Tag Archives: صفحه کلید

کلید End یا End Key

کلید End یا End Key چیست؟

کلید End عنوان یکی از کلیدهای موجود در صفحه کلیدهای مرسوم رایانه ای است که برای رفتن به انتهای خط جاری یا انتهای یک سند یا صفحه به کار می‌رود. این کلید از جمله کلیدهای کرسر (Cursor Keys) به شمار می‌رود.

در صفحه کلیدهای استاندارد معمولا این کلید با لیبل End قابل شناسایی است و پایین کلید Home قرار می‌گیرد. این در حالیست که در صفحه کلیدهای فشرده و لپ تاپ ها بسته به مدل‌های مختلف ممکن است مکان قرارگیری این کلید متفاوت باشد. حتی در برخی از این کیبردها، کلید مجزایی تحت عنوان این نام وجود ندارد بلکه کاربر می‌تواند با ترکیب کلید Fn و کلیدی دیگر به عملکرد کلید خانه دسترسی پیدا کند.

در صفحه کلیدهایی که از بخش عددی (Numeric Keypad) مجزا برخوردار هستند هنگامی که کلید Num Lock روی حالت خاموش قرار دارد کلید مربوط به عدد 1 در بخش عددی، نقش این کلید را ایفا می‌کند.

کلید End یا End Key
مکان قرارگیری End در یک کیبرد استاندارد

کاربردها

کلید End در اغلب موارد دارای عملکردی مخالف با کلید Home می‌باشد. در صورتی که یک فیلد متنی قابل ویرایش، دارای فوکوس (آماده دریافت ورودی متنی و تایپ کردن) باشد فشردن این کلید باعث می‌شود کرسر متنی به پایان خط جاری منتقل شود در حالیکه استفاده از کلید Home باعث انتقال کرسر به ابتدای خط خواهد شد.

گفتنی است در چنین حالتی اگر کلید End همراه با کلید Shift فشرده شود تمامی متن پس از کرسر تا انتهای خط جاری به صورت انتخاب شده درمی‌آید و اگر همراه با کلید Ctrl فشرده شود کرسر به انتهای آخرین خط فیلد متنی (یا انتهای سند متنی) منتقل خواهد شد.

در صورتی که خبری از یک فیلد متنی قابل ویرایش (و آماده دریافت ورودی) نباشد و با محیطی قابل اسکرول کردن روبرو هستید در اثر فشردن کلید End به انتهای سند، صفحه یا لیست مربوطه هدایت می‌شوید. نمونه‌هایی از این نوع کاربرد را می‌توانید در اسناد مختلف یا صفحاتی که در مرورگر وب مشاهده می‌کنید و همین‌طور لیستی از فایل‌ها در یک نرم افزار مدیریت فایل تجربه کنید. در نقطه مقابل، کلید Home صفحه یا سند را به سمت ابتدا اسکرول می‌کند.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

کلید Home یا Home Key

کلید Home یا Home Key چیست؟

کلید Home یا کلید خانه (Home Key) عنوان یکی از کلیدهای موجود در صفحه کلیدهای مرسوم رایانه ای است که برای بازگشت به ابتدای خط جاری یا ابتدای یک سند یا صفحه به کار می‌رود. این کلید از جمله کلیدهای کرسر (Cursor Keys) به شمار می‌رود.

در صفحه کلیدهای استاندارد معمولا این کلید با لیبل Home قابل شناسایی است و بالای کلید End قرار می‌گیرد. این در حالیست که در صفحه کلیدهای فشرده و لپ تاپ ها بسته به مدل‌های مختلف ممکن است مکان قرارگیری این کلید متفاوت باشد (اغلب جایی در ردیف بالایی صفحه کلید). حتی در برخی از این کیبردها، کلید مجزایی تحت عنوان این نام وجود ندارد بلکه کاربر می‌تواند با ترکیب کلید Fn و کلیدی دیگر به عملکرد کلید خانه دسترسی پیدا کند.

در صفحه کلیدهایی که از بخش عددی (Numeric Keypad) مجزا برخوردار هستند هنگامی که کلید Num Lock روی حالت خاموش قرار دارد کلید مربوط به عدد 7 در بخش عددی، نقش کلید هوم را ایفا می‌کند.

کلید خانه Home Key
مکان قرارگیری Home Key در یک کیبرد استاندارد

کاربردهای کلید Home

کلید Home در اغلب موارد دارای عملکردی مخالف با کلید End می‌باشد. در صورتی که یک فیلد متنی قابل ویرایش، دارای فوکوس (آماده دریافت ورودی متنی و تایپ کردن) باشد فشردن این کلید باعث می‌شود کرسر متنی به ابتدای خط جاری منتقل شود در حالیکه استفاده از کلید End باعث انتقال کرسر به انتهای خط خواهد شد.

گفتنی است در همین حالت اگر کلید خانه همراه با کلید Shift فشرده شود تمامی متن قبل از کرسر تا ابتدای خط جاری به صورت انتخاب شده درمی‌آید و اگر همراه با کلید Ctrl فشرده شود کرسر به ابتدای اولین خط فیلد متنی (یا ابتدای سند متنی) منتقل خواهد شد.

در صورتی که خبری از یک فیلد متنی قابل ویرایش (و آماده دریافت ورودی) نباشد و با محیطی قابل اسکرول کردن روبرو هستید در اثر فشردن کلید خانه به ابتدای سند، صفحه یا لیست مربوطه هدایت می‌شوید. نمونه‌هایی از این نوع کاربرد را می‌توانید در اسناد مختلف یا صفحاتی که در مرورگر وب مشاهده می‌کنید و همین‌طور لیستی از فایل‌ها در یک نرم افزار مدیریت فایل تجربه کنید. در نقطه مقابل، کلید End صفحه یا سند را به سمت انتها اسکرول می‌کند.

دکمه خانه در دستگاه های همراه

فراموش نکنید دکمه‌ای که در گوشی های هوشمند و تبلت ها به عنوان دکمه خانه (Home button) شناخته می‌شود کاملا با مفهوم کلید خانه در صفحه کلید رایانه ها متفاوت است. در واقع دکمه خانه اغلب به عنوان یک کلید فیزیکی یا مجازی در ناحیه پایینی دستگاه قابل مشاهده است و کاربر با فشردن آن به صفحه خانه (Home Screen) منتقل می‌شود.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

پرینت اسکرین Print Screen

پرینت اسکرین یا Print Screen چیست؟

پرینت اسکرین (Print Screen) عنوان یکی از کلیدهای کاربردی است که در اغلب صفحه کلیدهای متداول PC ها قابل مشاهده است.

این کلید معمولا در بالاترین ردیف کیبورد (هم‌راستا با کلیدهای F1 تا F12) در کنار کلیدهای Break و Scroll Lock قرار می‌گیرد و با لیبل Print Screen یا لیبل های خلاصه شده‌ای نظیر Prnt Scrn یا Prt Sc و … شناخته می‌شود.

این روزها کاربرد اصلی کلید پرینت اسکرین، تهیه اسکرین شات (یا عکس گرفتن از محتویات صفحه) است. در سیستم عامل ویندوز با فشردن این کلید، تصویری از محتوای کنونی صفحه در کلیپ بورد قرار می‌گیرد و کاربر می‌تواند به دلخواه خود آن را در یک نرم افزار ویرایش تصویر، واژه پرداز و … Paste کرده و حاصل را ویرایش یا ذخیره نماید. علاوه بر این می‌توانید از ترکیب کلیدهای Alt + Print Screen برای تهیه تصویر از پنجره فعال کمک بگیرید. در بسیاری از توزیع‌های رایج لینوکس هم روشی مشابه با ویندوز برای ایجاد اسکرین شات ها به کار می‌رود اما در macOS به جای کلید پرینت اسکرین از ترکیب Cmd + Shift + 3 برای این منظور استفاده می‌شود.

واژه Print Screen به معنای چاپ صفحه است و دلیل استفاده از این نام به کاربرد ابتدایی و اولیه این کلید برمی‌گردد. در واقع در سیستم عامل های مبتنی بر خط فرمان نظیر MS-DOS با فشردن کلید Print Screen محتوای بافر حافظه مربوط به مد متنی صفحه به پورت استاندارد پرینتر ارسال می‌شود. به این ترتیب در گذشته از این تکنیک به عنوان روشی پرکاربرد برای چاپ کردن مجموعه‌ای از دستورات وارد شده و نتیجه آن‌ها روی کاغذ استفاده می‌شد. طبیعتا کاربرد فوق همزمان با کاهش نیاز به چاپ محتوای صفحه روی کاغذ، جای خود را به تهیه اسکرین شات های دیجیتال داده است.

کلید پرینت اسکرین Print Screen Key
محل قرارگیری رایج کلید Print Screen در یک صفحه کلید متداول را در این تصویر مشاهده می‌کنید. عنوان این کلید ممکن است به صورت کامل یا به شکل خلاصه درج شده باشد.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

دستگاه ورودی Input Device

دستگاه ورودی یا Input Device چیست؟

دستگاه ورودی (Input Device) گونه‌ای از قطعات سخت افزاری است که برای وارد کردن داده ها یا کنترل و تعامل با یک سیستم رایانه ای مورد استفاده قرار می‌‌گیرد. صفحه کلید و ماوس (یا تاچ پد در مورد لپ تاپ ها) از جمله رایج‌ترین دستگاه های ورودی به شمار می‌روند که امروزه در کنار اغلب رایانه ها مشاهده می‌شود.

دستگاه های ورودی ممکن است (همانند ماوس) به عنوان یک سخت افزار جانبی به میزبان متصل شوند و یا (همانند دوربین داخلی در یک گوشی هوشمند) جزئی از میزبان به حساب بیایند. در مدل اول معمولا این سخت افزارها به یکی از دو صورت کابلی یا بی سیم به دستگاه رایانه ای متصل می‌شوند و از این طریق داده های خود را برای آن ارسال می‌کنند. رایانه پس از دریافت و پردازش این داده‌ها، واکنش مناسبی (نظیر نمایش کاراکتر متناظر با کلید فشرده شده یا جابجایی کرسر ماوس) را از خود نشان می‌دهد.

مهم ترین دستگاه های ورودی

صفحه کلیدهای سخت افزاری را می‌توان یکی از حیاتی‌ترین انواع ابزارهای ورودی برای رایانه های رومیزی و لپ تاپ ها دانست. کاربرد این ابزارها برای وارد کردن متون یا اجرای دستورات صرفا به رایانه ها محدود نمی‌شود بلکه امکان استفاده از آن‌ها برای برخی از گوشی های همراه و تبلت ها نیز فراهم شده است.

از دیگر دستگاه های ورودی رایج که به منظور تعامل با المان های موجود در رابط های کاربری گرافیکی به کار می‌روند می‌توان به ماوس ها و تاچ پد ها اشاره نمود. کاربر با کمک این ابزارها می‌تواند محل کرسر را کنترل کند یا اعمالی نظیر کلیک کردن روی یک المان، کشیدن و رها کردن (Drag and Drop) آیکون ها یا اسکرول کردن محتوای صفحات را رقم بزند. صفحه های لمسی (Touchscreen) یکی دیگر از ابزارهای ورودی هستند که در گوشی های هوشمند، تبلت ها، رایانه های رومیزی و لپ تاپ ها به کاربر اجازه می‌دهند به جای ماوس از طریق لمس کردن صفحه نمایش با آنچه روی صفحه مشاهده می‌کنند تعامل برقرار کنند.

دستگاه ورودی Input Device
صفحه کلید و ماوس از جمله رایج ترین ابزارهای ورودی هستند.

گیم پد (یا دسته های بازی)، وب کم و دوربین های دیجیتال، پویشگر (یا اسکنر) تصویر و اثر انگشت، بارکدخوان، میکروفن، قلم نوری و استایلوس از سایر ابزارهای ورودی رایج هستند که به تناسب کاربردهای مختلف مورد استفاده قرار می‌گیرند.

دستگاه خروجی

در نقطه مقابل دستگاه های ورودی، مفهوم مرتبط دیگری به نام دستگاه خروجی (Output Device) تعریف می‌شود. از این دستگاه ها برای نمایش یا تبدیل داده ها به فرم قابل مشاهده یا قابل درک برای انسان استفاده می‌شود. سخت افزارهایی نظیر صفحه نمایش، چاپگر و بلندگو از جمله همین دستگاه ها هستند.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

کلید Fn

کلید Fn یا Fn Key چیست؟

کلید Fn یکی از کلیدهای تغییر دهنده است که در بسیاری از صفحه کلیدهای فشرده رایانه ای قابل مشاهده است و برای ادغام اعمالی در یک کلید به کار می‌رود که معمولا در کیبوردهای بزرگ‌تر به کلیدهای مجزا تخصیص داده می‌شود.

خصوصیات و مکان قرارگیری

کلید Fn معمولا در پایین‌ترین ردیف کیبورد و میان کلیدهای ویندوز و Ctrl سمت چپ قرار می‌گیرد. با اینحال در برخی از صفحه کلیدها اولین کلیدی است که در گوشه پایین سمت چپ مشاهده می‌کنید.

هرچند نام این کلید از واژه Function گرفته شده است و از لیبل Fn برای نمایش آن استفاده می‌شود اما نباید با کلیدهای عملیاتی (یا Function Keys) که معمولا با لیبل های F1 تا F12 در ردیف بالایی صفحه کلیدها دیده می‌شوند اشتباه گرفته شود.

مکان کلید Fn یا Fn Key
مکان رایج کلید Fn

کاربردهای کلید Fn

در صفحه کلیدهای فشرده یا کوچک (به خصوص آنچه در لپ تاپ ها به کار می‌رود) معمولا به دلیل کمبود فضا، برخی از کلیدها (نظیر بخش صفحه کلید عددی و کلیدهای تغییر نور صفحه نمایش)، جایی در صفحه کلید ندارند. کلید Fn برای جبران همین کمبود فضا طراحی شده است و به تنهایی کاربرد مستقلی ندارد بلکه در ترکیب با سایر کلیدها (نظیر کلیدهای عملیاتی و برخی از کلیدهای حروف، اعداد و …) برای ایفای عملکردهایی که به آن اشاره شد استفاده می‌شود.

قرار دادن رایانه در حالت خواب، فعال کردن حالت پرواز، خاموش/روشن کردن صفحه نمایش، کاهش و افزایش میزان صدا و بی صدا کردن (Mute) بلندگوی رایانه، توقف/مکث یا ادامه پخش فایل های چندرسانه ای، فعال سازی/غیرفعال سازی Wi-Fi و سوئیچ کردن میان صفحه نمایش های خارجی و پیش فرض از جمله دیگر اعمالی است که با ترکیب کلید اف ان و سایر کلیدها قابل انجام است.

به عنوان مثال در تصویر زیر صفحه کلید یک لپ تاپ را مشاهده می‌کنید. در این صفحه کلید، فشردن کلید Fn همراه با کلید F6 (همانطور که از نماد آبی رنگ موجود روی این کلید مشخص است) برای افزایش نور صفحه نمایش به کار می‌رود. در صورتی که این کلید همراه با کلید O فشرده شود نتیجه آن معادل با فشردن کلید 6 در صفحه کلید عددی خواهد بود (با فرض اینکه Num lock روشن باشد) و در صورتی که همزمان با کلید پیکانی رو به بالا فشرده شود عملکرد کلید Pg Up (یا Page Up) شبیه سازی می‌شود.

ترکیب کلید Fn یا Fn Key با سایر کلیدها
کلید اف ان در ترکیب با سه کلید دیگر در صفحه کلید یک لپ تاپ سونی

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

کلید Esc

کلید Esc یا Esc Key چیست؟

کلید Esc یکی از کلیدهای موجود در صفحه کلیدهای متداول رایانه ای است که معمولا برای توقف یا لغو یک عمل به کار می‌رود. نام این کلید از ابتدای واژه Escape (به معنای گریختن یا فرار کردن) گرفته شده است.

این کلید معمولا در گوشه بالا سمت چپ صفحه کلید قرار می‌گیرد و از سمت راست توسط کلیدهای عملیاتی (کلیدهای F1 تا F12) و از پایین به کلید ~ محدود می‌شود. غالبا از لیبل خلاصه شده Esc برای مشخص کردن این کلید استفاده می‌شود.

کلید Esc یا Esc Key
مکان رایج قرارگیری کلید اسکیپ، گوشه بالا سمت چپ صفحه کلیدهای معمولی است

کاربردهای رایج کلید اسکیپ

در بسیاری از نرم افزارها کلید اسکیپ برای لغو یا توقف عملی که در حال انجام است به کار می‌رود. برای مثال در اغلب مروگرهای وب امروزی، حین بارگیری یک صفحه وب می‌توانید با فشردن این کلید، فرایند بارگیری را لغو کنید. به عنوان مثالی دیگر، فشردن این کلید هنگام تغییر نام یک فایل باعث لغو عملیات تغییر نام می‌شود.

