بایگانی دسته بندی ها: فنی

لیبل Label

لیبل یا Label چیست؟

واژه لیبل (Label) به طور کلی به معنای برچسبی است که برای کمک به توصیف یا شناسایی یک شئ یا محتوای آن به کار می‌رود. با اینحال این واژه در حوزه‌های مختلف رایانه از زبان های برنامه نویسی گرفته تا واسط های کاربری گرافیکی، دستورات خط فرمان و … مفاهیم و کاربردهای ویژه‌ای دارد.

کاربردها و مفاهیم تخصصی Label

در حوزه زبان های برنامه نویسی، لیبل به دنباله‌ای از کاراکترها گفته می‌شود که مکانی را در سورس کد مشخص می‌کند. مشخصه (Identifier) این لیبل‌ها معمولا به یک نماد کلن یا : ختم می‌شود. در اغلب زبان‌ها از این قابلیت برای مشخص نمودن مقصد دستور GOTO استفاده می‌شود. به همین دلیل مشخصه‌ای که برای تعریف یک لیبل استفاده می‌شود می‌بایست در کل بلاک مربوط به تابع دربرگیرنده آن منحصربفرد باشد.

در قطعه کد زیر که به زبان C++ نوشته شده است نحوه ایجاد لیبل و استفاده از آن در دستور GOTO نمایش داده شده است:

...
label:
...
goto label;
...

label در برخی از سیستم عامل ها (از جمله DOS و Microsoft Windows)، به عنوان یک دستور خط فرمان شناخته می‌شود که از آن برای ایجاد یا تغییر برچسب یک پارتیشن استفاده می‌شود. در مثال زیر نحوه استفاده از این دستور برای تغییر برچسب پارتیشن D به Software نمایش داده شده است:

label D: Software

در زبان HTML نیز تگی به نام <label> وجود دارد که از آن برای تعریف و اختصاص دادن یک برچسب به برخی از المان‌های دیگر نظیر <input> و <textarea> استفاده می‌شود. در مثال زیر، نحوه استفاده از این تگ نمایش داده شده است:

لیبل label
نمونه استفاده از تگ label در یک قطعه کد HTML

نتیجه اجرای قطعه کد فوق را می‌توانید در ادامه مشاهده کنید:


 

به علاوه Label در حوزه واسط های کاربری گرافیکی نیز عنوان نوعی المان یا کنترل (Control) است که معمولا برای نمایش برچسب یک کنترل دیگر (نظیر text box) به کار می‌رود. در تصویر زیر دو کنترل Label با متن‌های Name و Mail را مشاهده می‌کنید. این برچسب ها همانند آنچه در مثال مربوط به المان‌های HTML گفته شد به کاربر کمک می‌کنند تا متوجه شود المان متناظر با هر برچسب برای چه کاربردی در نظر گرفته شده است.

کنترل لیبل Label Control
نمونه‌ای از دو کنترل Label که برچسب‌هایی به دو کنترل Text box اختصاص داده‌اند. کاربر با توجه به این برچسب ها متوجه می‌شود در فیلد متنی اول می‌بایست نام و در فیلد دوم نشانی ایمیل خود را وارد نماید.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

آندو و ریدو Undo and Redo

آندو Undo و ریدو Redo چیست؟

آندو (Undo) عنوان یکی از قابلیت‌های پرکاربرد در بسیاری از نرم افزارهای رایانه ای است که در حالت مرسوم، آخرین تغییر انجام گرفته در سند را به حالت قبلی آن بازمی‌گرداند. ریدو (Redo) معادل معکوس فرمان Undo است به این معنا که می‌تواند عمل آندو شده را مجددا انجام دهد و سند را به حالت پیش از اجرای Undo بازگرداند.

به عبارت بهتر، Undo به معنای خنثی سازی یا بازگردانی عمل انجام شده به حالت قبل است در حالیکه Redo به معنای انجام مجدد عمل Undo شده است.

وجود قابلیت‌های Undo و Redo در نرم افزارها این امکان را فراهم می‌کنند که کاربر بتواند بدون نگرانی در مورد اشتباه کردن یا نامناسب بودن نتیجه عملی که می‌خواهد انجام دهد به کار خود روی سند ادامه دهد.

هردوی این فرامین می‌بایست از تمامی اعمال قابل بازگردانی در برنامه پشتیبانی کنند. برای مثال اگر در یک ویرایشگر تصویر، کاربر مستطیلی را روی سند خود ترسیم کند عمل آندو باید بتواند این مستطیل را از سند حذف کند. پس از اِعمال دستور آندو اگر کاربر متوجه شود به اشتباه این کار را انجام داده است با اجرای دستور ریدو باید مستطیل مجددا در مکان قبلی خود در سند قرار گیرد. در عین حال اگر کاربر ابعاد مستطیلی را که قبلا ترسیم کرده تغییر دهد استفاده از دستور آندو باید مستطیل را به همان ابعاد پیشین بازگرداند.

لازم است بدانید همانطور که اجرای یک فرمان Undo منجربه فعال شدن Redo می‌شود، معمولا انجام هر ویرایش یا عمل جدید روی یک سند نیز، فرمان Redo را غیرفعال می‌کند. به این ترتیب کاربر صرفا بلافاصله پس از اجرای یک یا تعدادی فرمان Undo می‌تواند از فرمان Redo استفاده نماید. این درحالیست که فرمان Undo می‌بایست به محض انجام هر عمل قابل بازگردانی در نرم افزار فعال شود.

البته نباید انتظار داشته باشید هر عملی که در یک نرم افزار انجام داده‌اید قابل بازگردانی باشد. به عنوان مثال اعمالی نظیر ذخیره کردن فایل یا انتخاب یک آبجکت در سند، قابل آندو کردن و همچنین قابل ریدو کردن نیستند.

جزئیات و نحوه اجرای فرامین آندو و ریدو

در سیستم عامل ویندوز، اغلب نرم افزارها برای آندو از ترکیب کلیدهای Ctrl + Z یا Alt + Backspace و برای دستور ریدو نیز از ترکیب Ctrl + Y یا Ctrl + Shift + Z استفاده می‌کنند. معمولا این فرامین از طریق منوی Edit یا منوی زمینه ای (Context Menu) نرم افزار نیز قابل دسترسی هستند.

آندو و ریدو Undo and Redo
فرامین Undo و Redo در منوی Edit ویرایشگر متن Notepad++

برای فراهم آوردن امکان استفاده از فرمان Undo، اعمال انجام شده توسط کاربر در قالب یک بافر یا لیست ویژه موسوم به تاریخچه دستورات یا اعمال (Action History) نگه داری می‌شوند.

تعداد اعمال پیشین که قابل آندو کردن هستند در برنامه‌های مختلف متفاوت است. در برخی نرم افزارهای قدیمی، کاربر تنها می‌توانست یک عمل انجام شده آخر را آندو کند درحالیکه در بسیاری از نرم افزارهای امروزی، بافرهای Undo و Redo قادر هستند تا ده‌ها و صدها عمل انجام شده گوناگون را در خود نگه داری کنند.

آندوی خطی و غیرخطی

در اغلب نرم افزارها اجرای یک بار فرمان Undo آخرین دستور یا عمل انجام شده را به حالت قبلی باز می‌گرداند. به این نوع آندو، آندوی خطی (Linear Undo) گفته می‌شود. در Linear Undo معمولا از پشته برای نگه داری تاریخچه اعمال انجام شده استفاده می‌شود. به این ترتیب وقتی کاربر عمل جدیدی را انجام می‌دهد این عمل به بالای یک پشته اختصاصی افزوده می‌شود. زمانی که فرمان Undo اجرا می‌شود بالاترین عنصر موجود در این پشته، آندو می‌شود و همچنین عنصر مربوط به این عمل بلافاصله از پشته حذف می‌شود. در عین حال برای فراهم کردن قابلیت Redo، عمل آندو شده به پشته دیگری که متعلق به فرمان Redo است افزوده می‌شود. در نتیجه‌ی انجام این فرایند، عملی که در پشته Undo پایین‌تر از عمل آندو شده قرار داشت اکنون در بالای پشته قرار دارد و با اجرای مجدد فرمان Undo فرایند فوق برای این عمل انجام می‌شود.

در مقابل مدل خطی، نوع دیگری از Undo موسوم به نوع غیرخطی (Non-Linear Undo) نیز وجود دارد. در آندوی غیرخطی، کاربر می‌تواند اعمال ذخیره شده در بافر را به ترتیب دلخواه خود آندو کند. به عنوان مثال اگر در یک سند ابتدا یک جدول و سپس یک تصویر اضافه کرده باشید و نرم افزار از آندوی غیرخطی پشتیبانی کند شما می‌توانید جدول را با کمک لیست مربوط به فرمان آندو حذف کنید بدون اینکه تصویر حذف شود!

نرم افزارهایی که در آن‌ها به طور همزمان چندین کاربر می‌توانند روی یک سند به صورت مشترک کار کنند مفهوم دیگری به نام آندوی چند کاربره (Multi-user Undo) نیز شکل می‌گیرد. آندوی چند کاربره در دو نوع سراسری (Global) و محلی (Local) تعریف می‌شود. در گونه سراسری، آخرین عمل انجام شده روی سند، فارغ از اینکه توسط کدام کاربر انجام شده به حالت قبل برگردانده می‌شود. اما در نوع محلی هر کاربر تنها می‌تواند اعمال مربوط به خود را آندو کند.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

صفحه فرود Landing Page

صفحه فرود یا Landing Page چیست؟

صفحه فرود یا لندینگ پیج (Landing Page) یک صفحه وب اختصاصی است که معمولا در اثر کلیک روی یک تبلیغ آنلاین به عنوان صفحه ورودی سایت مربوطه به بازدیدکننده نمایش داده می‌شود. به عبارت بهتر، صفحه فرود صفحه‌ای مستقل از یک سایت است که برای یک کمپین تبلیغاتی و مقاصد بازاریابی طراحی شده است و کاربر معمولا با کلیک روی یک تبلیغ در آن فرود می‌آید.

صفحات فرود با هدف برانگیختن اشتیاق، جلب توجه و تشویق یا متقاعد کردن مخاطبان به انجام یک عمل (Call To Action) و هدایت بازدیدکننده به سمت و سویی مشخص ایجاد می‌شود. این عمل می‌تواند خرید یک محصول یا سرویس، ثبت نام در یک همایش، عضویت در یک خبرنامه، دنبال کردن صفحات در شبکه های اجتماعی، دانلود کردن یک کتاب الکترونیک و … باشد.

در صورتی که این صفحات به شکل مناسبی طراحی شوند می‌تواند به طور قابل توجهی باعث موفقیت کمپین تبلیغاتی و افزایش نرخ تبدیل شود (زمانی که هدف شما فروش یک محصول یا سرویس است منظور از افزایش نرخ تبدیل یا Conversion Rate اینست که بتوانید تعداد بیشتری از بازدیدکنندگان را به خریدار تبدیل کنید و اگر هدف شما عضویت کاربران در یک پلن رایگان یک ماهه است افزایش نرخ تبدیل به این معنا خواهد بود که بتوانید تعداد بیشتری از بازدیدکنندگان را به کاربران سرویس رایگان یک ماهه‌تان تبدیل کنید). از این رو پیشنهاد می‌شود در کمپین‌های تبلیغاتی به جای استفاده از لینک هایی که بازدیدکننده را به صفحه خانه یا سایر صفحات معمولی سایت هدایت می‌کنند، صفحه‌های فرود مناسبی برای آن‌ها فراهم کنید.

فرمت و محتوای صفحه های فرود

صفحات فرود مناسب ویژگی‌های خاصی دارند که آن‌ها را از سایر صفحات سایت متمایز می‌کند. معمولا این صفحه‌ها شامل یک سرصفحه یا عنوانی جذاب است که هدف و موضوع صفحه را به طور دقیق و واضح بیان می‌کند. صفحه فرود ایده آل باید بتواند محصول یا سرویس مورد نظر را با گنجاندن تعدادی تصاویر مرتبط و حتی یک ویدیوی اجمالی به صورت بدون ابهام توصیف کند.

به علاوه در لندینگ پیج ها از محتواهای اضافی که در صفحات دیگر سایت دیده می‌شود خبری نیست. لینک‌هایی که در صفحات معمولی یک سایت دیده می‌شود و نوارهای کناری از جمله این محتواها هستند که برای تمرکز بیشتر روی محتوای اصلی و جلوگیری از شلوغی جایی در صفحه فرود ندارند. همچنین برای اینکه بازدیدکنندگان با راحتی بیشتر بتوانند عملکرد کسب و کار را دنبال کنند معمولا آیکون های شبکه های اجتماعی و راه‌های ارتباطی (در قالب فرم ارتباط یا شماره تماس شرکت) همراه با تعداد انگشت شماری لینک دیگر در جایی مناسب از صفحه تعبیه می‌شود.

محتوایی که در صفحات فرود دیده می‌شود باید با پیامی که در کمپین تبلیغاتی به کاربر القا شده است همخوانی داشته باشد. اگر بازدیدکننده با کلیک روی یک تبلیغ وارد صفحه‌ای شود که با آنچه انتظار داشته ارتباط چندانی ندارد (برای مثال در مورد محصول دیگری باشد یا حتی عنوان نامناسبی داشته باشد) به احتمال زیاد بلافاصله صفحه را خواهد بست. از سوی دیگر، استفاده از استراتژی‌ها و عباراتی که کاربر را برای انجام عمل موردنظر تشویق می‌کند (از جمله ارائه تخفیف‌های جذاب یا یک ماه استفاده رایگان از خدمات شرکت) می‌تواند در افزایش نرخ تبدیل مفید واقع شود.

ذکر این نکته نیز لازم است که طراحان این صفحات معمولا با درج کدهای مناسب، امکان تحلیل رفتار بازدیدکنندگان این صفحات را نیز فراهم می‌آورند و در صورت نیاز، به تست صفحات فرود مختلف با طراحی‌های گوناگون و سنجش موفقیت هرکدام می‌پردازند و در نهایت بهترین نمونه را انتخاب می‌کنند.

در تصویر زیر می‌توانید نمونه‌ای از یک صفحه فرود مناسب را مشاهده کنید. در این صفحه از کاربر خواسته شده است با ثبت نام در سایت یک سرویس دهنده برق و گاز به ترتیب از 30 درصد و 20 درصد تخفیف برای پرداخت به موقع فاکتور مصرف بهره‌مند شوند. همانطور که مشاهده می‌کنید عنوان مناسب و تصاویر جذاب، پرهیز از شلوغی و وجود فرم ثبت نام ساده از نکاتی است که در طراحی این صفحه به خوبی رعایت شده است.

صفحه فرود Landing Page
نمونه‌ای از یک صفحه فرود مناسب با عنوانی جذاب برای تخفیف روی هزینه‌های مصرف برق، فرم ثبت نام و شماره تماس

تفاوت صفحه فرود و صفحه خانه

حال که با مفهوم صفحه فرود تا حدودی آشنا شدید شاید این سوال برایتان پیش بیاید که با وجود صفحه خانه (Home Page) چه نیازی به طراحی یک صفحه فرود اختصاصی است؟

پاسخ اینجاست که صفحه خانه معمولا با اهداف کلی‌تری طراحی می‌شود و پیرامون برند شما، محصولات مختلف و ویژگی‌های آن‌ها، همکاران تجاری، نظرات مشتریان و … اطلاعاتی را به بازدیدکننده ارائه می‌کند و در عین حال حاوی پیوندهایی به بخش‌های مختلف سایت است که می‌تواند کاربر را به قسمت مورد نظر هدایت کند. این در حالیست که صفحه های فرود غالبا برای یک هدف مشخص (نظیر تشویق بازدیدکننده برای خرید محصول) ایجاد می‌شوند و پیوندها، تصاویر و محتواهای دیگری که با این هدف ارتباطی ندارند در آن دیده نمی‌شود. تمرکز روی یک هدف مشخص و تلاش به منظور متقاعد کردن کاربر برای انجام عملی که از او خواسته شده است از مهم‌ترین عواملی هستند که در بازاریابی آنلاین باعث برتری یک صفحه فرود اختصاصی در برابر صفحه خانه می‌شود.

نکته قابل توجه دیگر اینست که معمولا صفحات فرود صرفا از طریق لینک هایی که در تبلیغات به آن‌ها ارجاع داده شده است مشاهده می‌شوند و در صفحات دیگر سایت، هیچ لینکی برای ورود به این صفحه‌ها دیده نمی‌شود؛ درحالیکه بازدیدکنندگان همواره می‌توانند در صفحات اصلی سایت از طریق منوها به صفحه خانه دسترسی پیدا کنند.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

دان تایم Downtime

دان تایم یا Downtime چیست؟

دان تایم یا دانتایم (Downtime) به مدت زمانی اشاره می‌کند که طی آن یک ماشین (به ویژه یک سیستم رایانه‌ای) غیرقابل دسترسی است یا قادر به انجام وظیفه اصلی خود نیست. در چنین حالتی اصطلاحا گفته می‌شود سیستم در وضعیت دان (Down) قرار دارد. متضاد اصطلاح دان تایم، آپتایم (Uptime) می‌باشد.

در مورد وبسایت ها معمولا برای آگاهی به موقع از دان بودن سرور وب و برطرف کردن مشکل از سرویس‌های مانیتورینگی استفاده می‌شود که با بررسی و نظارت مداوم، به محض از دسترس خارج شدن وبسایت هشداری برای تیم فنی یا مالک آن ارسال می‌کنند.

دان تایم پیش بینی نشده و برنامه ریزی شده

دان شدن یک سیستم یا سرویس ممکن است ناشی از عوامل پیش بینی نشده‌ای باشد که بدون برنامه ریزی قبلی مانع از عملکرد صحیح سیستم شده‌اند. باگ های نرم افزاری، خطاهای انسانی، قطعی برق، مشکلات سخت افزاری، خرابی‌های ارتباطی (قطعی شبکه) و … از جمله عوامل پیش بینی نشده برای بروز این وضعیت در یک سیستم یا سرویس به شمار می‌رود.

در کنار این عوامل ممکن است برای انجام امور مرتبط با نگه داری (نظیر بروزرسانی نرم افزاری یا ارتقاء قطعات سخت افزاری) نیز سیستم با برنامه ریزی قبلی از دسترس خارج شود. در این حالت، معمولا کاربران (یا مشتریان سرویس) از پیش در جریان این تغییرات قرار می‌گیرند. البته ممکن است ارائه کننده سرویس برای جلوگیری از دان شدن سرویس از سیستم‌های جایگزین برای انجام وظایف سیستم‌هایی که در حال بروزرسانی هستند استفاده نماید.

خارج شدن سیستم از وضعیت طبیعی خود به خصوص در حالت پیش بینی نشده می‌تواند در مواردی نظیر سیستم‌های پزشکی و سلامت، بانک‌ها و سیستم‌های کنترل حمل و نقل روی کاربران و افرادی که به طور مستقیم یا غیرمستقیم با این سیستم‌ها در ارتباط بوده‌اند اثراتی غیرقابل جبران داشته باشد. از سوی دیگر ممکن است بسته به مدت زمان غیرقابل دسترس بودن (برای مثال یک دقیقه یا یک روز) یا زمانی که سیستم از دسترس خارج شده است (مانند زمان پیک تقاضا برای یک سرویس یا زمان‌های معمولی) خسارت ناشی از این رخداد متفاوت باشد.

محاسبه نرخ دان تایم

همانند آپتایم، نرخ دان تایم نیز در قالب درصد زمانی که سیستم قادر به انجام فعالیت اصلی خود نبوده است یا غیرقابل دسترسی بوده است تعریف می‌شود. بسته به نوع کاربرد و اهمیت آن ممکن است حداکثر نرخ‌های مختلفی برای دان تایم (معمولا کمتر از 0.1 درصد) در توافق نامه سطح سرویس (Service Level Agreement – SLA) تضمین شود.

برای محاسبه نرخ دان تایم کافی است مجموع مدت زمانی که سیستم غیرقابل دسترس بوده یا قادر به انجام وظیفه مورد نظر نبوده را بر کل زمان مورد بررسی تقسیم کرده و نتیجه را در عدد 100 ضرب کنید. به عنوان مثال فرض کنید یک سرور میزبانی وب در طول مدت یک سال (365 روز معادل با 8760 ساعت) در مجموع تنها برای 5 ساعت به دلایل مختلفی مثل بروزرسانی های نرم افزاری، ارتقای سخت افزاری و یا رفع خطاها قابل دسترسی نباشد. به این ترتیب نرخ دانتایم مطابق محاسبه زیر چیزی حدود 57 هزارم درصد خواهد بود.

5 / 8760 x 100 = 0.057%
دان تایم Downtime
دان تایم ها ممکن است پیش بینی نشده و یا با برنامه ریزی قبلی رخ دهند.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

تسک منیجر Task Manager

تسک منیجر یا Task Manager چیست؟

تسک منیجر (Task Manager) به گونه‌ای از برنامه های نظارت سیستمی گفته می‌شود که پیرامون فرایندها و اپلیکیشن های در حال اجرا و همچنین وضعیت کلی سیستم اطلاعاتی را در اختیار کاربر قرار می‌دهد. Task Manager در زبان فارسی به معنای “مدیریت وظایف” است.

در برخی از تسک منیجرها امکاناتی برای بستن اجباری فرایندها و اپلیکیشن ها و یا تغییر اولویت زمان بندی فرایندها مهیا شده است.

تسک منیجر در ویندوز

در سیستم عامل ویندوز، به صورت پیشفرض برنامه‌ای به نام Task Manager (یا Windows Task Manager) برای مشاهده اطلاعات مربوط به اپلیکیشن ها، فرایندها و مدیریت آن‌ها اختصاص داده شده است. این برنامه دارای تعدادی زبانه مجزاست که هر زبانه برای نمایش اطلاعات خاصی در نظر گرفته شده است.

نحوه اجرای برنامه Task Manager در ویندوز

برای دسترسی به این برنامه در ویندوز XP می‌توانید کلیدهای Ctrl + Alt + Delete را به صورت همزمان فشار دهید. استفاده از ترکیب این کلیدها در نسخه های جدیدتر ویندوز صفحه‌ای را در اختیارتان قرار می‌دهد که می‌توانید در آن گزینه‌ای برای اجرای Task Manager مشاهده کنید. به علاوه کاربر می‌تواند با راست کلیک کردن روی نوار وظیفه (Taskbar) ویندوز و انتخاب گزینه Task Manager این برنامه را اجرا نماید.

بخش های مختلف تسک منیجر

در نسخه‌های مختلف ویندوز، منوها و زبانه‌های موجود در برنامه تسک منیجر و همچنین اطلاعاتی که در هر بخش قابل مشاهده است اندکی با یکدیگر تفاوت دارند. در ویندوزهای 8 و 10 در حالت پیشفرض تسک منیجر تنها به صورت خلاصه اطلاعاتی راجع به اپلیکیشن‌های در حال اجرا را نمایش می‌دهد که با کلیک روی گزینه More details جزئیات بیشتری در اختیار کاربر قرار می‌گیرد.

زبانه Processes (یا فرایندها) اطلاعات مربوط به فرایندها و اپلیکیشن های در حال اجرا همراه با وضعیت آن‌ها، میزان استفاده فرایند از پردازنده، مموری، شبکه و … را نمایش می‌دهد. در صورتی که یک اپلیکیشن یا فرایند قادر به پاسخگویی به دستورات کاربر نباشد (Not Responding) یا به اصطلاح هنگ کرده باشد کاربر می‌تواند با راست کلیک روی فرایند مربوطه در این لیست و انتخاب End Task برای سیستم عامل تقاضای بستن فرایند و آزاد کردن مموری منتسب به آن را ارسال کند. در زبانه Details (یا جزئیات) کاربر می‌تواند علاوه بر مشاهده اطلاعات دقیق‌تر پیرامون فرایندها با راست کلیک کردن روی هر فرایند، میزان اولویت (Priority) و وابستگی آن (Affinity – اینکه فرایند توسط کدام پردازنده قابل اجرا باشد) را تغییر دهد.

در زبانه Performance (یا کارایی) آمار و اطلاعات مربوط به وضعیت سیستم از جمله میزان کلی استفاده از پردازنده مرکزی، مموری، شبکه، پردازنده گرافیکی و دیسک همراه با نمودارهای مربوطه و اطلاعات دیگری نظیر تعداد هسته های پردازنده و حافظه نهان، ظرفیت دیسک، نشانی IP و … نمایش داده می‌شود.

از جمله دیگر زبانه‌هایی که در تسک منیجر ویندوز 8 و 10 دیده می‌شود می‌توان به زبانه‌های App History (تاریخچه اپلیکیشن ها)، Startup (برای مشاهده و مدیریت برنامه هایی که همراه با بالا آمدن ویندوز به طور خودکار اجرا می‌شوند)، Users (حاوی اطلاعات مربوط به فرایندهایی که توسط کاربران لاگین شده در حال اجراست) و Services (حاوی اطلاعات مربوط به سرویس ها) اشاره کرد. در نسخه های قدیمی‌تر ویندوز ممکن است از نظر امکانات و اطلاعات موجود در تسک منیجر تفاوت‌هایی را مشاهده کنید؛ زبانه‌هایی نظیر Applications و Networking از جمله همین تفاوت‌ها هستند که در نسخه‌های جدید، اطلاعات موجود در آن‌ها با سایر زبانه‌ها ادغام شده است.

دلیل اجرا نشدن Task Manager چیست؟

جالب است بدانید برخی از بدافزارها، Task Manager را غیرفعال می‌کنند و یا به محض باز شدن، آن را می‌بندند تا احتمال شناسایی شدنشان توسط کاربر و امکان متوقف کردن آن‌ها کاهش پیدا کند.

تسک منیجر Task Manager
برنامه Task Manager در سیستم عامل ویندوز 10 – زبانه Processes

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

آپتایم Uptime

آپتایم یا Uptime چیست؟

آپتایم (Uptime) به مدت زمانی اشاره می‌کند که طی آن یک ماشین (به ویژه یک سیستم رایانه‌ای) در حال فعالیت و قابل دسترسی است. متضاد این اصطلاح، دان تایم (Downtime) می‌باشد.

در مورد سرویس‌ها و خدمات رایانه‌ای، آپتایم یکی از مهم‌ترین معیارهایی است که برای سنجش میزان قابل اطمینان بودن سیستم به کار می‌رود و در قالب درصد زمانی که سیستم برای هدف موردنظر در حال کار و قابل دسترسی (یا استفاده) بوده است بیان می‌شود.

از جمله حوزه‌هایی که استفاده از اصطلاح Uptime در آنها رایج است می‌توان به سرویس‌های میزبانی وب اشاره نمود. نرخ آپتایم در این سرویس‌ها نیز همانند هر سرویس دیگری از اهمیت بالایی برای مشتریان برخوردار است چرا که اگر سرورهای وب برای مدت زمان قابل توجهی قادر به پاسخگویی به درخواست‌ها نباشند روی کسب و کار مشتریان سرویس، سئوی سایتی که روی سرور میزبانی می‌شود و رضایت کاربران آنها تاثیر منفی خواهد داشت. معمولا در موافقت‌نامه سطح سرویس (Service Level Agreement – SLA)، آپتایم بالای 99.9 درصد تضمین می‌شود. در حالت ایده آل، انتظار می‌رود نرخ آپتایم برابر با صد در صد (یعنی بدون دان تایم) باشد اما در عمل، داشتن این میزان آپتایم برای یک سرور تقریبا غیرممکن یا بسیار دشوار است.

در کاربرد عمومی، این واژه به مفهوم مدت زمانی است که سیستم به صورت پی در پی در حال فعالیت می‌باشد. هرچند این موضوع که یک سیستم یا سرویس در اغلب مواقع قابل استفاده و در حال پاسخگویی به درخواست‌ها باشد از اهمیت زیادی برخوردار است اما در عین حال فعالیت بدون وقفه یک سیستم در مدت زمانی نسبتا طولانی می‌تواند به عنوان نشانه‌ای منفی تلقی شود چرا که برخی از بروزرسانی‌های مهم و اساسی در سیستم عامل‌های مختلف نیازمند بوت شدن مجدد سیستم هستند. با اینحال گزارش‌هایی حاکی از Uptime های چندین ساله سرورها نیز وجود دارد.

محاسبه نرخ آپتایم

برای محاسبه نرخ آپتایم کافی است مجموع مدت زمان فعالیت سرور را بر کل زمان مورد بررسی تقسیم کرده و نتیجه را در عدد 100 ضرب کنید. به عنوان مثال فرض کنید یک سرور میزبانی وب در طول مدت یک سال (365 روز معادل با 8760 ساعت) در مجموع تنها برای 5 ساعت به منظور انجام اموری مثل بروزرسانی های نرم افزاری، ارتقای سخت افزاری و یا رفع خطاها قابل دسترسی نباشد. در این شرایط در مجموع این یک سال، سرور به مدت 8755 ساعت در حال کار و سرویس دهی بوده است. به این ترتیب مطابق محاسبات زیر، آپتایم این سرور چیزی حدود 99.94% برآورد می‌شود.

8755 / 8760 x 100 = 99.94%

در سیستم عامل‌های مختلف، روش‌های متفاوتی برای اطلاع از مدت زمانی که سیستم در حال فعالیت است درنظر گرفته شده است. به عنوان مثال در سیستم عامل لینوکس با استفاده از دستور uptime در خط فرمان می‌توان به این اطلاعات دسترسی پیدا نمود.

در نسخه‌های جدید سیستم عامل ویندوز نیز یکی از ساده‌ترین روش‌ها برای اطلاع از این مدت زمان، مراجعه به برنامه Task Manager می‌باشد.

آپتایم Uptime
Up Time در برنامه Task Manager ویندوز 10 – توجه داشته باشید در این پنجره برخلاف تعریف صحیح آپتایم، صرفا تفاوت زمان کنونی با زمان آخرین بوت نمایش داده می‌شود و مدتی که رایانه در حالت Sleep یا Hibernate قرار داشته از آن کاسته نمی‌شود. بنابراین مفهوم ارقام موجود در تصویر اینست که از زمان بوت شدن سیستم تاکنون 16 روز و 2 ساعت و 56 دقیقه و 20 ثانیه گذشته است.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

حلقه بی نهایت Infinite Loop

حلقه بی نهایت یا Infinite Loop چیست؟

حلقه بی نهایت (Infinite Loop) یا حلقه بی پایان (Endless Loop) به گونه‌ای از حلقه ها گفته می‌شود که در آن مجموعه‌ای از دستورات به صورت نامتناهی تکرار می‌شوند. به عبارت بهتر دستوراتی که در بدنه این نوع حلقه قرار می‌گیرد تا زمانی که برنامه در حال اجراست تکرار می‌شود.

نحوه شکل گیری حلقه های بی نهایت

یک حلقه بدون پایان می‌تواند در اثر عوامل مختلفی نظیر وجود شرطی که هرگز حلقه را به پایان نمی‌رساند و یا وجود دستوراتی که مانع از به پایان رسیدن حلقه می‌شوند شکل بگیرد. در واقع حلقه های بی نهایت الزاما نوعی حلقه مجزا با یک کلمه کلیدی از پیش رزرو شده متمایز در زبان‌های برنامه نویسی نیست؛ بلکه هر حلقه یا ساختار جریان کنترلی که منجربه تکرار دستورات به تعداد نامتناهی شود یک حلقه بی نهایت را تشکیل می‌دهد. این ساختار می‌تواند شامل هرچیزی اعم از یک حلقه معمولی و یا استفاده از دستور GOTO برای ایجاد یک حلقه بی‌پایان باشد.

حلقه های بی نهایت ممکن است به صورت عمدی یا غیرعمدی (ناخواسته) به وجود بیایند. به عنوان مثالی از کاربرد عمدی این نوع حلقه ها می‌توان به استفاده از آن‌ها در سیستم‌های تعاملی به منظور بررسی مدوام ورودی ها (مانند کلیدهای فشرده شده توسط کاربر) اشاره نمود. در طرف مقابل ممکن است به دلیل اشتباه برنامه نویس، حلقه های بی پایان غیرعمدی در برنامه شکل بگیرند که این اتفاق معمولا در مورد برنامه نویسان تازه کار و کم تجربه رخ می‌دهد.

جالب است بدانید حلقه های بی نهایت ممکن است باعث هنگ کردن و فریز سیستم شوند. اما در صورتی که سیستم همچنان به واکنش‌های کاربر پاسخگو باشد معمولا می‌توان حلقه های بدون پایان ناخواسته را با روشی مثل استفاده از Task Manager و پایان دادن به فرایند مربوطه متوقف نمود.

به عنوان نمونه هایی از حلقه های بدون پایان از نوع While می‌توان به دو قطعه کد ساده زیر که به زبان برنامه نویسی جاوا نوشته شده‌اند اشاره کرد. نتیجه ارزیابی شرط در این حلقه ها همواره صحیح (true) باقی می‌ماند و دستورات بدنه تا زمانی که اجرای برنامه متوقف نشود تکرار می‌شوند. در مثال سمت چپ، متغیر y همواره برابر با عدد 1 باقی می‌ماند و در نتیجه شرط y < 20 همواره صحیح خواهد بود. در مثال سمت راست (که یکی از رایج‌ترین روش‌های ایجاد حلقه بی پایان می‌باشد) حاصل ارزیابی متغیر b همواره صحیح (true) بوده و تنها دستور بدنه حلقه به طور مداوم تکرار می‌شود.

حلقه بی نهایت Infinite Loop
دو نمونه حلقه بی نهایت از نوع While. در این دو مثال متغیر y و b هیچگاه تغییری نمی‌کنند و شرط همواره برقرار می‌ماند.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

صفحه واژه در ویکیپدیا

حالت ایمن Safe mode

حالت ایمن یا Safe mode چیست؟

حالت ایمن (سیف مد یا Safe mode) به حالتی در سیستم عامل های رایانه ای گفته می‌شود که به منظور شناسایی مشکلات سیستم و رفع آن‌ها به کار می‌رود.

در بسیاری از سیستم عامل های امروزی از جمله ویندوز، مک او اس، توزیع های لینوکس نظیر Ubuntu و حتی اندروید، حالت ایمن وجود دارد (در مک او اس، این حالت تحت عنوان بوت ایمن یا Safe Boot شناخته می‌شود). هرچند Safe mode و قابلیت‌های آن در سیستم عامل‌های مختلف، تفاوت‌هایی با یکدیگر دارند اما معمولا در این حالت، تا جایی که ممکن است تنها بخش‌ها و سرویس های سیستمی اصلی اجرا می‌شوند و حتی بسیاری از ابزارها (به جز ابزارهای ضروری نظیر صفحه کلید) نیز غیرفعال می‌شوند.

در حالت ایمن می‌توان بسیاری از مشکلات موجود در سیستم عامل را رفع کرد. به عنوان مثال در ویندوز ممکن است نصب یک نرم افزار یا درایور ناسازگار باعث شود سیستم عامل به صورت نرمال قابل اجرا نباشد؛ در چنین شرایطی می‌توان با اجرای سیستم عامل در حالت ایمن، نرم افزار یا درایوری که باعث ایجاد اختلال شده است را از سیستم حذف نمود. همچنین از حالت ایمن برای حذف بدافزارها نیز استفاده می‌شود چرا که ممکن است بدافزار نیز همانند بسیاری از سرویس ها در حالت ایمن اجرا نشود و به این ترتیب حذف آن آسانتر خواهد بود.

گفتنی است در برخی برنامه های کاربردی نیز حالت ایمن وجود دارد و در صورتی که امکان اجرای برنامه در حالت عادی وجود نداشته باشد مورد استفاده قرار می‌گیرد. به عنوان مثال مرورگرهای وب نظیر فایرفاکس و کروم دارای حالتی هستند که در آن تمامی افزونه‌ها غیرفعال می‌شوند.

حالت ایمن در سیستم عامل ویندوز

در سیستم عامل ویندوز علاوه بر Safe mode معمولی دو آپشن دیگر نیز درنظر گرفته شده است. گزینه Safe Mode with Networking که مشابه Safe Mode معمولی است با این تفاوت که در این گونه مشخص، درایورهای شبکه و سرویس‌هایی که برای دسترسی به اینترنت یا سایر شبکه‌های رایانه‌ای مورد نیاز هستند نیز اجرا می‌شود. گزینه دیگری که به Safe Mode with Command Prompt موسوم است به جای اجرای محیط دسکتاپ، به کاربر اجازه می‌دهد با کمک خط فرمان برای رفع مشکل موردنظر اقدام کند.

در مورد نسخه های قدیمی ویندوز (پیش از ویندوز 8) کاربر می‌توانست با فشار دادن کلید F8 هنگام بوت شدن سیستم عامل، به حالت Safe mode وارد شود. اما از آنجایی که فرایند بوت در ویندوزهای 8 و 10 سریعتر صورت می‌گیرد غالبا امکان ورود به این حالت با روش‌های گذشته وجود ندارد. در عوض کاربر می‌تواند در صفحه لاگین (و همچنین صفحه یا منوی Start) با پایین نگه داشتن کلید Shift روی نماد Power کلیک کرده و گزینه Restart را انتخاب نماید تا ویندوز پس از بوت شدن در حالت ایمن اجرا شود. البته در صورتی که امکان دسترسی نرمال به ویندوز برای انجام این کار وجود نداشته باشد کاربر می‌تواند از صفحه‌ای موسوم به ریکاوری (Recovery) که در چنین موقعیتی نمایش داده می‌شود برای ورود به سیف مد استفاده کند.

حالت ایمن Safe mode
صفحه Startup Settings پیش از ورود به ویندوز 10. کاربر می‌تواند با فشار دادن یکی از کلیدهای F4 تا F6 وارد Safe mode شود.
حالت ایمن Safe mode
نمایی از Safe mode در ویندوز 10 – به عبارت Safe Mode در چهارگوشته دسکتاپ توجه کنید.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

حلقه While

حلقه While چیست؟

حلقه While (یا While Loop) در اغلب زبان های برنامه نویسی امروزی به عنوان یکی از پرکاربردترین حلقه های مبتنی بر شرط شناخته می‌شود و برای اجرای دنباله‌ای از دستورات به صورت تکراری تا زمانی که یک شرط مشخص صحیح باشد به کار می‌رود.

در حلقه های While شرط یا عبارتی که می‌بایست ارزیابی شود در ابتدای لوپ قرار می‌گیرد؛ به این ترتیب اگر شرط لوپ به هنگام اولین بررسی، صحیح نباشد دستورات بدنه حتی یک بار هم اجرا نمی‌شوند. درست برخلاف حلقه های Do While و Do Until که در آن‌ها برنامه نویس می‌تواند شرط را در انتهای لوپ قرار دهد که در چنین حالتی حداقل یک بار دستورات بدنه اجرا خواهند شد.

در تصویر زیر، یا کمک یک مثال ساده نحوه استفاده از حلقه While در زبان برنامه نویسی جاوا نمایش داده شده است. در این مثال، شرط x <= 5 به عنوان شرط لوپ به کار رفته است و بدنه آن شامل دو دستور است. در آغاز حلقه از آنجایی که مقدار متغیر x برابر با 1 است شرط حلقه صحیح بوده و دستورات بدنه برای اولین بار اجرا می‌شود. به این ترتیب مقدار کنونی متغیر x (یعنی 1) در خروجی نوشته می‌شود و یک واحد به آن افزوده می‌شود (x = 2). مجددا شرط Loop بررسی می‌شود و از آنجایی که همچنان x <= 5 برقرار است برای بار دوم دستورات آن اجرا می‌شوند. به همین ترتیب در انتهای تکرار پنجم، مقدار متغیر x برابر 6 می‌شود و با توجه به اینکه شرط به هنگام بررسی، نادرست خواهد بود درنتیجه تکرار ششم اجرا نخواهد شد و خروجی این قطعه برنامه اعداد 1 تا 5 خواهد بود.

حلقه While
نمونه‌ای از حلقه While به زبان جاوا

برخلاف مثال فوق لازم است بدانید همیشه تعداد تکرار دستورات یک حلقه While از پیش مشخص نمی‌باشد. به عنوان مثالی ساده ممکن است در برنامه ای از کاربر خواسته شود عددی زوج را وارد کند. در چنین حالتی اگر از While Loop استفاده شود باید تا زمانی که عدد دریافتی از کاربر فرد است مجددا از او خواسته شود عددی زوج را وارد کند. بنابراین شرط لوپ، فرد بودن عدد دریافتی از کاربر است و در عین حال مشخص نیست چند مرتبه کاربر، عددی نادرست (عدد فرد) وارد خواهد کرد.

در نتیجه به طور معمول از While Loop ها در مواقعی استفاده می‌شود که قرار است دستوراتی تا رسیدن به یک هدف مشخص (رسیدن به حالتی که شرط برقرار نباشد) تکرار شوند و در مواردی که می‌خواهیم دستورات به تعداد مشخص اجرا شوند غالبا از حلقه‌های For استفاده می‌شود.

توجه داشته باشید همانند دو نمونه‌ای که در تصویر زیر مشاهده می‌کنید می‌توان شرط (یا دستورات بدنه) را به شکلی تعیین نمود که برای همیشه، شرط حلقه برقرار باقی بماند که در این حالت، یک حلقه بی نهایت (Infinite Loop) تشکیل می‌شود.

حلقه While بی پایان Infinite While Loop
دو نمونه While Loop بی پایان. در این دو مثال متغیر y و b هیچگاه تغییری نمی‌کنند و شرط همواره برقرار می‌ماند.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

اسنیپت Snippet

اسنیپت یا Snippet چیست؟

اسنیپت (Snippet) در حوزه برنامه نویسی رایانه به قسمتی کوچک از متن یا کدهای برنامه نویسی با قابلیت استفاده مجدد گفته می‌شود. معمولا اسنیپت ها در قالب واحدهای عملیاتی کوچک به ماژول‌های بزرگتر برنامه نویسی افزوده می‌شوند و از آن‌ها برای تسهیل برنامه نویسی و انجام اعمال پرکاربرد استفاده می‌شود.

برای استفاده از اسنیپت ها و مدیریت آن‌ها در برخی ویرایشگرهای متنی، محیط های یکپارچه توسعه و ویرایشگرهای سورس کد، قابلیت ویژه‌ای به نام مدیریت اسنیپت در نظر گرفته شده است. برنامه نویسان می‌توانند با کمک این قابلیت به جای تایپ مجدد یک قطعه کد پرکاربرد، آن را به صورت اسنیپت ذخیره کرده یا از اسنیپت‌های آماده استفاده نمایند و آنها را در هر مکانی از سورس کد برنامه که لازم است قرار دهند.

به عنوان مثالی از کاربردهای Snippet ها می‌توان به نمونه‌هایی اشاره کرد که برای انجام اعمالی مثل بازکردن یا ذخیره یک فایل، قرار دادن اطلاعات مربوط به توسعه دهنده در قالب یک کامنت یا ایجاد سریع یک حلقه for، ایجاد و تعیین فرمت ظاهری یک جدول هنگام طراحی قالب یک ایمیل و … مورد استفاده قرار می‌گیرند.

اسنیپت های استاتیک و داینامیک

اسنیپت های استاتیک (Static Snippet) اساسا شامل متون ثابتی هستند که کاربر می‌تواند آن‌ها را به همان صورتی که هستند در سند خود قرار دهد. در مقابل، اسنیپت های پویا یا داینامیک (Dynamic Snippet) علاوه بر متن ثابت، دارای المان‌های پویایی هستند که کاربر می‌تواند محتوای آنها را مشخص کند. ممکن است در برنامه نویسی مقدار این المان‌ها براساس محاسباتی که در یک تابع انجام شده است تعیین شود و یا از کاربر برنامه گرفته شود.

بخش‌هایی از یک Snippet که باید محتوایشان توسط کاربر فراهم شود با کمک نگه دارنده های مکان یا پلیس هولدرها (Placeholder) در Snippet مشخص می‌شوند. این بخش‌ها معمولا با استفاده از یک کاراکتر ویژه از مابقی متن اسنیپت متمایز می‌شوند. در ویرایشگرهای سورس کد با کمک یک جعبه گفتگو یا روش ساده دیگری این امکان برای برنامه نویس فراهم می‌شود تا مقادیری که باید در پلیس هولدرها قرار گیرد را مشخص نماید.

به عنوان یک مثال ساده، تعویض مقدار دو متغیر با یکدیگر را در نظر بگیرید. Snippet مربوط به این عمل می‌تواند چیزی مشابه تصویر زیر باشد. هنگام افزودن Snippet از برنامه نویس، جایگزین پارامترهای موجود در اسنیپت (که با $1 و $2 مشخص شده‌اند) پرسیده می‌شود.

اسنیپت Snippet
نمونه ای از یک Snippet فرضی برای تعویض مقدار دو متغیر

در ویژوال استادیو برای افزودن اسنیپت‌ها کافیست میانبر مربوط به آن را تایپ کرده و دو بار کلید Tab را فشار دهید. برای مثال هنگام برنامه نویسی به زبان C# در این IDE با نوشتن کلمه for و دو مرتبه فشار دادن Tab قطعه کد زیر نمایان می‌شود که برنامه نویس می‌تواند به راحتی متغیر شمارنده حلقه و … را با متغیر و مقادیر دلخواه خود جایگزین کند.

قطع کد حاصل از اسنیپت for
قطعه کدی که پس از افزودن Snippet حلقه for در ویژوال استادیو برای زبان سی شارپ ظاهر می‌شود.

گوگل اسنیپت

وازه Snippet در موتور جستجوی گوگل در واقع به همان توضیحات یا Description هایی گفته می‌شود که زیر عنوان هر نتیجه یافته شده در صفحات نتایج جستجو نمایش داده می‌شود؛ در برخی موارد نیز منظور از آن، کل یک نتیجه شامل عنوان، نشانی وب و توضیحات آن است. اما در هر حال ارتباطی با مفهوم این واژه در برنامه نویسی ندارد.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا