بایگانی دسته بندی ها: اینترنت

Web 2.0

وب 2.0 یا Web 2.0 چیست؟

وب 2.0 (یا Web 2.0) اصطلاحی است در مورد وبسایت‌هایی که روی محتواهای تولیدی کاربران، آسانی استفاده و سازگاری با سیستم‌ها و دستگاه‌های مختلف تأکید می‌کند.

مقایسه Web 2.0 با Web 1.0

در وبسایت‌های مبتنی بر Web 2.0 کاربران می‌توانند با یکدیگر تعامل داشته باشند، مطلب بنویسند، در مورد گفته‌ها و محتوای منتشر شده توسط دیگران اظهار نظر کنند و حتی عکس و ویدیو منتشر کنند. این در حالی است که در Web 1.0 تقریبا تنها کاری که کاربران یک وبسایت قادر به انجام آن بودند مشاهده و دریافت محتوا بود. به عبارت بهتر در عصر وب 1.0، تولیدکنندگان محتوا بسیار اندک بودند اما با توسعه وب 2.0 و ظهور شبکه‌های اجتماعی و وبلاگ‌ها بر تعداد کاربرانی که محتوا تولید می‌کنند و هم‌چنین حجم محتواها افزوده شد.

هرچند این تعامل و تولید محتوا توسط کاربران می‌تواند به همکاری و همراهی گسترده میان کاربران ختم شود اما از سوی دیگر می‌تواند امکان انتشار مطالب هرز، هجو و شایعات، سخنان نفرت‌آمیز و … را نیز فراهم آورد.

با ظهور وب 2.0 و وبسایت‌های پویا حتی دنیای تبلیغات آنلاین نیز با تحول روبرو شد و از بنرهای تصویری ثابت به گونه‌های چندرسانه‌ای تعاملی که متناسب با محتوای سایت‌ها هستند تغییر شکل پیدا کرد.

ویژگی‌ها و کاربردهای وب 2.0

وب 2.0 به بازدیدکنندگان سایت‌ها اجازه می‌دهد به طور مستقیم روی صفحات وب، نظر خود را منعکس کنند و با ایجاد حساب کاربری به مشارکت بیشتر در سایت بپردازند. قابلیت برچسب‌گذاری (Tagging) وبسایت‌ها و مطالب (دسته‌بندی اطلاعات) که منجربه تسهیل جستجوی محتوای مورد نیاز می‌شود، امکان محبوب نمودن (لایک) و امتیازدهی به مطالب، تصاویر و ویدیوها توسط بازدیدکنندگان، تجربه کاربری پویا (واکنش‌پذیری سایت‌ها در برابر رفتار کاربر با کمک فناوری‌هایی نظیر Ajax)، مشارکت کاربر، آزادی بیان بالاتر، هوش تجمعی (از طریق مشارکت کاربران) و در واقع بسیاری از قابلیت‌های اصلی و متمایزکننده موجود در وبسایت‌های شبکه‌های اجتماعی، وبلاگ‌ها، ویکی‌ها، سایت‌های اشتراک عکس و ویدیو و اپلیکیشن‌های وب را می‌توان از جمله ویژگی‌هایی به شمار آورد که بخشی از دنیای وب 2.0 می‌باشد.

امکان جستجو در سایت براساس کلمات کلیدی، ایجاد پیوند میان سایت‌های مرتبط و استفاده از فناوری‌هایی نظیر خوراک‌های RSS و … نیز از جمله ویژگی‌های وب 2.0 هستند که تقریبا در اغلب سایت‌ها قابل مشاهده می‌باشد.

در کنار این ویژگی‌ها ظهور وب 2.0 باعث شکل‌گیری بازاریابی تعاملی و همکاری مشتریان با کسب و کارها از طریق وب شده است. آموزش مشارکتی، اپلیکیشن‌های وب و استفاده از شبکه‌های اجتماعی برای بازاریابی هدفمند در حوزه‌هایی نظیر گردشگری از جمله کاربردهای مفید Web 2.0 به شمار می‌رود.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

وب عمیق Deep Web

وب عمیق یا Deep Web چیست؟

وب عمیق (Deep Web) به بخشی از وب جهان گستر گفته می‌شود که توسط موتورهای جستجوی متداول وب قابل دسترس و ایندکس شدن نیستند. گاهی اوقات از اصطلاح وب پنهان (Invisible Web یا Hidden Web) نیز به عنوان معادلی برای این واژه استفاده می‌شود.

وب عمیق درست در نقطه مقابل وب سطحی (Surface Web) قرار می‌گیرد که به طور عمومی از طریق اینترنت قابل دسترسی و قابل ایندکس می‌باشد. با وجود اینکه تشخیص حجم دقیق محتواهایی که در وب پنهان قرار دارند تقریبا غیرممکن است اما مطابق با آنچه توسط متخصصین تخمین زده می‌شود آنچه در وب سطحی قرار دارد در مقایسه با کل وب درصد بسیار ناچیزی است.

محتوایی که در وب پنهان وجود دارد به دلایل مختلفی قابل یافتن و ثبت توسط موتورهای جستجوی معمولی و استاندارد نمی‌باشد. محتواهای پویا (Dynamic Content) که متناسب با یک پرس و جو (Query) تولید می‌شوند، محتوایی که بسته به شرایط و نوع دسترسی متغیر می‌باشد و یا صفحاتی که با کمک روش‌های مختلف (نظیر استفاده از کپچا) دسترسی به آن‌ها محدود شده است از جمله محتواهایی به شمار می‌رود که موتورهای جستجوی مرسوم در کشف و ایندکس آن‌ها ناتوان هستند. علاوه براین محتواهای غیر HTML با فرمت‌های مختلف، محتواهای خصوصی (که پس از لاگین در اختیار کاربران قرار می‌گیرد)، صفحاتی که به آن‌ها هیچ لینکی داده نشده است (فاقد بک‌لینک) و هم‌چنین محتواهایی که عمدا از اینترنت معمولی پنهان شده است و تنها توسط نرم‌افزارهای مخصوصی قابل مشاهده است را باید به موارد فوق اضافه کنید. گفتنی است وب تاریک (Dark Web) به بخشی از وب عمیق گفته می‌شود که کاربران برای دسترسی به آن نیازمند نرم‌افزار، پیکربندی یا مجوز خاصی هستند.

بسیاری از کاربردهای روزمره از قبیل ارسال و دریافت ایمیل، انجام تراکنش‌های بانکی آنلاین، استفاده از سرویس‌های پولی نظیر روزنامه‌ها، مجلات، مقالات علمی و … همگی با محتواها و سایت‌هایی سر و کار دارند که زیرمجموعه‌ای از وب پنهان به شمار می‌رود.

وب عمیق - وب پنهان deep web - invisible web
مقایسه مفهومی وب عمیق و وب سطحی – بیش از 90 درصد کل فضای وب را وب پنهان شکل داده است!

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

وب اپلیکیشن Web Application

وب اپلیکیشن یا Web Application چیست؟

وب اپلیکیشن یا نرم افزار کاربردی وب (Web Application به اختصار Web App) برنامه‌ای رایانه‌ای بر پایه مدل کلاینت – سرور می‌باشد که در مرورگرهای وب اجرا می‌شود. از جمله نرم‌افزارهای کاربردی وب می‌توان به فروشگاه‌های آنلاین، وب میل، سایت‌های ویکی، نرم‌افزارهای مدیریت پروژه و مدیریت تیم آنلاین، ابزارهای ویرایش آنلاین اسناد (نظیر واژه پردازها، ابزارهای پرزنتیشین و صفحات گسترده آنلاین)، ویرایشگرهای آنلاین تصویر و … اشاره نمود.

با بهره‌گیری از تکنولوژی‌های مختلفی از جمله جاوا، جاوا اسکریپت، سی اس اس، فلش، ایجکس و … واسط کاربری این اپلیکیشن‌ها به آنچه در اپلیکیشن‌های معمولی نصب شده روی سیستم عامل‌ها دیده می‌شود شباهت بسیاری پیدا کرده است. همچنین استفاده از تکنولوژی‌های اسکریپت‌نویسی سمت کلاینت امکان تجربه تعاملی با اپلیکیشن را بدون نیاز به لود مجدد صفحه برای کاربران فراهم می‌آورد. رعایت اصول و استانداردهای طراحی واکنشگرا نیز کمک می‌کند تا این اپلیکیشن‌ها روی صفحات نمایشگر با اندازه‌های مختلف، کاربردی و قابل استفاده باشند.

امروزه بسیاری از نرم افزارهای کاربردی (نظیر پیام رسان‌های Skype و WhatsApp، نرم‌افزارهای مجموعه Office و …) در کنار نسخه‌های قابل نصب دارای نسخه‌های تحت وب نیز می‌باشند. در مواردی که کاربر امکان نصب یک نرم افزار را ندارد (مانند رایانه‌های با دسترسی محدود شده) یا تمایل و فرصتی برای انجام این کار ندارد استفاده از وب اپلیکیشن‌ها می‌تواند گزینه‌ی کاملا راهگشایی باشد.

برخی از مزایای Web Application ها

بسیاری از اپلیکیشن‌های وب دارای قابلیت‌هایی هستند که مشابه با یک نرم افزار معمولی یا نسخه قابل نصب آنها می‌باشد. برخی از وب اپلیکیشن‌ها قادرند داده‌های خود را به صورت محلی روی رایانه کاربر یا روی فضایی ابری ذخیره کنند و از آن استفاده نمایند.

نرم‌افزارهای معمولی که نیاز به برقراری ارتباط با سرور دارند به طور محلی روی رایانه کاربر نصب می‌شوند. در صورتی که در سرور تغییراتی ایجاد شود که نیاز به تغییر برنامه نصب شده داشته باشد باید طی یک بروزرسانی این تغییرات روی برنامه محلی کاربر نیز اعمال شود. به علاوه این نرم افزار برای هر سیستم عامل و معماری متفاوتی باید دارای نسخه‌های مختلف باشد. این در حالیست که بروزرسانی یک نرم افزار کاربردی وب در لحظه میان کاربران منتشر شده و مورد استفاده قرار می‌گیرد، نیازی به نصب روی رایانه کاربر ندارد (روی مرورگر وب اجرا می‌شود) و روی هر پلتفرمی نیز قابل اجراست.

حفظ یکپارچگی روی دستگاه‌های مختلف از جمله ویژگی‌هایی است که با استفاده از وب اپلیکیشن‌ها به راحتی امکان‌پذیر است. به عنوان مثال اگر از نسخه آنلاین یک واژه پرداز استفاده می‌کنید می‌توانید در منزل از طریق رایانه دسکتاپ یا تبلت خود روی همان سندی کار کنید که بخشی از آن را روی رایانه دفتر کارتان تکمیل کرده‌اید و روز بعد نیز آن را در دفتر کار خود پرینت کنید! و یا حتی سندی که توسط همکارتان ایجاد شده است را کامل کرده یا مورد بررسی قرار دهید.

بسیاری از Web Application ها به صورت رایگان عرضه می‌شوند. با اینحال سازندگان چنین اپلیکیشن‌هایی می‌توانند با درنظر گرفتن پلن‌های ماهیانه و سالیانه متناسب با ویژگی‌های مورد نیاز و مدت استفاده کاربر هزینه‌ای را از او دریافت نمایند. معمولا حفظ امنیت وب اپلیکیشن و داده‌هایی که توسط هر کاربر ذخیره می‌شود دارای اهمیت خاصی است که بخشی از آن بر عهده ارائه‌کننده سرویس آنلاین نرم افزاری خواهد بود.

نرم افزار کاربردی وب - وب اپلیکیشن Web Application
نمایی از وب اپلیکیشن Word Online از مجموعه Office Online در مرورگر فایرفاکس – بسیاری از قابلیت‌های Microsoft Office Word در نسخه تحت وب به صورت رایگان قابل استفاده است.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

فارمینگ Pharming

فارمینگ یا Pharming چیست؟

فارمینگ (Pharming) نوعی حمله سایبری است که طی آن ترافیک یک وبسایت به وبسایت دیگری منتقل می‌شود. فارمینگ نیز همانند حملات فیشینگ (Phishing)، کاربر را به یک سایت جعلی سوق می‌دهد و معمولا برای سرقت هویت آنلاین و به دست آوردن اطلاعات حساسی نظیر نام کاربری و کلمه عبور، اطلاعات کارت اعتباری، نشانی محل سکونت و … مورد استفاده قرار می‌گیرد. این اصطلاح واژه‌ای هم آوا با Farming (به معنای زراعت) می‌باشد.

فارمینگ به دو صورت انجام می‌شود. روش اول با دستکاری فایلی موسوم به hosts که بر روی سیستم قربانی قرار دارد انجام می‌شود؛ اما در روش دوم از آسیب‌پذیری‌های موجود در DNS Server برای رسیدن به هدف استفاده می‌شود (این روش به DNS Spoofing یا DNS Cache Poisoning مشهور است).

با توجه به این که نسبت به سرورهای اینترنتی مدیریت ضعیف‌تری روی امنیت رایانه‌های خانگی اعمال می‌شود بسیاری از قربانیان فارمینگ به واسطه دستکاری فایل hosts موجود در رایانه از طریق یک بدافزار در دام این حملات گرفتار می‌شوند. این فایل شامل نگاشت‌هایی از hostname به آدرس IP می‌باشد و با دستکاری آن، درخواست دسترسی کاربر به یک سایت با یک سایت جعلی دیگر که معمولا مشابه با نمونه اصلی است جایگزین می‌شود. با وارد نمودن اطلاعات مهم نظیر نام کاربری و … در این سایت جعلی، اطلاعات حساس کاربر به دست سودجویان و هکرهای طراح حمله خواهد افتاد.

در روش دوم، DNS Server که مسئول هدایت درخواست‌های حجم عظیمی از کاربران است مورد حمله قرار می‌گیرد و تمامی این درخواست‌ها را به سایت جعلی هدایت می‌کند. هرچند همان‌طور که گفته شد این روش نیازمند مهارت بیشتر و عبور از تدابیر امنیتی سرور است اما نتیجه آن از نظر تعداد قربانیان می‌تواند به شدت فاجعه‌بار باشد.

معمولا وبسایت‌های بانکی و تجارت الکترونیک هدف حملات فارمینگ قرار می‌گیرند. فردی که این نوع حملات را انجام می‌دهد Pharmer (فارمر) نامیده می‌شود.

تفاوت‌های فارمینگ و فیشینگ

همان‌طور که گفته شد یکی از انواع حملات فارمینگ سرورهای DNS را هدف می‌گیرند. از اینرو در فارمینگ برخلاف فیشینگ الزامی به هدف قرار دادن تک تک قربانیان از روش‌هایی نظیر ارسال ایمیل برای هدایت کاربر به سایت جعلی وجود ندارد.

در روش فارمینگ، کاربر با وارد کردن یک URL صحیح به سایت تقلبی وارد می‌شود و در صورتی که سایت جعلی مشابه سایت اصلی طراحی شده باشد احتمال تشخیص جعلی بودن آن برای کاربران عادی بسیار پایین خواهد بود. این در حالی است که کاربر تنها با آگاهی از نشانی صحیح وبسایت هنگام وارد کردن آن در نوار آدرس و اندکی دقت می‌تواند از حملات فیشینگ در امان بماند. در فیشینگ معمولا برای هدایت کاربر به سایت جعلی، ایمیلی حاوی یک لینک به سایت تقلبی برای کاربر ارسال می‌شود.

مقابله با فارمینگ

بهترین روش برای جلوگیری از افتادن در دام فارمینگ، توجه کاربران به داشتن ارتباط ایمن (از طریق پروتکل https) و گواهینامه معتبر برای سایت‌های حیاتی می‌باشد. پیش از آنکه اطلاعات حساس خود از جمله رمزهای عبور بانکی و … را در یک فرم اینترنتی وارد نمایید امن بودن ارتباط و معتبر بودن گواهینامه آن را بررسی نمایید.

استفاده از آنتی‌ویروس‌هایی که بتواند شما را در مقابل دستکاری غیرمجاز فایل hosts محافظت کند نیز یکی از روش‌های مفید برای مقابله با فارمینگ به شمار می‌رود.

برخی از مرورگرهای وب و نرم‌افزارهای امنیتی قادر هستند جعلی بودن وبسایت را در قالب هشدار به کاربر گوشزد کنند. بنابراین همیشه مرورگر و ابزارهای امنیتی خود را بروز نگه دارید.

فراموش نکنید انتخاب یک فراهم‌کننده سرویس اینترنت (ISP) مورد اعتماد نیز می‌تواند برای جلوگیری از DNS Cache Poisoning مفید واقع شود.

زمانی که محتوای صفحه کاملا لود شد به نشانی آن در نوار آدرس توجه کنید. مطمئن شوید این آدرس همان چیزی است که مورد انتظارتان بوده است و به سایتی دیگر (حتی با نشانی اندکی متفاوت) هدایت (ریدایرکت) نشده‌اید.

وب جهان گستر World Wide Web

وب جهان گستر یا World Wide Web چیست؟

وب جهان گستر (World Wide Web) که به اختصار با عنوان وب یا WWW شناخته می‌شود یک فضای اطلاعاتی است که در آن اسناد و سایر منابع وب با استفاده از عبارتی موسوم به نشانی وب (URL) مشخص می‌شوند، از طریق اینترنت قابل دسترسی هستند و به واسطه پیوندها به یکدیگر مرتبط می‌شوند. وب جهان گستر توسط تیم برنرز لی (Tim Berners-Lee) در سال 1989 اختراع شد. وی اولین مرورگر وب را در سال 1991 منتشر نمود.

امروزه وب جهان گستر به عنوان اصلی‌ترین ابزاری در اینترنت به شمار می‌رود که میلیاردها فرد در سراسر دنیا از آن استفاده می‌کنند. صفحات وب (Web Pages) در واقع اسنادی متنی هستند که از زبان نشانه‌گذاری ابرمتن (HTML) به منظور ایجاد محتوای قالب‌بندی‌شده (شامل متون، تصاویر، ویدیوها و غیره) بهره می‌برند و کاربر برای نمایش مناسب آن‌ها نیازمند یک مرورگر وب می‌باشد. تعدادی از این صفحات تحت یک دامنه یکسان و ظاهر مشابه تشکیل یک وبسایت می‌دهند. کاربر می‌تواند با کمک پیوندهای موجود در صفحات وب، صفحات دیگری از همان سایت یا سایتی دیگر را پیمایش نماید یا با وارد نمودن نشانی یک صفحه یا منبع مشخص در نوار آدرس مرورگر، به آن دسترسی پیدا کند. به طور کلی به چنین فرایندی، مرور وب (Browsing) یا وبگردی (Web Surfing) گفته می‌شود.

محتوای وبسایت‌ها ممکن است به طور کامل از سوی صاحبان آنها منتشر شود و یا حتی کاربران هم در تولید محتوا به آن‌ها کمک کنند. سایت‌ها بسته به نوع محتوا ممکن است تنها جنبه‌ی سرگرمی یا اطلاع‌رسانی و خبری داشته باشند یا فعالیت‌هایشان در حوزه‌های تجاری، علمی، فرهنگی، خدماتی و … باشد. امروزه بخش‌ها و سازمان‌های مختلف دولتی و غیردولتی نیز برای ارتباط با مشتریان و مخاطبان خود به ایجاد وبسایت‌های اختصاصی روی آورده‌اند.

ظهور Web، در کنار فواید گوناگونی که به همراه داشته است باعث شده جرائم مختلفی از قبیل انتشار بدافزارها، سرقت اطلاعات، کلاه‌برداری‌های مالی، جاسوسی، سوء استفاده از کودکان و … به مرور در وبسایت‌ها نیز پدیدار شوند. افزون بر این، امروزه مسائل مرتبط با حریم خصوصی کاربران و محفوظ ماندن رفتار منتسب به آن‌ها حین استفاده از Web نیز به موضوع مهمی تبدیل شده است که متأسفانه توسط بسیاری از وبسایت‌های غول‌پیکر و نامدار جهانی هم به طور کامل رعایت نمی‌شود. آمار میلیاردی کاربران این فضا و رشد روزافزون آن می‌تواند چنین مسائلی را بیش از نمونه‌های مشابه در دنیای واقعی حائز اهمیت نماید.

تفاوت اینترنت و وب

برخی اوقات به اشتباه مفاهیم Internet (اینترنت) و Web به عنوان معادلی برای یکدیگر به کار می‌روند. این در حالی است که Internet یک سیستم جهانی از شبکه‌های رایانه‌ای متصل به یکدیگر است و Web مجموعه‌ای جهانی از اسناد و منابع دیگری است که با یک نشانی (معمولا با پروتکل HTTP که تنها یکی از چندین پروتکل مورد استفاده در اینترنت است) مشخص می‌شوند و با استفاده از پیوندها به یکدیگر متصل می‌شوند.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

خوراک وب Web Feed

خوراک وب یا Web Feed چیست؟

خوراک وب (Web Feed) به فرمتی از داده‌ها اطلاق می‌شود که برای ارائه‌ی محتواهایی با بروزرسانی مداوم به کاربر مورد استفاده قرار می‌گیرد.

کاربران می‌توانند با ثبت نشانی پیوند یک فید در نرم‌افزارهایی که به منظور جمع‌آوری خوراک‌ها (Feed Aggregator) ساخته شده‌اند از محتواهای جدید منتشر شده اطلاع پیدا کنند. به این برنامه‌ها خوراک خوان (Feed Reader) یا خبرخوان (News Reader) گفته می‌شود. این نرم‌افزارها قادرند برای دریافت محتوای جدید به طور متناوب و خودکار یا از طریق تازه‌سازی (Refresh) دستی، درخواستی را برای سرورهای مربوط به فیدهای ثبت شده در برنامه ارسال کنند و محتوای دریافتی را به کاربر نمایش دهند. امروزه علاوه بر اپلیکیشن‌های خوراک خوان ویژه‌ای که برای رایانه‌ها، گوشی‌های هوشمند و … تولید شده است در اغلب مرورگرهای مدرن نیز قابلیت جمع‌آوری و نمایش خوراک‌های وب فراهم شده است.

محتوایی که توسط یک Feed منتقل می‌شود معمولا از نوع HTML می‌باشد. در اغلب موارد، وبسایت‌ها از فید صرفا جهت اطلاع‌رسانی به کاربر در مورد محتوای جدید استفاده می‌کنند. به همین دلیل معمولا محتوای منتقل شده تنها شامل خلاصه‌ای از محتوای اصلی است و کاربر می‌تواند با استفاده از پیوندهای درنظر گرفته شده به صفحه اصلی محتوا مراجعه کند.

مزایای خوراک‌های وب

بسیاری از وبسایت‌های خبری، وبلاگ‌ها، کانال‌های اطلاع‌رسانی و … دارای فید وب هستند. با کمک خوراک‌ها پیگیری محتوای سایت‌ها برای کاربران تسهیل می‌شود و نیازی به مراجعه مکرر به سایت‌های مختلف برای اطلاع از انتشار یا عدم انتشار محتوای جدید نخواهد بود. به علاوه امکان نمایش مجموعه‌ای از خوراک‌های وب به شکلی کاربرپسند در یک نقطه میسر می‌شود و به این ترتیب از هدررفت زمان کاربر به طور قابل ملاحظه‌ای جلوگیری می‌شود. با این وجود الزاما تمامی سایت‌ها مجهز به خوراک نیستند. گفتنی است RSS و Atom دو فرمت رایج و اصلی فیدهای وب به شمار می‌روند.

هرچند می‌توان به جای استفاده از این روش، انتشار محتوای جدید را از طریق رایانامه (ایمیل) به کاربران اطلاع‌رسانی نمود، اما مزیت خوراک‌ها در آنست که کاربر نیازی به ثبت ایمیل خود برای دریافت محتوای جدید ندارد (و به این ترتیب نگرانی در مورد دریافت هرزنامه نیز متوجه او نخواهد بود)، در عین حال کاربران برای اطلاع از محتوای جدید به چک کردن ایمیل و جستجو به دنبال نامه‌های موردنظر در میان انبوهی از نامه‌های دیگر نیازی نخواهند داشت. افزون بر این از مشکلاتی که گاها هنگام لغو عضویت در سرویس‌های خبرنامه ایمیلی مشاهده می‌شود نیز خبری نیست و کاربر به راحتی می‌تواند با حذف آیتم مربوط به فید موردنظر، دریافت و نمایش محتوای جدید را لغو نماید. از سوی دیگر هزینه و بار ارسال ایمیل نیز بر دوش سرورها سنگینی نخواهد کرد.

خوراک وب web feed
نماد رایج برای خوراک‌های وب – معمولا از همین نماد در وبسایت‌های مختلف برای پیوندهای فید استفاده می‌شود.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

استیکر Sticker

استیکر یا Sticker چیست؟

استیکر (Sticker) به تصاویری گفته می‌شود که معمولا در قالب یک کاراکتر (شخصیت) با ظاهری کارتونی برای بیان احساسات، نمایش رفتار یا عمل خاصی در ارتباطات اینترنتی مبتنی بر پیام مورد استفاده قرار می‌گیرد.

هرچند استیکرها نیز کاربردی مشابه با شکلک‌ها و اموجی‌ها دارند و در ارتباطات برای انتقال احساسات و عواطف یا نمایش واکنش در قالبی مشابه با زبان بدن و حالت چهره مورد استفاده قرار می‌گیرند اما دارای گستردگی بیشتری بوده و به سبب محدودیت‌های کمتر در نمایش شخصیت‌ها و انتقال مفهوم، گویاتر و کارامدتر ظاهر می‌شوند. به علاوه جزئیات تصاویر در استیکرها به مراتب بیش‌تر از شکلک‌ها و اموجی‌های ساده می‌باشد.

امروزه بسیاری از اپلیکیشن‌های پیام‌رسان از جمله لاین (Line)، فیس بوک مسنجر (Facebook Messenger)، تلگرام (Telegram)، وایبر (Viber) و … از قابلیت ارسال استیکر پشتیبانی می‌کنند. با وجود اینکه امروزه حجم گسترده‌ای از استیکرها به صورت کاملا رایگان در اختیار کاربران قرار می‌گیرد اما محبوبیت و جذابیت این تصاویر به حدی بالاست که کاربران را به خرید استیکرها از فروشگاه‌های آنلاین اختصاصی تشویق می‌کند.

استیکر Sticker
نمونه‌ای از استیکرها – وجود یک متن کوتاه همراه با تصویری کارتونی با جزئیات کامل می‌تواند علاوه بر جذابیت در انتقال مفهوم صحیح تصویر، تأثیر فراوانی داشته باشد.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

ویکی Wiki

ویکی یا Wiki چیست؟

ویکی (Wiki) به گونه‌ای از وبسایت‌ها گفته می‌شود که به کاربران خود اجازه می‌دهند محتوا، ساختار و فرمت‌بندی آن را از طریق مرورگر وب و به صورت همکارانه ایجاد یا تغییر دهند.

در یک سایت ویکی، معمولا محتوا با کمک یک ویرایشگر متنی تحت وب ایجاد یا ویرایش شده و با استفاده از یک زبان نشانه گذاری (که به ویکی مارک آپ یا Wiki markup مشهور است) فرمت‌بندی و تعیین ساختار می‌شود.

WikiWikiWeb نام نخستین وبسایت ویکی است که در سال 1995 میلادی فعالیت خود را آغاز کرده است. دانشنامه ویکیپدیا (Wikipedia) نیز یکی از مشهورترین سایت‌های ویکی می‌باشد که در واقع مجموعه‌ای از چندین ویکی مجزا برای زبان‌های مختلف است.

هر صفحه در یک وبسایت ویکی با نام “صفحه ویکی” یا Wiki Page شناخته می‌شود. ویکی‌ها کاربران خود را به ایجاد و ویرایش همکارانه (Collaborative) محتوا (یا صفحات ویکی) تشویق می‌کنند، به این معنا که هر کاربر می‌تواند محتوای ایجاد شده توسط کاربران دیگر را مشاهده کند و در صورت تمایل برای تکمیل یا تغییر آن و یا ایجاد یک صفحه Wiki دیگر اقدام کند. در اینگونه سایت‌ها به کمک پیوندها، گردش میان موضوعات مرتبط و دسترسی به آن‌ها برای بازدیدکنندگان تسهیل می‌شود. قابلیت جستجوی عنوان یا متن کامل صفحات نیز از جمله قابلیت‌هایی است که معمولا توسط ویکی‌ها پشتیبانی می‌شود.

معمولا سایت‌های Wiki بدون بازبینی تغییرات را پذیرفته و منتشر می‌کنند. ویرایش‌ها هم اغلب برای انتشار به زمان زیادی نیاز ندارند. برخی از این وبسایت‌ها حتی بدون نیاز به ثبت نام نیز امکان ویرایش و ایجاد صفحات را در اختیار کاربران قرار می‌دهند در حالی که برخی دیگر برای کاهش محتواهای نامناسب و نادرست، نیازمند تعیین اعتبار (اصالت) کاربر هستند.

برای آسان نمودن فرایند تصحیح محتواهای نادرست در ویکی‌ها معمولا صفحه‌ای به نام تغییرات اخیر (Recent Changes) نیز در نظر گرفته می‌شود که ویرایش‌های اخیر کاربران را لیست می‌کند. تاریخچه‌ی بازبینی (Revision History) نیز به افراد اجازه می‌دهد در صورتی که یک ویرایش را نادرست می‌دانند نسخه‌ی پیشین صفحه را بازگردانی کنند.

هرچند Wiki ها به کاربر این امکان را می‌دهند که محتوا و برخی فرمت‌بندی‌های صفحه را تعیین کنند اما معمولا برای حفظ انسجام ظاهری سایت و جلوگیری از اجرای کدهای نامناسب، دسترسی به تگ‌های HTML و قواعد CSS را محدود کرده و استفاده از کدهای JavaScript در آن‌ها نیز غیرممکن است.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

قانون یک درصد One Percent Rule

قانون یک درصد یا One Percent Rule چیست؟

 قانون یک درصد (1% rule)، قانونی حاکم بر جوامع اینترنتی محتوا محور است که بیان می‌کند تنها یک درصد از کاربران یک وبسایت به صورت فعالانه محتواهای جدیدی تولید می‌کنند و 99 درصد باقی مانده تنها از این محتوا استفاده می‌کنند و در مباحث یا تولید محتوا فعالیت چندانی ندارند.

با وجود اینکه نمی‌توان گفت چنین قانونی بر تمام جوامع اینترنتی و وبسایت‌ها به طور دقیق برقرار است اما به نوعی نشان‌دهنده‌ی اندک بودن تعداد کاربرانی است که در جوامع اینترنتی به صورت پیوسته به تولید محتوا می‌پردازند. به عنوان مثال، براساس این قانون تخمین زده می‌شود در یک تالار گفتگوی اینترنتی از هر صد نفر تنها یک نفر پست جدیدی ارسال می‌کند و 99 نفر دیگر بدون پست کردن، تنها از آن دیدن می‌کنند.

قوانین مشابه دیگری نظیر 90-9-1 نیز وجود دارد که بیان می‌کند تنها یک درصد از کاربران، محتوای جدیدی ایجاد می‌کنند 9 درصد از آن‌ها محتوای موجود را ویرایش می‌کنند و 90 درصد باقی‌مانده بدون هرگونه مشارکتی تنها محتوا را مشاهده می‌کنند. گفتنی است افرادی که در جوامع آنلاین تنها بازدیدکننده‌اند و به تولید محتوا نمی‌پردازند را Lurker می‌نامند و عمل آن‌ها نیز اصطلاحا Lurking نامیده می‌شود (Lurking به معنای انجام یک فعالیت – در اینجا مشاهده محتوای دیگران – است بدون آنکه توسط دیگران دیده شوید یا در جامعه با آن‌ها ارتباطی برقرار کنید).

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا