلید معمولا برای تایپ سریع اعداد استفاده می‌شود اما کاربردهای دیگری نیز برای کلیدهای موجود در این بخش وجود دارد. برای مثال کنترل حرکت کرسر ماوس از جمله کاربردهایی است که معمولا در نبود یک ماوس فیزیکی راهشگا خواهد بود.

در برخی از بازی‌های رایانه‌ای نیز از کلیدهای 1 تا 9 موجود در Numpad برای جابجانمودن کاراکترها و اشیا در قطرها و چهار جهت اصلی استفاده می‌شود. برخی از اوقات نیز به جای استفاده از کلیدهای WASD برای کنترل کاراکتر از کلیدهای چهار جهت در صفحه کلید عددی کمک گرفته می‌شود.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

ارتباط حوزه نزدیک Near Field Communication – NFC

ارتباط حوزه نزدیک یا Near Field Communication – NFC چیست؟

ارتباط حوزه نزدیک (Near Field Communication یا به اختصار NFC) به مجموعه‌ای از پروتکل‌های ارتباطی گفته می‌شود که دو ابزار الکترونیکی را هنگامی که در مجاورت یکدیگر قرار می‌گیرند (در حدود چند سانتی‌متری) قادر به ارتباط با یکدیگر می‌سازد. معمولا یکی از این ابزارها یک دستگاه قابل حمل نظیر گوشی هوشمند است.

ریشه‌های NFC را باید در فناوری RFID (شناسایی با امواج رادیویی) جستجو کرد. به مرور زمان ان‌اف‌سی توانست به یک استاندارد عمومی تبدیل شود و روز به روز بر تعداد دستگاه‌هایی که از آن پشتیبانی می‌کنند افزوده می‌شود. گفتنی است در ان اف سی از القای الکترومغناطیسی بین دو آنتن استفاده می‌شود.

از مشخصه‌های NFC می‌توان به سرعت پایین ارتباط و راه‌اندازی (Setup) ساده اشاره نمود. ان اف سی (با نرخ انتقال 106 تا 424 کیلوبیت بر ثانیه) حتی در مقایسه با بلوتوث هم از سرعت پایین‌تری برخوردار است و در بازه کوتاهتری عمل می‌کند. این فناوری که روی فرکانس 13.56 مگاهرتز عمل می‌کند به انرژی بسیار اندکی نیاز دارد.

در ارتباط حوزه نزدیک همواره با یک آغازگر ارتباط و یک هدف سر و کار داریم. دیوایس آغازگر می‌تواند انرژی لازم برای یک هدف غیرفعال (یا Passive که فاقد منبع تغذیه می‌باشد) را فراهم آورد؛ از اینرو در سال‌های اخیر استفاده از قطعات ارزان قیمتی همچون برچسب (تگ) و استیکرهای NFC با استقبال فراوانی روبرو بوده است.

دستگاه‌های مجهز به این فناوری می‌توانند همانند یک کارت هوشمند به منظور انجام تراکنش‌های مالی مورد استفاده قرار گیرند، اطلاعات ثبت شده در تگ‌های NFC (که به عنوان مثال در یک پوستر هوشمند جاسازی شده است) را بخوانند و (حتی در برخی نمونه‌ها روی آن‌ها بنویسند) یا به صورت ارتباطات همتا به همتا (Peer to Peer) به تبادل اطلاعات با یک دستگاه NFC دیگر بپردازند.

امنیت NFC

هرچند بازه فعالیت ان اف سی به فاصله‌ای بسیار کوتاه (چیزی کمتر از 10 سانتی‌متر) محدود می‌شود اما NFC ساده به خودی خود ارتباطی ایمن را تضمین نمی‌کند و مطابق استاندارد ISO هیچ راهکاری جهت جلوگیری از استراق سمع حین برقراری ارتباط ارائه نمی‌کند. از آن جایی که دستگاه‌های غیرفعال، فیلدهای RF (فرکانس رادیویی) مختص خودشان را تولید نمی‌کنند ایمن‌تر هستند. با اینحال فرد متجاوز می‌تواند از فواصل حدود 10 متری برای دستگاه‌های فعال و 1 متری برای دستگاه‌های غیرفعال اقدام به استراق سمع یک ارتباط NFC نماید. بنابراین در مورد دستگاه‌های غیرفعال، ضرورت حضور هکر در فاصله‌ای بسیار نزدیک به شما می‌تواند خیالتان را از نظر امنیتی تا حدی آسوده نماید.

کاربردهای NFC

از دستگاه‌های مجهز به ان اف سی می‌توان در سامانه‌های پرداخت بدون تماس (Contact-less Payment) به عنوان جایگزینی برای کارت‌های اعتباری و بلیط‌های الکترونیک جهت پرداخت موبایلی (Mobile Payment) و انجام تراکنش‌های مالی استفاده نمود.

فناوری ارتباط حوزه نزدیک با توجه به ساده بودن فرایند ستاپ می‌تواند برای راه‌اندازی ارتباطات بی‌سیم توانمندتری از جمله بلوتوث مورد استفاده قرار گیرد. از NFC برای اشتراک عکس، کانتکت و انتقال فایل نیز استفاده می‌شود. همچنین دستگاه‌های مجهز به ان اف سی را می‌توان به عنوان اسناد هویت الکترونیک مورد استفاده قرار داد. امروزه کاربرد این فناوری آنچنان گسترش یافته است که پای آن به دنیای بازی‌های ویدیویی نیز باز شده است.

ارتباط حوزه نزدیک - ان اف سی NFC
پرداخت موبایلی از طریق NFC

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

ایجاد، خواندن، بروزرسانی و حذف Create, Read, Update and Delete – CRUD

ایجاد، خواندن، بروزرسانی و حذف یا Create, Read, Update and Delete – CRUD چیست؟

CRUD (یا کرود) اصطلاحی در دانش رایانه است که از حروف ابتدای چهار عمل اصلی مورد استفاده در ذخیره‌سازی داده‌ها یعنی ایجاد کردن (Create)، خواندن (Read)، بروزرسانی (Update) و حذف کردن (Delete) گرفته شده است. در برخی موارد از واژه‌های Retrieve (به معنای بازیابی) و Destroy (به معنای نابود کردن) نیز به عنوان جایگزین‌های معادل برای اعمال Read و Delete استفاده می‌شود.

کاربردهای رایج اصطلاح CRUD

این اصطلاح معمولا در حوزه‌هایی که با بازیابی و تغییر محتویات پایگاه داده در ارتباط است به کار می‌رود. در SQL دستورات معادل با این چهار عمل به ترتیب عبارتند از: INSERT (برای درج رکوردهای جدید در یک جدول)، SELECT (برای انتخاب یا بازیابی رکوردها از یک جدول)، UPDATE (برای بروزرسانی مقادیر موجود در رکوردها) و DELETE (برای حذف رکوردها از یک جدول).

در واسط‌های کاربری نیز این اعمال مربوط به زمانی می‌شوند که کاربر به نمایش، جستجو و تغییر اطلاعات (معمولا از طریق فرم‌های درنظر گرفته شده) اقدام می‌کند. برای مثال در واسط کاربری یک نرم افزار دفترچه تلفن لازم است بخش‌هایی برای افزودن آیتم جدید، بازیابی، جستجو و لیست کردن آیتم‌های ثبت شده، ویرایش آیتم‌ها و حذف آن‌ها درنظر گرفته شده باشد؛ در صورت نداشتن این قابلیت‌ها نرم‌افزار دفترچه تلفن عملا ناقص خواهد بود.

اصطلاحات مشابه با CRUD

از اصطلاحات دیگری که دارای مفاهیمی مشابه با CRUD هستند می‌توان به BREAD (برگرفته از واژه‌های Browse یا مرور کردن، Read یا خواندن، Edit یا ویرایش کردن، Add یا افزودن و Delete یا حذف کردن)، MADS (برگرفته از واژه‌های Modify یا تغییر دادن، Add یا افزودن، Delete یا حذف کردن و Show یا نمایش دادن) و DAVE (برگرفته از واژه‌های Delete یا حذف کردن، Add یا افزودن، View یا مشاهده کردن و Edit یا ویرایش کردن) اشاره نمود.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

کلید شیفت Shift Key

کلید شیفت یا Shift Key چیست؟

کلید شیفت (Shift Key) یکی از کلیدهای تغییردهنده (Modifier Key) در صفحه کلید است که برای تایپ حروف بزرگ و کاراکترهایی که در بخش بالایی برخی از کلیدها نقش بسته‌اند (نظیر نماد $ که همراه با عدد 4 روی یک کلید قرار گرفته است) استفاده می‌شود. به این کلید، کلید انتخاب سطح دو (Level 2 Select Key) نیز گفته می‌شود.

معمولا دو عدد کلید شیفت یکی در سمت راست و دیگری در سمت چپ صفحه کلید قرار دارد. در چینش استاندارد QWERTY معمولا شیفت سمت چپ زیر کلید Caps Lock و بالای کلید Ctrl چپ قرار دارد و شیفت سمت راست نیز زیر کلید Enter و بالای Ctrl سمت راست قرار می‌گیرد. همانطور که گفته شد افزون بر حروف بزرگ، بسیاری از علائم پرکاربرد از جمله پرانتزهای باز و بسته، *، @، !، “، ؟ و علائم کوچکتر و بزرگتر و … به فشرده شدن کلید Shift احتیاج دارند. بنابراین وجود دو نمونه از این کلید در دو طرف کیبورد می‌تواند به تایپ آسانتر این کاراکترها کمک کند.

لازم به ذکر است در بسیاری از سیستم‌عامل‌ها از جمله ویندوز اگر کلید Caps Lock روی حالت روشن قرار داشته باشد فشرده شدن کلید Shift همراه با کلیدهای حروف باعث کوچک نوشته شدن آن حرف می‌شود.

معمولا در صفحه کلیدها از یک فلش روبه بالا (مشابه آنچه در تصویر زیر دیده می‌شود) به عنوان نماد این کلید استفاده می‌شود.

کلید شیفت Shift Key
موقعیت کلید Shift سمت چپ در یک صفحه کلید

کاربردهای کلید Shift

کلید شیفت دارای کاربردهای متعددی در سیستم‌عامل‌ها و نرم‌افزارهای مختلف می‌باشد که در ادامه به برخی از رایج‌ترین آن‌ها اشاره شده است:

  • انتخاب بخشی از متن یا اشیا: با کلیک روی نقطه آغازین، فشردن کلید شیفت و پایین نگه‌داشتن آن و سپس انتخاب نقطه انتهایی می‌توانید در واسط‌های کاربری گرافیکی نرم‌افزارهای مختلف (نظیر واژه‌پردازها، ویرایشگرهای متن، مرورگرهای وب، نرم‌افزارهای مدیریت فایل و …) بخشی از متن یا فایل‌ها و اشیا موردنظرتان را انتخاب کنید.
  • تسهیل ترسیم خطوط صاف، دایره و مربع: در نرم‌افزارهای ترسیمی معمولا با پایین نگه‌داشتن کلید Shift، استفاده از ابزارهای خط، مستطیل و بیضی به رسم خطوط صاف، مربع و دایره محدود می‌شود.
  • باز کردن پیوند در پنجره جدید مرورگر: در بسیاری از مرورگرهای وب با پایین نگه‌داشتن این کلید هنگام کلیک روی لینک‌ها، محتوای مقصد در پنجره‌ای جدید باز می‌شود.
  • باز کردن Windows Task Manager: با فشردن همزمان کلیدهای Ctrl + Shift + Esc می‌توان به این برنامه دسترسی پیدا نمود.
  • حذف بدون بازگشت فایل‌ها و فولدرها: در صورتی که در برنامه File Explorer (یا Windows Explorer در نسخه‌های قدیمی‌تر ویندوز) هنگام پاک کردن فایل‌ها یا فولدرها همراه با فشردن کلید Delete کلید Shift را نیز پایین نگه‌دارید فایل یا فولدرهای موردنظر به صورت آنی و بدون ارسال به Recycle Bin حذف می‌شوند.
  • بازگشت به شئ قبلی: همانطور که می‌دانید معمولا در نرم‌افزارهای مختلف و فرم‌های اینترنتی با استفاده از کلید Tab می‌توان فوکوس را به شئ (یا فیلد) بعدی منتقل نمود. برای بازگشت به شئ قبلی کافی است کلید Shift را همراه با Tab فشار دهید.
  • باز کردن Context Menu با فشردن همزمان Shift + F10

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

کی لاگر Keylogger

کی لاگر یا Keylogger چیست؟

کی لاگر (Keylogger) نرم افزار یا سخت افزاری است که از کلیدهای فشرده شده روی صفحه کلید کاربر گزارش تهیه می‌کند. به عبارت بهتر، جزئیات هر کلیدی که توسط کاربر فشرده می‌شود توسط کی لاگر (معمولا در یک فایل) ثبت می‌شود. این کار در برخی موارد به صورت نهانی و بدون آنکه کاربر مطلع شود انجام می‌شود. به این فرایند، Keylogging (به معنای گزارش‌گیری از کلیدها) یا Keyboard Capturing (ثبت و ضبط صفحه کلید) گفته می‌شود.

انواع کی لاگر

کی لاگرها از نظر ماهیت به دو نوع نرم افزاری و سخت افزاری تقسیم می‌شوند. هم‌چنین از نظر کاربرد و هدفی که دنبال می‌کنند ممکن است کاملا مشروع و قانونی باشند و یا در قالب یک جاسوس افزار (Spyware) جنبه غیرقانونی پیدا کنند.

کاربردهای کی لاگر

از Keylogger های نرم افزاری می‌توان برای حل مشکلات فنی مرتبط با رایانه‌ها در یک سازمان، نظارت روی عملکرد کاربران بدون اطلاع مستقیم آن‌ها و یا مطالعه رفتار کاربران با رایانه استفاده نمود. در عین حال هکرها از Keylogger برای سرقت اطلاعات مهم کاربران نظیر کلمه‌های عبور و داده‌های حساسی که در فرم‌های اینترنتی وارد می‌شود (نظیر شماره تماس، آدرس، اطلاعات کارت‌های اعتباری و …) استفاده می‌کنند. معمولا این کی لاگرها در قالب یک تروجان یا ویروس رایانه‌ای منتشر می‌شوند و جاسوسی از فرد قربانی را آغاز می‌کنند.

جالب است بدانید قابلیت‌های برخی از کی لاگرهای نرم افزاری تنها به ثبت جزئیات مربوط به کار با صفحه کلید محدود نمی‌شود. امکاناتی نظیر عکس برداری از کل صفحه و خواندن فیلدهای موجود در فرم‌های اینترنتی و نرم افزارهای کاربردی از ویژگی‌هایی است که می‌تواند به یک کی لاگر قدرت بیشتری ببخشد.

در مقابل گونه نرم افزاری، کی لاگرهای سخت افزاری بدون نیاز به نصب نرم افزار، به ثبت اطلاعات صفحه کلید می‌پردازند. به عنوان نمونه، برخی Keylogger ها در قالب یک رابط میان کابل صفحه کلید و پورت رایانه اقدام به ثبت گزارش از کلیدهای فشرده شده توسط کاربر می‌نمایند.

راه‌های مقابله با گزارش‌گیری‌های غیرقانونی

همانطور که گفته شد یکی از رایج‌ترین کاربردهای کی لاگرها بر اهداف بدخواهانه و شرورانه استوار است. برای مقابله با حملات مبتنی بر کی لاگینگ روش‌های مختلفی وجود دارد. استفاده از کیبوردهای نرم افزاری برای ورود داده‌های مهم (نظیر اطلاعات کارت‌های اعتباری) می‌تواند در مقابل Keylogger ها (به خصوص نوع سخت افزاری آن‌ها) گزینه‌ی ایمن‌تری به شمار بیاید (معمولا در فرم‌های خرید اینترنتی می‌توانید کنار فیلدهای حساس، صفحه کلیدهای عددی نرم افزاری را مشاهده کنید. در سیستم عامل ویندوز هم احتمالا با On-Screen Keyboard که صفحه کلید نرم افزاری پیش فرض این سیستم عامل است آشنا هستید.)

استفاده از نرم افزارهای آنتی کی لاگر (Anti Keylogger) می‌تواند به شما در شناسایی Keylogger ها کمک کند. برخی از آنتی ویروس‌ها و ضد جاسوس افزارها نیز می‌توانند کی لاگرها را شناسایی کنند.

به کارگیری نرم افزارهای مدیریت کلمه عبور و ابزارهای تکمیل کننده خودکار فرم‌های اینترنتی نیز می‌تواند مانع از لو رفتن اطلاعات حساس توسط کی لاگرها شود چرا که با استفاده از این نرم افزارها نیازی به وارد کردن اطلاعات حساس با استفاده از صفحه کلید وجود ندارد. علاوه بر این رمزهای عبور یکبار مصرف، استفاده از فناوری‌های مبتنی بر تشخیص گفتار و … نیز می‌تواند از راهکارهای موثر برای مقابله با Keylogger های نامشروع باشد. همچنین با توجه به اینکه این ابزارها گزارشات خود را به نحوی از طریق اینترنت برای هکر ارسال می‌کنند نظارت بر ارتباطات شبکه‌ای و تبادلات صورت گرفته توسط اپلیکیشن‌ها بر بستر شبکه نیز می‌تواند به شناسایی این جاسوس افزارها کمک کند.

یک کی لاگر (Keylogger) سخت افزاری
یک کی لاگر سخت افزاری

جاوا اسکریپت JavaScript

جاوا اسکریپت یا JavaScript چیست؟

جاوا اسکریپت (JavaScript یا به اختصار JS)، یکی از زبان‌های برنامه‌نویسی اسکریپتی و سطح بالاست که در کنار HTML و CSS به عنوان یکی از اصلی‌ترین تکنولوژی‌های توسعه‌ی وب به شمار می‌رود. بسیاری از وبسایت‌ها از جاوا اسکریپت برای برنامه‌نویسی و تعیین رفتار صفحات وب استفاده می‌کنند.

JavaScript از جمله زبان‌های تفسیری (Interpreted) به شمار می‌رود و در نتیجه، دستورات آن نیازی به کامپایل شدن ندارد. در اکثر مرورگرهای وب امروزی، از JavaScript به صورت پیش‌فرض و بدون نیاز به نصب افزونه و بسته‌های تکمیلی پشتیبانی می‌شود. جالب است بدانید ریشه‌های این زبان به مرورگر Netscape باز می‌گردد.

از نظر فنی کدهای JavaScript را می‌توان در داخل بخش <head> یا <body> فایل‌های HTML قرار داد. هم‌چنین می‌توان کل اسکریپت‌های این زبان را داخل یک فایل جداگانه با پسوند js ذخیره نمود و سپس آن‌ها را در اسناد مختلف HTML فراخوانی نمود. به این نوع اسکریپت‌ها، جاوا اسکریپت خارجی یا External گفته می‌شود و این امکان را فراهم می‌آورد که بتوان بدون نیاز به تکرار قطعات کد از آن‌ها برای تمامی صفحات مختلف یک سایت استفاده نمود.

با وجود اینکه بیشترین کاربرد این زبان، افزودن رفتار قابل اجرا در سمت کلاینت (Client-side) به صفحات HTML و ایجاد وبسایت‌های پویا می‌باشد اما امروزه کدهای JavaScript می‌توانند در سمت سرور (Server-side) نیز اجرا شوند.

جاوا و جاوا اسکریپت

هرچند جاوا و جاوا اسکریپت از نظر ساختاری هر دو مشابه زبان برنامه نویسی C و دارای نام‌های مشابهی هستند اما چه از نظر کاربرد و چه از نظر ماهیت طراحی تفاوت‌های بسیاری با یکدیگر دارند. به علاوه Java یک زبان برنامه‌نویسی کامپایل‌شده است درحالیکه JavaScript یک زبان اسکریپتی تفسیری است.

کاربردهای جاوا اسکریپت

مرتب‌سازی جداول، واکنش نشان دادن به رویدادها، اعتبارسنجی مقادیر داده‌ها، تشخیص مرورگر و سیستم‌عامل کاربر، افزودن محتوا به صفحه بدون بارگیری مجدد آن (با تکنولوژی Ajax)، متحرک‌سازی المان‌های موجود در صفحات وب، پخش موسیقی و ویدیو از جمله کاربردهای رایج JS به شمار می‌رود که در بسیاری از سایت‌های امروزی قابل مشاهده است.