هرچند در میان بسیاری از کاربران، فراوانی استفاده از این کلید به پای کلیدهای محبوب کیبورد نمی‌رسد اما کاربردهای آن به همین جا محدود نمی‌شود. به عنوان نمونه در جعبه های گفتگو (Dialog box) نیز از این کلید به عنوان میانبری معادل با دکمه های Cancel یا No و Abort استفاده می‌شود. همین‌طور می‌توانید برای بستن منوها و خروج از حالت تمام صفحه (Full Screen) در بسیاری از نرم افزارها از همین کلید کمک بگیرید.

جالب است بدانید از ترکیب Ctrl + Esc به عنوان جایگزینی برای کلید ویندوز به منظور دسترسی به منوی استارت (یا استارت اسکرین) و همچنین از ترکیب Ctrl + Shift + Esc برای باز کردن Task Manager در برخی از نسخه های سیستم عامل ویندوز استفاده می‌شود. این کلید در بازی های رایانه ای نیز معمولا برای نگه داشتن بازی (Pause کردن) یا بازگشت به منوی اصلی و همچنین خروج از بازی به کار می‌رود.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

کلید آلت Alt Key

کلید آلت یا Alt Key چیست؟

کلید آلت (Alt Key) یکی از کلیدهای تغییر دهنده در صفحه کلیدهای مرسوم رایانه ای است که از ترکیب آن با سایر کلیدها برای انجام اعمال خاصی استفاده می‌شود. عنوان این کلید از ابتدای واژه Alternate (به معنای جایگزین) گرفته شده است چرا که فشردن کلید Alt همراه با کلیدهای دیگر می‌تواند به تغییر (دگرگون سازی) عملکرد پیش فرض آن کلید منجر شود.

کلید Alt همانند کلیدهای Shift و Ctrl معمولا به تنهایی عملکرد خاصی ندارد و در اغلب صفحه کلیدها دو نسخه از آن در پایین‌ترین ردیف صفحه کلید (در دو طرف کلید فاصله) قابل مشاهده است. این کلید در کیبوردهای معمولی با لیبل Alt مشخص می‌شود اما در صفحه کلیدهای مک، کلید Option به عنوان معادلی برای آن شناخته می‌شود.

کلید آلت Alt Key
محل قرارگیری کلید Alt در یک صفحه کلید استاندارد معمولی

کاربردهای رایج کلید آلت

کلید Alt بسته به نرم افزارها و واسط های کاربری مختلف در ترکیب با کلیدهای دیگر به منظور انجام اعمال گوناگونی به کار می‌رود که از جمله کاربردهای رایج آن می‌توان به موارد زیر اشاره نمود:

  • Alt + Shift: سوئیچ کردن بین زبان ها
  • Ctrl + Alt + Delete: برای باز کردن Task Manager و دسترسی به صفحه تنظیمات امنیتی و …
  • Alt + F4: بستن پنجره کنونی یا خاموش کردن سیستم در صورتی که پنجره ای در پیش زمینه قرار نداشته باشد.
  • Alt + Tab: سوئیچ کردن بین پنجره های باز
  • فشردن Alt به تنهایی در سیستم عامل ویندوز برای دسترسی به منوهای نرم افزارها به کار می‌رود.

ایجاد کاراکترهای ویژه با کمک کلید Alt

در سیستم عامل ویندوز، پایین نگه داشتن کلید آلت همراه با ترکیب خاصی از کلیدهای عددی موجود در صفحه کلید عددی برای تایپ کاراکترهایی استفاده می‌شود که به طور معمول در صفحه کلید وجود ندارد. به این ترکیب‌های خاص، کدهای آلت (Alt Codes) گفته می‌شود. برای مثال کد آلت 242 برای نماد استفاده می‌شود و به منظور تایپ آن لازم است ابتدا مطمئن شوید کلید Num Lock روی حالت روشن قرار دارد سپس درحالیکه کلید Alt را پایین نگه داشته‌اید کد 242 را با کمک صفحه کلید عددی تایپ کنید. به عنوان نمونه‌ای دیگر، کد آلت 1 برای نماد صورتک خندان استفاده می‌شود و با فشردن کلید Alt همراه با کلید 1 (در صفحه کلید عددی) می‌توانید از این نماد در متون خود استفاده کنید.

در سیستم عامل مک او اس نیز کلید Option به شکل مشابهی برای انجام این عمل به کار می‌رود؛ با این تفاوت که در این سیستم عامل به جای کدهای مخصوص، از ترکیب ساده کلید Option با کلیدهای حروف و اعداد (و همین طور ترکیب همزمان Option و Shift با کلیدهای مختلف برای تایپ گروهی دیگر از کاراکترهای ویژه) استفاده می‌شود. برای مثال به منظور تایپ نماد کافیست کلید Option همراه با کلید نقطه (یا .) فشرده شود.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

کلید اینتر Enter Key

کلید اینتر یا Enter Key چیست؟

کلید اینتر (Enter Key) یا کلید ریترن (Return Key) یکی از کلیدهای پرکاربرد در صفحه کلیدهای متداول رایانه ای است که معمولا باعث می‌شود در یک واسط خط فرمان، فرم یا جعبه گفتگو، عملی پیشفرض انجام شود یا هنگام تایپ کردن، خط جدیدی در یک فیلد متنی ایجاد می‌کند.

معمولا در واسط های کاربری گرافیکی، در صورتی که فشردن کلید Enter معادل با کلیک کردن روی یک دکمه (یا Button) باشد آن دکمه با حاشیه متفاوت یا به شکلی هایلایت شده از سایر عناصر واسط کاربری متمایز می‌شود.

محل قرارگیری کلید Enter

معمولا کلید Enter در لبه سمت راست بخش حرفی صفحه کلید قرار می‌گیرد و از بالا توسط کلید Backspace یا Backslash و از پایین به وسیله کلید Shift سمت راست محاصره شده است. همچنین در صفحه کلیدهایی که شامل بخش عددی مجزا (صفحه کلید عددی) هستند یک نسخه دیگر از این کلید در گوشه سمت راست پایین این بخش مشاهده می‌شود.

این کلید معمولا با برچسب Enter یا نماد فلشی که با یک خط کوتاه به پایین و سپس سمت چپ اشاره می‌کند شناخته می‌شود. استفاده از نماد مذکور به این موضوع اشاره دارد که با فشرده شدن این کلید، کرسر متنی به سمت چپ (یا ابتدای) خط جدید منتقل می‌شود. ظاهر فیزیکی کلید اینتر معمولا مستطیلی شکل یا برگرفته از شکل همین نماد (به صورت L معکوس) می‌باشد.

در صفحه کلید رایانه‌های مک، این کلید با عنوان کلید ریترن (Return Key) شناخته می‌شود. البته در برخی صفحه کلیدها نیز دو کلید متمایز به عنوان کلیدهای Return و Enter مشاهده می‌شود که در این حالت معمولا کلید Enter در بخش صفحه کلید عددی قرار دارد و کلید Return در بخش حرفی برای ایجاد خط جدید به کار می‌رود.

کلید اینتر - کلید ریترن Enter Key - Return Key
مکان رایج قرارگیری کلید Enter یا Return در صفحه کلید

کاربردهای رایج کلید Enter

همان‌طور که گفته شد یکی از کاربردهای رایج کلید اینتر انجام یک عمل پیش فرض است. برای مثال در واسط خط فرمان (برای اجرای دستور تایپ شده کنونی)، در فرم های تحت وب (برای ارسال محتویات فرم پس از تکمیل آن)، در جعبه‌های گفتگو (به عنوان راهکاری میانبر به جای کلیک کردن روی دکمه OK، دکمه Open یا Save و تأیید محتوا در جعبه‌های گفتگو یا جعبه‌های هشدار)، در فیلدهای جستجو (برای آغاز عمل جستجو) و در نوار آدرس مرورگرهای وب (برای تأیید نشانی وب و بارگیری منبع موردنظر) از این کلید استفاده می‌شود.

یکی دیگر از کاربردهای متداول کلید Enter در ویرایشگرهای متنی و واژه پردازها مشاهده می‌شود. در این نرم افزارها و همچنین در فیلدهای متنی با قابلیت تایپ چند پاراگرافی از کلید Enter برای ایجاد خط جدید (Carriage Return) استفاده می‌شود. با فشردن این کلید، در موقعیت کنونیِ کرسر متنی – پاراگراف جاری پایان یافته و یک پاراگراف جدید ایجاد می‌شود.

در برنامه‌های ماشین حساب، معمولا کلید اینتر بخش صفحه کلید عددی به عنوان میانبری برای دکمه تساوی (به منظور محاسبه نتیجه یک عبارت ریاضی) به کار می‌رود.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

کلید دیلیت Delete Key

کلید دیلیت یا Delete Key چیست؟

کلید دیلیت (Delete Key) یکی از کلیدهای پرکاربرد در صفحه کلیدهای رایانه ای است که معمولا به هنگام تایپ کردن برای حذف کاراکتری که پس از کرسر متنی قرار گرفته به کار می‌رود و در برخی از واسط های کاربری گرافیکی نیز به منظور حذف آبجکت انتخاب شده استفاده می‌شود.

معمولا این کلید روی صفحه کلیدها با لیبل Delete یا به طور خلاصه شده Del مشخص می‌شود. از آنجایی که در زبان‌های چپ به راست (از جمله انگلیسی) عملکرد کلید دیلیت معادل حذف کاراکتر سمت راست کرسر می‌باشد گاهی اوقات یک فلش مستقیم به سمت راست (حاوی یک علامت ضربدر) به عنوان نماد روی این کلید درج می‌شود. فراموش نکنید در زبان فارسی (که متن از سمت راست به چپ نوشته می‌شود) فشار دادن این کلید باعث حذف کاراکتر سمت چپ کرسر خواهد شد.

در صفحه کلیدهایی که دارای یک بخش عددی مجزا هستند علاوه بر کلید Delete اصلی یک نمونه از این کلید نیز در ردیف پایین بخش عددی وجود دارد.

استثنائا در برخی از صفحه کلیدهای رایانه‌های اپل (مانند مک بوک)، کلید Backspace با نام Delete مشخص شده است؛ توجه داشته باشید این کلید برخلاف نامش نقش کلید Backspace را ایفا می‌کند و برای حذف کاراکتر پیش از کرسر به کار می‌رود! در عوض در مورد مک بوک ها فشردن این کلید همراه با کلید Fn برای حذف کاراکتر پس از کرسر استفاده می‌شود.

کلید دیلیت Delete Key
مکان رایج کلید Delete در صفحه کلیدهای استاندارد مرسوم – معمولا یک نسخه اضافه از این کلید در بخش عددی تعبیه شده است.

کاربردهای کلید Delete

هرچند کلید Delete نیز همانند کلید بک اسپیس (Backspace) برای حذف کردن یک کاراکتر به کار می‌رود اما تفاوت‌های مهمی میان عملکرد این دو کلید وجود دارد. در واقع فشردن کلید Delete در فیلدهای متنی باعث می‌شود کاراکتری که پس از کرسر قرار گرفته است حذف شود و همزمان کاراکترهای پس از آن نیز یک واحد به سمت عقب جابجا می‌شوند؛ این درحالیست که کلید Backspace برای حذف کردن کاراکتری به کار می‌رود که قبل از کرسر قرار گرفته است. به همین دلیل برای ایجاد تمایز میان این دو کلید گاهی اوقات به کلید دیلیت، دیلیت رو به جلو یا فوروارد دیلیت (Forward Delete) نیز گفته می‌شود.

به علاوه از کلید Delete برای حذف کردن شی انتخاب شده نظیر یک المان تصویری در ویرایشگرهای اسناد یا حذف فایل و فولدر در پنجره مدیریت فایل استفاده می‌شود در حالی که بک اسپیس معمولا چنین کاربردی ندارد. در عین حال در صورتی که قطعه‌ای از یک متن انتخاب شده باشد فشردن کلید دیلیت نیز همانند کلید بک اسپیس آن قطعه از متن را حذف می‌کند.

اگر کاربر بخواهد هنگام تایپ کردن، کلمه پس از کرسر را به طور کامل حذف کند کافی است از ترکیب Ctrl + Delete استفاده نماید. معمولا ترکیب مشابه Ctrl + Backspace نیز برای حذف کامل کلمه پیش از کرسر به کار می‌رود.

همچنین از کلید دیلیت در اغلب مادربوردهای امروزی برای ورود به صفحه ستاپ بایوس هنگام بوت شدن سیستم استفاده می‌شود. یکی دیگر از کاربردهای رایج این کلید در ترکیب Ctrl + Alt + Delete برای دسترسی به نرم افزار Task Manager است.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

کلید کنترل Control Key

کلید کنترل یا Control Key چیست؟

کلید کنترل (Control Key یا Ctrl Key) یکی از کلیدهای تغییر دهنده در صفحه کلیدهای مرسوم رایانه ای است که از ترکیب آن با کلیدهای دیگر برای انجام اعمال خاصی استفاده می‌شود. این کلید همانند کلیدهای Shift و Alt معمولا به تنهایی عملکرد خاصی ندارد.

کلید کنترل در اغلب صفحه کلیدها در گوشه پایین سمت چپ قرار می‌گیرد. به علاوه معمولا یک نسخه اضافی از این کلید در انتهای سمت راست همان ردیف تعبیه می‌شود که دسترسی به آن را برای اغلب کاربردها آسان‌تر می‌کند. معمولا در صفحه کلیدها برای این کلید از عنوان یا لیبل خلاصه شده Ctrl استفاده می‌شود.

کلید کنترل Control
مکان رایج قرارگیری کلید Control. این کلید در اغلب صفحه کلیدها با نام Ctrl نشان داده می‌شود

کاربردهای کلید Control

در برنامه‌ها و واسط های کاربری مختلف از این کلید در ترکیب‌های متعددی برای انجام سریع اعمال پرکاربرد استفاده می‌شود. از جمله رایج‌ترین این ترکیب‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره نمود (توجه داشته باشید ترکیب Ctrl + A به معنای پایین نگه داشتن کلید Ctrl و سپس فشار دادن کلید A می‌باشد درحالیکه کلید Ctrl همچنان در وضعیت فشرده شده قرار دارد):

  • Ctrl + A: برای انتخاب تمام اشیا یا کل متن
  • Ctrl + B: برای ضخیم کردن متن انتخابی در ویرایشگرهای متنی
  • Ctrl + I: برای کج کردن متن انتخابی در ویرایشگرهای متنی
  • Ctrl + U: برای زیرخط دار کردن متن انتخابی در ویرایشگرهای متنی
  • Ctrl + C: برای نسخه برداری (Copy) شی یا متن انتخاب شده
  • Ctrl + X: برای برش (Cut) شی یا متن انتخاب شده
  • Ctrl + V: برای الصاق (Paste) شی یا متن کپی شده و کات شده
  • Ctrl + F: برای باز کردن بخش جستجو در بسیاری از نرم افزارها
  • Ctrl + H: برای باز کردن بخش جایگزینی (Replace) در ویرایشگرهای متنی و نمایش تاریخچه (History) در مرورگرهای وب
  • Ctrl + N: برای باز کردن پنجره یا ایجاد سند جدید
  • Ctrl + O: برای نمایش پنجره Open
  • Ctrl + S: برای ذخیره کردن سند
  • Ctrl + P: برای چاپ
  • Ctrl + T: برای باز کردن زبانه جدید در مرورگرهای وب
  • Ctrl + Y: برای Redo
  • Ctrl + Z: برای Undo
  • Ctrl + Backspace: برای حذف واژه قبل از کرسر متنی
  • Ctrl + Delete: برای حذف واژه پس از کرسر متنی
  • Ctrl + Left: برای جابجایی کرسر متنی به واژه سمت چپ
  • Ctrl + Right: برای جابجایی کرسر متنی به واژه سمت راست
  • Ctrl + Alt + Delete: برای باز کردن Task Manager و دسترسی به صفحه تنظیمات امنیتی و …

استثنا در صفحه کلیدهای اپل

در صفحه کلید رایانه‌های اپل، کلیدی به نام Command با نماد ⌘ وجود دارد که در بسیاری از موارد، عملکرد آن مشابه با کلید کنترل در رایانه‌های معمولی است و با ترکیب کلیدهای دیگر برای انجام اعمال مختلف در رایانه های اپل به کار می‌رود.

مکینتاش ها هم یک کلید Control دارند که عملکرد متفاوتی با این کلید در کیبوردهای معمولی دارد. در واقع ماوس های اولیه اپل تنها یک کلید داشتند که با گسترش واسط کاربری و ظهور منوهای زمینه‌ای، کاربران می‌توانستند از کلید Control به عنوان یک کلید تغییر دهنده همراه با کلید ماوس برای دسترسی به منوی زمینه ای (به جای راست کلیک کردن) استفاده کنند.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا