بایگانی دسته بندی ها: اینترنت

وب میل Webmail

وب میل یا Webmail چیست؟

وب میل (Webmail) به کلاینت های ایمیلی گفته می‌شود که در قالب یک وب اپلیکیشن در مرورگرهای وب اجرا می‌شوند و امکان دسترسی، مدیریت، ارسال و دریافت پیام های ایمیل را فراهم می‌آورند. به این نوع از کلاینت ها، کلاینت ایمیل مبتنی بر وب (Web-based Email Client) نیز گفته می‌شود.

معمولا وبمیل ها هم مشابه با سایر کلاینت های ایمیل، افزون بر قابلیت‌های پیشفرضی نظیر نگارش و ارسال پیام جدید، مشاهده، حذف و پاسخگویی به پیام ها امکانات متعدد دیگری نظیر جستجو، فیلتر کردن، مسدودسازی و سازماندهی پیام ها در فولدرهای مختلف را در اختیار کاربر قرار می‌دهند.

بسیاری از سرویس های معتبر ایمیل نظیر سرویس ایمیل گوگل موسوم به جیمیل (Gmail)، سرویس ایمیل یاهو موسوم به یاهو میل (Yahoo! Mail)، سرویس ایمیل مایکروسافت (Outlook.com) و AOL Mail وب میل های اختصاصی خود را در اختیار کاربران قرار می‌دهند. علاوه بر این Roundcube و SquirrelMail نیز دو نمونه مشهور از نرم افزارهای کلاینت ایمیل مبتنی بر وب به شمار می‌روند.

در کنار فراهم کنندگان شناخته شده سرویس‌های ایمیل، بسیاری از سازمان‌ها، شرکت‌ها، دانشگاه ها و … نیز از وبمیل ها برای دسترسی داخلی به سرویس های ایمیل خود بهره می‌برند.

وب میل Webmail
نمایی از واسط کاربری Zoho Webmail

مزایا و معایب وبمیل

از جمله مزایای وب میل ها در مقایسه با کلاینت های ایمیل دسکتاپ (نظیر Mozilla Thunderbird) می‌توان به این موضوع اشاره کرد که کاربر با کمک آن‌ها قادر خواهد بود روی انواع سیستم ها (از جمله رایانه های دسکتاپ و لپ تاپ، گوشی های هوشمند و تبلت ها) فارغ از سیستم عاملی که روی آن نصب شده است و بدون نیاز به نصب نرم افزاری مجزا از طریق یک مرورگر وب به ارسال، دریافت و مدیریت پیام های ایمیل بپردازد.

از سوی دیگر، کاربر حتی برای مشاهده پیام های قبلی خود در این کلاینت ها می‌بایست به اینترنت متصل باشد در حالیکه بسیاری از کلاینت های ایمیل دسکتاپ قادر هستند پیام هایی که در گذشته دانلود شده‌اند را روی حافظه دستگاه ذخیره کرده و برای مشاهده مجدد بدون نیاز به ارتباط اینترنت آن‌ها را بازیابی کنند.

از نظر امنیتی نیز هرچند این روزها دسترسی به اغلب وبمیل های معتبر از جمله جیمیل براساس پروتکل HTTPS انجام می‌شود اما لازم است بدانید در صورت استفاده از ارتباط HTTP، شنود پیام ها برای افراد سودجو امکان پذیر خواهد بود.

وب میل Webmail
نمایی از واسط کاربری Roundcube

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

ایمیل Email

ایمیل یا Email چیست؟

ایمیل (Email یا E-mail) که در واقع کوتاه شده عبارت Electronic Mail است روشی برای انتقال پیام میان افراد با استفاده از دستگاه های الکترونیکی و شبکه های رایانه ای است. رایانامه، پست الکترونیک یا نامه الکترونیک معادل‌هایی هستند که در زبان فارسی برای این واژه به کار می‌رود.

امروزه ایمیل ها معمولا بر بستر شبکه اینترنت فعالیت می‌کنند و سامانه های ایمیل نیز از مدلی موسوم به Store and Forward تبعیت می‌کنند. در این مدل، سرورهای ایمیل مسئولیت دریافت، ارسال و نگه داری پیام ها را برعهده دارند؛ این درحالیست که در نخستین روزهای شکل گیری این سیستم ها، دریافت کننده و ارسال کننده پیام هر دو مجبور بودند برای ارتباط با یکدیگر به طور همزمان آنلاین باشند.

نماد at sign در نشانی های ایمیل
نماد at sign به عتوان بخشی از نشانی های ایمیل امروزی شناخته می‌شود.

پست الکترونیک توسط یکی از پیشتازان دانش رایانه با نام ری تاملینسون (Ray Tomlinson) اختراع شده است و بارقه‌هایی از نمونه‌های امروزی آن را می‌توان در دهه‌های 1960 و 1970 میلادی جستجو کرد. هرچند در ابتدا تنها متون ASCII از طریق ایمیل ها قابل ارسال و دریافت بودند اما با ظهور استاندارد MIME (کوتاه شده عبارت Multipurpose Internet Mail Extensions)، فرمت ایمیل ها برای پشتیبانی از انواع کاراکترها و ارسال فایل های صوتی، تصویری و … در قالب ضمیمه ها (Attachment) گسترش یافته است.

این روزها با توسعه استفاده از اینترنت و تعدد فراهم کنندگان سرویس های پست الکترونیک، داشتن حداقل یک حساب کاربری ایمیل برای اغلب کاربران، امری کاملا بدیهی تلقی می‌شود. بسیاری از فراهم کنندگان پرآوازه این سرویس‌ها، مجموعه‌ای از خدمات خود را به صورت رایگان در اختیار کاربران قرار می‌دهند و متقاضیان می‌توانند تنها در عرض چند دقیقه با ثبت نام در این سرویس‌ها به حجم قابل قبولی از فضا برای ذخیره سازی پیام ها و همچنین امکانات متعدد دسترسی پیدا کنند. از جمله این سرویس‌ها می‌توان به سرویس ایمیل گوگل موسوم به جیمیل (Gmail)، سرویس ایمیل مایکروسافت (که با نشانی Outlook.com قابل دسترسی است)، سرویس یاهو میل (Yahoo! Mail) و AOL Mail اشاره کرد.

کلاینت ایمیل

کاربران یک سرویس پست الکترونیک می‌توانند از نرم افزارهایی موسوم به کلاینت ایمیل (Email Client) یا عامل کاریری ایمیل (Mail User Agent – MUA) برای دسترسی به رایانامه خود و مدیریت پیام ها، ارسال یا مشاهده آن‌ها استفاده نمایند. از جمله مشهورترین کلاینت های ایمیل قابل استفاده روی رایانه می‌توان به Mozilla Thunderbird, Mailbird و eM Client اشاره کرد.

علاوه بر این، وب میل (Webmail) ها نیز نوع خاصی از کلاینت های ایمیل هستند که در قالب یک وب اپلیکیشن، امکانات موردنظر را بدون نیاز به نصب یک نرم افزار مجزا از طریق مرورگرهای وب در اختیار کاربران قرار می‌دهند. فراهم کنندگان سرویس های پست الکترونیکی که در بالا به آن‌ها اشاره شد وب میل‌های اختصاصی خود را نیز برای کاربرانشان فراهم کرده‌اند.

نشانی ایمیل

هر رایانامه با یک رایانشانی یا آدرس ایمیل (Email Address) مخصوص به خود شناخته می‌شود که از آن (مشابه با یک کد پستی در دنیای سنتی نامه های پستی) برای دریافت پیام استفاده می‌شود. این نشانی در حال حاضر دارای فرمتی مشابه با [email protected] می‌باشد. بخش اول این نشانی که پیش از علامت @ قرار گرفته است (در اینجا Ali.Reza76) مشخص کننده میل باکس می‌باشد و معمولا همان نام کاربری صاحب آنست. بخش دوم که پس از علامت @ قرار می‌گیرد (در اینجا example.com) بیانگر نام دامنه ای است که ایمیل به آن منتسب می‌باشد.

پیام های ایمیل

پیام های ایمیل شامل دو بخش اصلی موسوم به هدر پیام (Message Header) و بدنه پیام (Message Body) هستند. هدر، اطلاعات مختلفی را در قالب مجموعه‌ای از فیلدها (که با نام فیلدهای هدر شناخته می‌شوند) در خود نگه داری می‌کند. این فیلدها شامل فیلد From (نشانی ایمیل و احتمالا نام فرستنده پیام که معمولا توسط کلاینت ایمیل به طور خودکار تکمیل می‌شود)، فیلد To (نشانی ایمیل و احتمالا نام گیرنده یا گیرندگان پیام)، فیلد Cc و Bcc (نشانی گیرندگان ثانویه پیام)، فیلد Subject (موضوع پیام)، تاریخ ارسال پیام (که معمولا توسط کلاینت به صورت خودکار هنگام ارسال پیام تکمیل می‌شود) و … می‌باشد. بدنه پیام ها نیز حاوی محتوای پیام در قالب متنی ساده یا با فرمت HTML است.

ارسال و دریافت پیام ایمیل

فرض کنید مریم می‌خواهد پیامی را برای دوستش سمیرا ارسال کند. در این سناریو، مریم می‌بایست ابتدا به کلاینت ایمیل (MUA) خود مراجعه کند و در صورت لزوم وارد حساب کاربری خود شود. مریم در کلاینت خود پس از ورود به بخش نگارش پیام که معمولا با واژه Compose مشخص می‌شود می‌تواند متن پیام خود را در بخش مربوطه وارد کند و احتمالا با کمک ابزارهای موجود، نوع و اندازه قلم، نحوه چینش، رنگ متن پیام خود و … را تغییر دهد. سپس کافی است فیلد ویژه‌ای که معمولا در کلاینت ها با لیبل To مشخص می‌شود را با نشانی پست الکترونیک گیرنده تکمیل نماید. علاوه بر این مریم می‌تواند متناسب با متن پیام خود عنوانی را در بخش Subject وارد کند.

در کنار این دو فیلد اصلی و پرکاربرد، معمولا فیلدهایی با لیبل های Cc و Bcc نیز در اغلب کلاینت ها تعبیه شده است که برای وارد کردن نشانی گیرندگان فرعی پیام مورد استفاده قرار می‌گیرد. در نهایت اگر مریم نیاز به ارسال فایل به عنوان ضمیمه (Attachment) همراه با پیام داشته باشد کافیست از گزینه‌ای که معمولا با عنوان Attach Files با نماد گیره کاغذ در اکثر کلاینت ها وجود دارد فایل یا فایل های مورد نظر خود را به پیام پیوست کند. پس از اتمام کار، مریم می‌تواند با کلیک روی دکمه ای که معمولا با عنوان Send مشخص شده است پیام را برای سمیرا ارسال نماید.

در سمت مقابل، سمیرا نیز با ورود به کلاینت ایمیل خود و مراجعه به صندوق ورودی که معمولا با عنوان اینباکس (Inbox) مشخص می‌شود می‌تواند پیام‌های دریافتی خود (از جمله پیام مریم) را مشاهده کند و به آن پاسخ دهد (Reply) و یا حتی آن را برای فرد دیگری ارسال کند (Forward). در صورتی که پیامی به عنوان هرزنامه (Email Spam) تشخیص داده شود معمولا در بخشی به نام Spam یا Junk قابل مشاهده است.

بخش نوشتن پیام ایمیل Compose
بخش نگارش پیام جدید در وب میل Gmail – فیلدهای پرکاربرد همراه با ابزارهایی که به کاربر در نگارش پیام کمک می‌کنند در تصویر قابل مشاهده است.
پیام ایمیل Email Message
نمونه ای از یک پیام آماده ارسال در وب میل Gmail – در این تصویر تنها فیلد To با یک نشانی پست الکترونیک تکمیل شده است که به صورت مبهم نمایش داده شده است و فیلدهای Cc و Bcc به دلیل خالی بودن پنهان شده است. فیلد Subject نیز با عنوان “دعوت به جشن دوستانه آخر سال” تکمیل شده است. در قسمت محتوا یا بدنه پیام متنی کوتاه را مشاهده می‌کنید که با “سلام سمیرای عزیز…” آغاز شده است.

هرچند فرایند ساده‌ای که به آن اشاره شد تنها اعمالی است که لازم است مریم و سمیرا به عنوان فرستنده و گیرنده برای ارسال و مشاهده پیام انجام دهند اما جالب است بدانید در مسیر رسیدن پیام از مبدأ به مقصد، جزئیات فنی زیادی وجود دارد که در ادامه به صورت مختصر به آن اشاره می‌کنیم.

ایمیل چگونه کار می کند؟

مجددا سناریوی فوق را در نظر بگیرید. زمانی که مریم پیام خود را ارسال می‌کند ابتدا این پیام برای سروری موسوم به SMTP Server (کوتاه شده عبارت Simple Mail Transfer Protocol Server) ارسال می‌شود. این سرور نقش یک دفتر پستی در دنیای نامه های سنتی را ایفا می‌کند و برای آنکه متوجه شود پیام مریم را باید به کجا ارسال کند لازم است ابتدا با DNS Server ارتباط برقرار کند.

DNS Server نیز مشابه با یک دفترچه آدرس عمل می‌کند و برای دامنه ای که ایمیل گیرنده (سمیرا) به آن تعلق دارد در پاسخ، رکوردهایی از نوع MX (یا Mail Exchanger record) را در اختیار SMTP Server قرار می‌دهد. این رکوردها لیستی از سرورهای تبادل ایمیل موسوم به عامل انتقال پیام (Message Transfer Agent – MTA) را مشخص می‌کنند. به این ترتیب SMTP Server براساس پروتکل SMTP پیام مریم را برای MTA ارسال می‌کند و MTA پیام دریافتی را در اختیار عامل تحویل پیام (Mail Delivery Agent – MDA) قرار می‌دهد. MDA نیز وظیفه دارد پیام دریافتی از MTA را سازماندهی کرده و در جعبه پیام های ورودی سمیرا قرار دهد. در نهایت سمیرا با استفاده از پروتکل هایی نظیر IMAP (کوتاه شده عبارت Internet Message Access Protocol) یا POP3 (نسخه سوم پروتکل POP – کوتاه شده عبارت Post Office Protocol)، پیام مریم را در کلاینت پست الکترونیک خود دریافت می‌کند.

ایمیل Email
مسیری که یک پیام ایمیل از مبدأ (با نشانی فرضی [email protected]) تا مقصد (با نشانی [email protected]) طی می‌کند. ترجمه شده و ویرایش شده از نسخه انگلیسی ویکیپدیا

کاربردهای ایمیل

این روزها کاربرد پست الکترونیک به حوزه‌های مختلف زندگی انسان‌ها ورود پیدا کرده است. هرچند استفاده از پیام رسان های فوری و رسانه های اجتماعی در سال‌های اخیر به مرور باعث کاهش محبوبیت ایمیل ها به خصوص در میان کاربران مبتدی و جوانان شده است اما همچنان در حوزه کسب و کارها و وبسایت ها ایمیل به عنوانی راهکاری ارزان قیمت به منظور ارتباط با مشتریان و مخاطبان شناخته می‌شود. علاوه بر این بازاریابی ایمیلی (Email Marketing) نیز موضوعی است که در صورت استفاده صحیح و عدم ارسال هزرنامه ها می‌تواند در موفقیت کسب و کارها مفید واقع شود. از سوی دیگر بسیاری از کاربران برای استفاده‌های شخصی نظیر ارتباط با دوستان و آشنایان از ایمیل استفاده می‌کنند.

مزایای استفاده از ایمیل و چالش های مرتبط با آن

امروزه پیام های ایمیل برخلاف نامه های سنتی پستی نه تنها با سرعت بیشتری (تقریبا در همان لحظه) به دست گیرنده ها در هر نقطه از جهان می‌رسند بلکه با وجود ده‌ها سرویس رایگان معتبر می‌توان بدون هزینه یا با صرف هزینه بسیار پایینی به تبادل پیام از طریق پست الکترونیک پرداخت. به علاوه کاربران با کمک ایمیل می‌توانند علاوه بر متن، فایل‌های خود را نیز به عنوان ضمیمه برای مخاطب ارسال کنند. عدم نیاز به استفاده از کاغذ یکی دیگر از مزایای استفاده از پست های الکترونیک است.

با وجود تمامی این مزایا، همواره کاربران با مسائل آزاردهنده مختلفی در حوزه رایانامه روبرو بوده‌اند. هرزنامه ها که برای حجم عظیمی از کاربران به شکل ناخواسته ارسال می‌شود، ایمیل‌های حاوی بدافزار، بمباران ایمیلی با ارسال پیام‌های متعدد به یک نشانی ایمیل، محدودیت در حداکثر حجم و نوع فایل های ضمیمه، ارسال پیام‌های ایمیلی با نشانی ارسال کننده جعلی (Email Spoofing) و مسائل مرتبط با حریم خصوصی و امنیت افراد (نظیر ارسال بدون رمزنگاری پیام ها، نیاز به عبور پیام ها از یک سرور میانجی و امنیت سرویس) از جمله این مسائل به شمار می‌رود.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

صفحه خانه Home Page

صفحه خانه یا Home Page چیست؟

صفحه خانه (Home Page یا Homepage) به صفحه ابتدایی یا صفحه اصلی یک وبسایت یا مرورگر وب گفته می‌شود. صفحه شروع یا صفحه آغاز (Start Page) نیز نام‌های دیگری است که برای این صفحات به کار می‌رود.

صفحه خانه وبسایت

معمولا در صفحه خانه یک وبسایت پیوندهایی به صفحات و بخش‌های اصلی آن سایت و همچنین صفحاتی که اخیرا منتشر شده است دیده می‌شود. البته محتوایی که در Homepage ها دیده می‌شود بسته به موضوع و حوزه فعالیت هر سایت متفاوت است.

به عنوان مثال در یک وبسایت خبری معمولا عناوین خبرهای جدید در دسته‌های مختلف همراه با بخش کوتاهی از هر خبر در این صفحه مشاهده می‌شود. این درحالیست که در وبسایت‌های اشتراک ویدیو مجموعه‌ای از ویدیوهای محبوب یا بیشتر دیده شده در صفحه آغازین وبسایت نمایش داده می‌شود. در مورد وبسایت‌هایی که متعلق به یک کسب و کار یا شرکت تجاری است صفحه شروع وبسایت حاوی اطلاعاتی راجع به برند، حوزه فعالیت، محصولات یا خدمات، راه‌های ارتباط با شرکت، موقعیت مکانی و … خواهد بود.

برخی از سایت‌ها نیز ممکن است دارای چندین Home Page باشند. به عنوان مثال در برخی از سایت‌های چندزبانه برای زبان‌های مختلف، صفحه های خانه مجزایی درنظر گرفته می‌شود. نشانی وب این صفحات غالبا به صورت سطح اصلی نام دامنه (نظیر http://techdic.ir) می‌باشد. البته نشانی‌های دیگری نظیر http://example.com/index.html و یا نشانی‌هایی که با پروتکل https (به جای http) شروع می‌شوند نیز برای صفحه آغاز وبسایت‌ها رایج هستند.

در برخی موارد از صفحه شروع به عنوان صفحه فرود (Landing Page) برای هدایت کاربر از یک کمپین تبلیغاتی به وبسایت نیز استفاده می‌شود که البته توصیه می‌شود صفحه فرود به صورت ویژه و مستقل با در نظر گرفتن هدفی که کمپین تبلیغاتی دنبال می‌کند متفاوت از صفحه شروع طراحی شود.

صفحه خانه Home Page
صفحه آغازین وبسایت گوگل

صفحه خانه مرورگرهای وب

اولین صفحه‌ای که پس از اجرا کردن مرورگر وب به صورت معمولی مشاهده می‌شود نیز Home Page نامیده می‌شود. این صفحه معمولا توسط کاربر از طریق بخش تنظیمات مرورگر قابل تغییر یا سفارشی سازی است.

ممکن است صفحه خانه یک سایت یا هر صفحه وب دیگری به عنوان صفحه خانه مرورگر انتخاب شود. با اینحال صفحه خانه یک مرورگر می‌تواند به جای یک صفحه وب حاوی فیلدی برای جستجو در موتورهای جستجو یا شامل فاوآیکون سایت هایی باشد که کاربر بیشتر به آن‌ها مراجعه کرده است. حتی ممکن است یک زبانه خالی یا مجموعه‌ای از صفحات وب که در زبانه‌های مجزا باز می‌شوند به عنوان Home Page مرورگر انتخاب شود.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

صفحه فرود Landing Page

صفحه فرود یا Landing Page چیست؟

صفحه فرود یا لندینگ پیج (Landing Page) یک صفحه وب اختصاصی است که معمولا در اثر کلیک روی یک تبلیغ آنلاین به عنوان صفحه ورودی سایت مربوطه به بازدیدکننده نمایش داده می‌شود. به عبارت بهتر، صفحه فرود صفحه‌ای مستقل از یک سایت است که برای یک کمپین تبلیغاتی و مقاصد بازاریابی طراحی شده است و کاربر معمولا با کلیک روی یک تبلیغ در آن فرود می‌آید.

صفحات فرود با هدف برانگیختن اشتیاق، جلب توجه و تشویق یا متقاعد کردن مخاطبان به انجام یک عمل (Call To Action) و هدایت بازدیدکننده به سمت و سویی مشخص ایجاد می‌شود. این عمل می‌تواند خرید یک محصول یا سرویس، ثبت نام در یک همایش، عضویت در یک خبرنامه، دنبال کردن صفحات در شبکه های اجتماعی، دانلود کردن یک کتاب الکترونیک و … باشد.

در صورتی که این صفحات به شکل مناسبی طراحی شوند می‌تواند به طور قابل توجهی باعث موفقیت کمپین تبلیغاتی و افزایش نرخ تبدیل شود (زمانی که هدف شما فروش یک محصول یا سرویس است منظور از افزایش نرخ تبدیل یا Conversion Rate اینست که بتوانید تعداد بیشتری از بازدیدکنندگان را به خریدار تبدیل کنید و اگر هدف شما عضویت کاربران در یک پلن رایگان یک ماهه است افزایش نرخ تبدیل به این معنا خواهد بود که بتوانید تعداد بیشتری از بازدیدکنندگان را به کاربران سرویس رایگان یک ماهه‌تان تبدیل کنید). از این رو پیشنهاد می‌شود در کمپین‌های تبلیغاتی به جای استفاده از لینک هایی که بازدیدکننده را به صفحه خانه یا سایر صفحات معمولی سایت هدایت می‌کنند، صفحه‌های فرود مناسبی برای آن‌ها فراهم کنید.

فرمت و محتوای صفحه های فرود

صفحات فرود مناسب ویژگی‌های خاصی دارند که آن‌ها را از سایر صفحات سایت متمایز می‌کند. معمولا این صفحه‌ها شامل یک سرصفحه یا عنوانی جذاب است که هدف و موضوع صفحه را به طور دقیق و واضح بیان می‌کند. صفحه فرود ایده آل باید بتواند محصول یا سرویس مورد نظر را با گنجاندن تعدادی تصاویر مرتبط و حتی یک ویدیوی اجمالی به صورت بدون ابهام توصیف کند.

به علاوه در لندینگ پیج ها از محتواهای اضافی که در صفحات دیگر سایت دیده می‌شود خبری نیست. لینک‌هایی که در صفحات معمولی یک سایت دیده می‌شود و نوارهای کناری از جمله این محتواها هستند که برای تمرکز بیشتر روی محتوای اصلی و جلوگیری از شلوغی جایی در صفحه فرود ندارند. همچنین برای اینکه بازدیدکنندگان با راحتی بیشتر بتوانند عملکرد کسب و کار را دنبال کنند معمولا آیکون های شبکه های اجتماعی و راه‌های ارتباطی (در قالب فرم ارتباط یا شماره تماس شرکت) همراه با تعداد انگشت شماری لینک دیگر در جایی مناسب از صفحه تعبیه می‌شود.

محتوایی که در صفحات فرود دیده می‌شود باید با پیامی که در کمپین تبلیغاتی به کاربر القا شده است همخوانی داشته باشد. اگر بازدیدکننده با کلیک روی یک تبلیغ وارد صفحه‌ای شود که با آنچه انتظار داشته ارتباط چندانی ندارد (برای مثال در مورد محصول دیگری باشد یا حتی عنوان نامناسبی داشته باشد) به احتمال زیاد بلافاصله صفحه را خواهد بست. از سوی دیگر، استفاده از استراتژی‌ها و عباراتی که کاربر را برای انجام عمل موردنظر تشویق می‌کند (از جمله ارائه تخفیف‌های جذاب یا یک ماه استفاده رایگان از خدمات شرکت) می‌تواند در افزایش نرخ تبدیل مفید واقع شود.

ذکر این نکته نیز لازم است که طراحان این صفحات معمولا با درج کدهای مناسب، امکان تحلیل رفتار بازدیدکنندگان این صفحات را نیز فراهم می‌آورند و در صورت نیاز، به تست صفحات فرود مختلف با طراحی‌های گوناگون و سنجش موفقیت هرکدام می‌پردازند و در نهایت بهترین نمونه را انتخاب می‌کنند.

در تصویر زیر می‌توانید نمونه‌ای از یک صفحه فرود مناسب را مشاهده کنید. در این صفحه از کاربر خواسته شده است با ثبت نام در سایت یک سرویس دهنده برق و گاز به ترتیب از 30 درصد و 20 درصد تخفیف برای پرداخت به موقع فاکتور مصرف بهره‌مند شوند. همانطور که مشاهده می‌کنید عنوان مناسب و تصاویر جذاب، پرهیز از شلوغی و وجود فرم ثبت نام ساده از نکاتی است که در طراحی این صفحه به خوبی رعایت شده است.

صفحه فرود Landing Page
نمونه‌ای از یک صفحه فرود مناسب با عنوانی جذاب برای تخفیف روی هزینه‌های مصرف برق، فرم ثبت نام و شماره تماس

تفاوت صفحه فرود و صفحه خانه

حال که با مفهوم صفحه فرود تا حدودی آشنا شدید شاید این سوال برایتان پیش بیاید که با وجود صفحه خانه (Home Page) چه نیازی به طراحی یک صفحه فرود اختصاصی است؟

پاسخ اینجاست که صفحه خانه معمولا با اهداف کلی‌تری طراحی می‌شود و پیرامون برند شما، محصولات مختلف و ویژگی‌های آن‌ها، همکاران تجاری، نظرات مشتریان و … اطلاعاتی را به بازدیدکننده ارائه می‌کند و در عین حال حاوی پیوندهایی به بخش‌های مختلف سایت است که می‌تواند کاربر را به قسمت مورد نظر هدایت کند. این در حالیست که صفحه های فرود غالبا برای یک هدف مشخص (نظیر تشویق بازدیدکننده برای خرید محصول) ایجاد می‌شوند و پیوندها، تصاویر و محتواهای دیگری که با این هدف ارتباطی ندارند در آن دیده نمی‌شود. تمرکز روی یک هدف مشخص و تلاش به منظور متقاعد کردن کاربر برای انجام عملی که از او خواسته شده است از مهم‌ترین عواملی هستند که در بازاریابی آنلاین باعث برتری یک صفحه فرود اختصاصی در برابر صفحه خانه می‌شود.

نکته قابل توجه دیگر اینست که معمولا صفحات فرود صرفا از طریق لینک هایی که در تبلیغات به آن‌ها ارجاع داده شده است مشاهده می‌شوند و در صفحات دیگر سایت، هیچ لینکی برای ورود به این صفحه‌ها دیده نمی‌شود؛ درحالیکه بازدیدکنندگان همواره می‌توانند در صفحات اصلی سایت از طریق منوها به صفحه خانه دسترسی پیدا کنند.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

اینفلوئنسر Influencer

اینفلوئنسر یا Influencer به چه کسی گفته می‌شود؟

اینفلوئنسر (Influencer) به افرادی گفته می‌شود که معمولا با تکیه بر عواملی نظیر موقعیت، تخصص، تجربه یا هنر خود توانسته‌اند با بخشی از جامعه (به عنوان مخاطبین خود) رابطه‌ای قوی برقرار کنند و به واسطه محبوبیت یا اعتباری که به دست آورده‌اند قادر هستند روی رفتار، عقاید و انتخاب‌های افراد جامعه تاثیر بگذارند. این اصطلاح در زبان فارسی معادل واژه‌های “تأثیرگذار” یا “اثرگذار” می‌باشد.

هرچند در گذشته نیز افراد زیادی دارای قدرت تأثیرگذاری روی افراد جامعه بودند اما با ظهور فناوری های نوین ارتباطی (به ویژه رسانه های اجتماعی)، برقراری ارتباط میان مردم عادی و افراد اثرگذار به مراتب آسان‌تر و بالطبع میزان اثرگذاری آن‌ها نیز پررنگ‌تر شده است. اینفلوئنسرها در رسانه های اجتماعی تقریبا همان عملکردی را دارند که در گذشته افراد اثرگذار در دنیای واقعی ایفا می‌کردند؛ افرادی که هر لباسی می‌پوشیدند یا هر آرایشی استفاده می‌کردند طرفدارانشان در جامعه به سراغ آن نوع پوشش می‌رفتند.

امروزه در شکل نوین، اینفلوئنسرها روی کانال های خود در رسانه های اجتماعی پیرامون یک موضوع مشخص یا به صورت عمومی پست هایی را منتشر می‌کنند و دنبال کننده (فالوور) های آن‌ها نیز به دلایل مختلفی از جمله محبوبیت اینفلوئنسر یا علاقمندی به محتوایی که توسط او منتشر می‌شود به پست ها و دیدگاه‌های او تمایل یا توجه نشان می‌دهند.

اینفلوئنسر مارکتینگ

برندها و صاحبان محصولات و خدمات، علاقه خاصی به اینفلوئنسرهای فعال در رسانه های اجتماعی دارند چرا که این افراد می‌توانند متناسب با محبوبیت خود، فالوورها و حتی سایر افراد جامعه را به صورت مستقیم یا غیرمستقیم به خرید محصول آن‌ها تشویق کنند. این در حالیست که معمولا تبلیغات پوشاکی که در یک صفحه وب یا شبکه تلویزیونی مشاهده می‌کنید توجه شما را کمتر به خود جلب می‌کند تا لباس جذابی که در یک عکس اختصاصی به تن بازیگر محبوبتان در پیج شخصیش می‌بینید و لوگو یا نام برندی در حوزه پوشاک روی آن نقش بسته است. در همین راستا نوعی بازاریابی تحت عنوان اینفلوئنسر مارکتینگ (Influencer Marketing) در میان برندها رواج یافته است که طی آن برای تشویق افراد جامعه به خرید یک محصول از اینفلوئنسرها استفاده می‌شود.

انواع اینفلوئنسرها

سلبریتی ها (نظیر هنرمندان، بازیگران و فوتبالیست‌ها) یکی از مهم‌ترین انواع اینفلوئنسرها به شمار می‌روند که نه تنها در رسانه های اجتماعی، بلکه در دنیای سنتی دیروز و امروز تأثیرگذاری بالایی روی اقشار مختلف جامعه داشته و دارند.

متخصصین (نظیر کارشناسان، اساتید دانشگاهی و پزشکان) و تولیدکننده های محتوا (نظیر وبلاگ نویس ها) نیز به خاطر دانش، اعتبار تحصیلی یا تجربه‌ای که دارند می‌توانند به نسبت اثرگذاری بالایی روی مخاطبین خود داشته باشند. این افراد می‌توانند در رسانه های اجتماعی با انتشار مطالب کوتاهی در حوزه تخصصی خود، تولید محتوا در یک وبسایت یا وبلاگ نویسی به مخاطبان زیادی دست پیدا کنند.

میکرواینفلوئنسرها (Micro-Influencer) دسته‌ای از افراد اثرگذار هستند که تعداد مخاطبین و فالوورهای آن‌ها چندان زیاد نیست اما در عین حال به دلیل اهمیت رابطه و تعامل بالایی که با دنبال کننده های ویژه خود دارند از اثرگذاری خاصی برخوردار هستند. از همین رو میکرواینفلوئنسرها برای شرکت‌ها و برندهایی که با حوزه فعالیت آن‌ها همخوانی دارند به شدت ارزشمند محسوب می‌شوند.

اینفلوئنسر Influencer
افراد اثرگذار در رسانه های اجتماعی می توانند روی رفتار، عقاید و انتخاب های کاربران تأثیر بگذارند.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

Influencer Marketing Hub

Wikipedia

آنلاین و آفلاین Online and Offline

آنلاین (Online) و آفلاین (Offline) چیست؟

در حوزه رایانه و ارتباطات، اصطلاح آنلاین (Online یا On Line) به معنای وضعیتی است که در آن نوعی ارتباط (یا اتصال) برقرار است. در نقطه مقابل، آفلاین (Offline) به حالتی اشاره می‌کند که در آن ارتباط (یا اتصال) قطع می‌باشد. در زبان فارسی معمولا از واژه “بر خط” به عنوان معادلی برای Online استفاده می‌شود.

کاربردهای رایج واژه های آنلاین و آفلاین

امروزه معمولا این واژه‌ها در مورد ارتباط‌های اینترنتی به کار می‌روند. به عنوان مثال در رابطه با فردی که در حال استفاده از یک برنامه پیام رسان است و به اینترنت نیز متصل می‌باشد (یعنی می‌تواند پیام‌های جدید را دریافت یا پیامی را ارسال کند) از واژه Online استفاده می‌شود و در غیراینصورت به او Offline گفته می‌شود. در عین حال می‌توان از این اصطلاحات در مورد هر ابزار یا واحد عملیاتی که به یک سیستم بزرگتر قابل اتصال است یا آماده به کارگیری می‌باشد نیز استفاده نمود (این اتصال ممکن است با کمک یک شبکه رایانه ای یا روش دیگری نظیر کابل‌های رابط و … انجام شود). برای مثال چاپگری که به یک رایانه متصل شده است و توسط کاربر قابل استفاده می‌باشد Online و در غیراینصورت Offline نامیده می‌شود.

علاوه بر فعالیت‌هایی (نظیر ذخیره سازی آنلاین فایل ها) که ذاتا با ظهور شبکه های رایانه ای و به خصوص اینترنت شکل گرفته‌اند، امروزه عنوان بسیاری از فعالیت‌های سنتی نیز همراه با پسوند آنلاین به کار برده می‌شود. به عنوان نمونه‌ای از اینگونه فعالیت‌ها می‌توان به بانکداری آنلاین (Online Banking)، آموزش آنلاین (Online Education)، خرید آنلاین (Online Shopping) و … اشاره نمود که در اغلب موارد، واژه “آنلاین” در آن‌ها با واژه “اینترنتی” جایگزین می‌شود.

از سوی دیگر برای برخی از فعالیت‌های رایانه‌ای که هنگام عدم اتصال به اینترنت انجام می‌شوند از پسوند آفلاین استفاده می‌شود. مرور آفلاین (Offline Browsing) از جمله این فعالیت‌هاست که به عنوان یک قابلیت کاربردی در اغلب مرورگرهای وب وجود دارد. کاربر با کمک این قابلیت می‌تواند بدون نیاز به ارتباط اینترنتی به مرور نسخه هایی از صفحات وب بپردازد که در گذشته روی دستگاه رایانه‌ای او ذخیره شده‌اند. (این نسخه‌ها ممکن است به صورت خودکار یا دستی از صفحاتی که قبلا مشاهده شده‌اند تهیه شده باشد).

گفتنی است در برخی موارد به فعالیت‌هایی که معادل یک فعالیت اینترنتی در زندگی حقیقی هستند نیز پسوند آفلاین افزوده می‌شود. برای مثال خریدهایی که با مراجعه حضوری در یک فروشگاه فیزیکی صورت می‌گیرد خرید آفلاین (Offline Shopping) نامیده می‌شوند.

آنلاین و آفلاین Online and Offline
Online و Offline

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

اشتراک گذاری فایل File Sharing

اشتراک گذاری فایل یا File Sharing چیست؟

اشتراک گذاری فایل (File Sharing) به عملی گفته می‌شود که در اثر آن امکان دسترسی به فایل‌های رایانه‌ای از جمله برنامه‌های رایانه‌ای، تصاویر، موسیقی‌ها، ویدیوها، کتاب‌های الکترونیک و … برای کاربران فراهم می‌شود.

ممکن است این دسترسی به صورت خصوصی برای مجموعه‌ای از کاربران یا به صورت عمومی فراهم شود و هم‌چنین برای کاربران مختلف، مجوزهای دسترسی یکسان یا متفاوتی در نظر گرفته شود. برای مثال در یک سیستم اشتراک فایل، می‌توان این قابلیت را متصور شد که مالک اصلی فایل، مجوز تغییر و ویرایش گروهی فایلی را برای تعدادی از کاربران صادر نماید و عده‌ای دیگر از کاربران تنها قادر به مشاهده (یا خواندن) محتوای فایل باشند.

روش‌های رایج اشتراک گذاری فایل

اشتراک فایل ممکن است با روش‌های مختلفی چه در نحوه نگه‌داری و چه در نحوه انتقال انجام گیرد. از جمله روش‌های سنتی که هنوز هم ممکن است برای تبادل و اشتراک فایل به کار رود استفاده از رسانه‌های جداشدنی نظیر CD و DVD، فلاپی دیسک ها و کارت های حافظه و یا ارسال فایل از طریق ایمیل است. با این حال معمولا وقتی سخن از اشتراک گذاری فایل به میان می‌آید منظورمان اشتراک فایل بر بستر یک شبکه است؛ حتی اگر این شبکه، یک شبکه درون سازمانی و یا تنها متشکل از چند رایانه خانگی باشد که در کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند.

قابلیت اشتراک فایل، مدت‌هاست به بخشی جدایی‌ناپذیر از سیستم عامل‌های مختلف تبدیل شده است. با گسترش اینترنت و وب جهان گستر، اشتراک فایل نیز با رشد بیشتری مواجه شد. مطمئنا شما هم در وبسایت‌های مختلف با پیوندهایی روبرو شده‌اید که شما را به دانلود یک سند متنی یا فایل نرم افزاری هدایت می‌کنند. در این شیوه، معمولا صاحبان یک وبسایت یا تولیدکنندگان یک نرم افزار، امکان دریافت فایل را از طریق وبسایت برای عموم کاربران، کاربرانی که حق عضویت سایت را پرداخت کرده‌اند و یا آن فایل را خریداری نموده‌اند فراهم می‌کنند.

سرویس‌های میزبانی و اشتراک فایل ابری علاوه بر اینکه امکان نگه داری فایل‌های کاربر و حتی همگام‌سازی خودکار فایل‌های موجود در رایانه و دستگاه‌های همراه را با فضای ذخیره‌سازی ابری کاربر فراهم می‌آورند به او اجازه می‌دهند فایل‌ها و دایرکتوری‌های خود را با دیگر کاربران به منظور مشاهده و حتی مشارکت در تکمیل آن‌ها به اشتراک بگذارد. از محبوب‌ترین این سرویس‌ها می‌توان به گوگل درایو (Google Drive)، دراپ باکس (Dropbox)، آمازون درایو (Amazon Drive) و مایکروسافت وان درایو (Microsoft OneDrive) اشاره نمود.

اشتراک فایل همتا به همتا (Peer to Peer File Sharing) نیز یکی دیگر از روش‌های محبوب در این حوزه می‌باشد. این روش همانطور که از نامش برمی‌آید براساس معماری همتا به همتا شکل گرفته و در آن کاربران می‌توانند با کمک نرم‌افزارهای ویژه‌ای به فایل‌هایی که روی رایانه سایر کاربران (یا گره‌های) موجود در شبکه P2P به اشتراک گذاشته شده است دسترسی داشته باشند. از آنجایی که فایل‌های محبوب در این شیوه اشتراک فایل روی تعداد بیشتری از گره‌ها میزبانی می‌شود بنابراین پایداری و دسترس پذیری آن برای اشتراک چنین فایل‌هایی به مراتب بالاتر خواهد بود. بیت تورنت (BitTorrent) یکی از مشهورترین پروتکل های اشتراک فایل همتا به همتا به شمار می‌رود.

اشتراک گذاری فایل File Sharing
با کمک اشتراک گذاری فایل و پوشه ها امکان دسترسی کاربران دیگر به فایل‌های موردنظر میسر می‌شود.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

پرکردن خودکار Autofill

پرکردن خودکار یا Autofill چیست؟

پرکردن خودکار (Autofill) به قابلیتی در برخی از نرم افزارهای رایانه ای گفته می‌شود که می‌تواند به طور خودکار یک یا چند فیلد را با مقدار مناسب پر نماید. معمولا این قابلیت در مورد فرم های وب مورد استفاده قرار می‌گیرد.

ویژگی Autofill نیز همانند ویژگی‌های مشابه دیگری از جمله تکمیل خودکار (Autocomplete) می‌تواند در صورت پیاده سازی مناسب، سرعت تعامل کاربر با رایانه یا گوشی هوشمند را افزایش دهد و نیاز به تایپ اطلاعات را کاهش دهد. معمولا این اطلاعات اولین بار که توسط کاربر در فیلدهای مربوطه وارد می‌شود به صورت خودکار توسط نرم افزار ثبت می‌شود و در دفعات آتی برای پر کردن فیلدها مورد استفاده قرار می‌گیرد. در برخی از نرم افزارها نیز امکان ثبت یا ویرایش این اطلاعات برای کاربر در بخشی مجزا فراهم شده است.

در اکثر مرورگرهای وب امروزی از این ویژگی برای فیلدهای متنی پشتیبانی می‌شود و کاربر می‌تواند به جای وارد کردن اطلاعاتی نظیر نام، شماره تلفن، نشانی محل زندگی، اطلاعات کارت اعتباری و … در فرم‌های اینترنتی از این قابلیت برای تکمیل سریع فیلدها با مقادیر مناسب بهره ببرد. روش پیشفرضی که معمولا در مرورگرها برای پر کردن فیلدهای متنی استفاده می‌شود کاملا ساده است به طوری که نمی‌توان چندان عنوان خودکار بودن را در مورد آن به کار برد! در واقع با کلیک روی یک فیلد متنی، تمام مواردی که در گذشته در آن فیلد وارد شده است در قالب یک لیست نمایش داده می‌شود و کاربر می‌تواند گزینه مورد نظر را انتخاب نماید. غالبا با ترکیب این ویژگی و خصوصیت تکمیل خودکار، امکان انتخاب گزینه مناسب با تایپ حروف اولیه آن فراهم می‌شود.

در مرورگرها برای پرکردن خودکار انواع فیلدهای موجود در فرم های وب به صورت حرفه‌ای و واقعا خودکار می‌توان از افزونه های مختلفی که به این منظور ساخته شده است نیز کمک گرفت. این افزونه‌ها می‌توانند به صورت خودکار هنگام لود شدن صفحه یا با کلیک کردن روی یک دکمه، فرم را با مقادیر مورد نظر کاربر پر کنند. گفتنی است در حالت پیشرفته برای تکمیل یک فیلد معمولا براساس برچسب (نام) آن فیلد، مقدار مناسب تشخیص داده می‌شود. به این ترتیب در صورتی که این رویه به درستی کار کند نشانی ایمیل در یک فرم ثبت نام آنلاین دقیقا در فیلد مربوطه قرار می‌گیرد نه در فیلد نشانی منزل یا نام خانوادگی.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

شبکه تحویل محتوا Content Delivery Network – CDN

شبکه تحویل محتوا یا Content Delivery Network – CDN چیست؟

شبکه تحویل محتوا (Content Delivery Network به اختصار CDN) شبکه ای از پروکسی سرورها و مراکز داده‌ای است که در نقاط مختلف جغرافیایی توزیع شده‌اند. هدف از CDN ها توزیع سرویس در مکان‌های مختلف متناسب با کاربران است تا کارایی و دسترسی به سرویس افزایش یابد. گفتنی است به این شبکه ها، شبکه توزیع محتوا (Content Distribution Network) نیز گفته می‌شود.

امروزه CDN ها محتواهای مختلفی را روی اینترنت عرضه می‌کنند؛ از تصاویر و اسکریپت ها گرفته تا فایل‌های قابل دانلود اسناد و نرم افزارها و حتی محتوای چندرسانه ای پخش زنده، شبکه های اجتماعی و … برای فراهم آوردن امکان دسترسی آسانتر و سریعتر می‌توانند روی CDN ها نگهداری شوند. محتوای سایت های بزرگ و منابعی که به صورت گسترده و در نقاط مختلف جهان مورد نیاز مخاطبان است از جمله بهترین گزینه‌ها برای قرار گرفتن روی این نوع شبکه ها به شمار می‌روند.

گره‌های ارائه دهنده سرویس در CDN معمولا در مکان‌های مختلفی قرار می‌گیرند و به این ترتیب علاوه بر کاهش هزینه‌های مربوط به پهنای باند، زمان ارائه سرویس نیز کاهش یافته و درنتیجه سرعت دسترسی به محتوا در نقاط مختلف نیز افزایش می‌یابد. درخواست برای محتواهایی که روی CDN نگهداری می‌شود معمولا براساس یک الگوریتم به گره‌هایی محول می‌شود که به مکان کلاینت (درخواست کننده) نزدیک‌تر باشد. در این حالت هر گره دارای یک محدوده پوششی (نظیر یک قاره یا منطقه جغرافیایی) مشخص می‌باشد و هر درخواست نیز بسته به مبدأ خود (که در محدوده پوشش کدام گره قرار می‌گیرد) توسط گره مناسب پاسخ داده می‌شود. در برخی موارد نیز وجوه دیگری نظیر کارایی و دسترس پذیری سرور یا هزینه و … در تعیین گره انتخابی مورد توجه قرار می‌گیرد.

CDN ها برای بهینه سازی توزیع محتوا از روش‌های مختلفی بهره می‌برند. وب کش ها (Web Cache) محتواهای متداول و پر درخواست کاربران را نگه‌داری می‌کنند و به این ترتیب میزان بار روی سرور اصلی و مصرف پهنای باند را کاهش می‌دهند و سرعت لود صفحات نیز افزایش می‌یابد. در روش‌های توازن بار سرور (Server Load Balancing)، ترافیک دریافتی روی سوئیچ میان سرورهای اصلی تقسیم می‌شود.

در شبکه‌های تحویل محتوای همتا به همتا (Peer to Peer) علاوه بر این که کلاینت ها از منابع استفاده می‌کنند فراهم کننده منابع نیز هستند. طبیعتا در این CDN ها هرچه تعداد کاربران بیشتر باشند کیفیت سرویس بالاتر می‌رود و از سوی دیگر راه اندازی سرویس برای توزیع کننده نیز بسیار کم هزینه‌تر خواهد بود. ممکن است صاحبان محتوا برای ارائه بهتر خدمات به جای استفاده از CDN های مرسوم، اقدام به راه اندازی شبکه تحویل محتوای اختصاصی (Private CDN) نمایند.

در برخی از ارائه دهندگان CDN مفهوم توزیع محتوا با تأمین موارد امنیتی نظیر جلوگیری از حملات منع سرویس ترکیب شده است. از جمله مشهورترین شبکه های تحویل محتوا می‌توان به Google Cloud CDN، Cloudflare، MaxCDN و Akamai اشاره نمود.

شبکه تحویل محتوا Content Delivery Network - CDN
توزیع با کمک یک سرور (سمت چپ) در مقایسه با توزیع با کمک شبکه تحویل محتوا (سمت راست)

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

سفارش آنلاین غذا Online Food Ordering

سفارش آنلاین غذا یا Online Food Ordering چیست؟

سفارش آنلاین غذا (Online Food Ordering) سرویسی است که طی آن غذای مورد نظر مشتری از طریق رستوران‌های محلی یا شرکای تأمین کننده غذایی به صورت آنلاین ثبت سفارش می‌شود. در این مدل سفارش غذا معمولا مشتری می‌تواند به صورت حضوری (Pickup) غذا را دریافت کند یا غذا به نشانی موردنظر او ارسال می‌شود (Delivery).

در سفارش آنلاین غذا، کاربر (مشتری) از طریق یک صفحه وب (وب اپلیکیشن) یا اپلیکیشنی مخصوص، غذای مورد نظر خود را در میان رستوران‌ها (یا فراهم کننده‌های غذا) جستجو کرده و سفارش خود را ثبت می‌کند. هرچند این امکان وجود دارد که فراهم کننده غذا به صورت کاملا مستقل فرایند سفارش آنلاین، تهیه و حتی ارسال غذا را برعهده بگیرد اما معمولا با شرکت مستقلی که امکان سفارش آنلاین غذا را برای کاربران فراهم می‌کند قرارداد بسته و این شرکت به عنوان واسطه میان فراهم کننده غذا و مشتری به ارائه خدمات می‌پردازد.

در صورتی که غذا برای مشتری ارسال شود، به صورت ثابت یا متناسب با فاصله رستوران از مشتری هزینه‌ای برای حمل غذا دریافت می‌شود. پرداخت مبلغ نهایی نیز ممکن است به صورت آنلاین از طریق اپلیکیشن یا وبسایت سرویس دهنده و کارت‌های اعتباری و بانکی انجام شود یا وجه هنگام تحویل غذا از مشتری اخذ شود. درصدی از این مبلغ به شرکت واسطه که امکان سفارش غذا به صورت آنلاین را فراهم کرده است تعلق می‌گیرد.

برخی از مزایای سفارش آنلاین غذا

سفارش آنلاین غذا نمونه امروزی روش‌های سفارش بدون مراجعه به محل می‌باشد که می‌توان ریشه‌اش را در روش‌هایی نظیر سفارش تلفنی غذا جستجو کرد. این روزها چنین سرویس‌هایی با توجه به علاقه بسیاری از مشتریان برای تهیه غذا از رستوران به منظور صرفه جویی در وقت و فراگیر شدن استفاده از گوشی های هوشمند مورد توجه افراد زیادی در سراسر جهان قرار گرفته است. با این حال میزان استفاده از این سرویس‌ها در مقابل تعداد کل سفارش‌هایی که در رستوران‌ها به صورت حضوری ثبت می‌شود درصد بسیار اندکی است.

افزون بر صرفه جویی در زمان و امکان انتخاب آسان غذای مورد علاقه از میان رستوران‌های مختلف، کاربر می‌تواند حین انتخاب به فاکتورهایی نظیر رتبه رستوران و بازخوردهایی که در مورد طعم و کیفیت غذا توسط مشتریان قبلی ثبت شده است نیز توجه کند. اعمال تخفیف روی سفارش‌ها و قابلیت تماس مشتری با فراهم کننده غذا از طریق فرم‌های ارتباطی موجود در سایت یا اپلیکیشن نیز از جمله دیگر امکاناتی است که توسط بسیاری از سامانه‌های سفارش غذای آنلاین فراهم می‌شود.

از سوی دیگر، این نوع سرویس‌ها برای فراهم کنندگان غذا نیز مزایایی مانند گسترش و تسریع فروش غذا و جذب مشتریان جدید با هزینه‌ای پایین‌تر را به همراه خواهد داشت. همچنین سامانه‌های سفارش غذای آنلاین که با استفاده از GPS موقعیت مشتری را مشخص می‌کنند نه تنها به مشتری در یافتن آسانتر رستوران‌های محلی کمک می‌کنند بلکه می‌توانند موقعیت دقیق مشتری را برای ارسال بسته غذایی در اختیار سرویس دلیوری نیز قرار دهند.

سفارش آنلاین غذا Online Food Ordering
نمونه‌ای از یک سامانه سفارش آنلاین غذا

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا