بایگانی دسته بندی ها: اینترنت

پرکردن خودکار Autofill

پرکردن خودکار یا Autofill چیست؟

پرکردن خودکار (Autofill) به قابلیتی در برخی از نرم افزارهای رایانه ای گفته می‌شود که می‌تواند به طور خودکار یک یا چند فیلد را با مقدار مناسب پر نماید. معمولا این قابلیت در مورد فرم های وب مورد استفاده قرار می‌گیرد.

ویژگی Autofill نیز همانند ویژگی‌های مشابه دیگری از جمله تکمیل خودکار (Autocomplete) می‌تواند در صورت پیاده سازی مناسب، سرعت تعامل کاربر با رایانه یا گوشی هوشمند را افزایش دهد و نیاز به تایپ اطلاعات را کاهش دهد. معمولا این اطلاعات اولین بار که توسط کاربر در فیلدهای مربوطه وارد می‌شود به صورت خودکار توسط نرم افزار ثبت می‌شود و در دفعات آتی برای پر کردن فیلدها مورد استفاده قرار می‌گیرد. در برخی از نرم افزارها نیز امکان ثبت یا ویرایش این اطلاعات برای کاربر در بخشی مجزا فراهم شده است.

در اکثر مرورگرهای وب امروزی از این ویژگی برای فیلدهای متنی پشتیبانی می‌شود و کاربر می‌تواند به جای وارد کردن اطلاعاتی نظیر نام، شماره تلفن، نشانی محل زندگی، اطلاعات کارت اعتباری و … در فرم‌های اینترنتی از این قابلیت برای تکمیل سریع فیلدها با مقادیر مناسب بهره ببرد. روش پیشفرضی که معمولا در مرورگرها برای پر کردن فیلدهای متنی استفاده می‌شود کاملا ساده است به طوری که نمی‌توان چندان عنوان خودکار بودن را در مورد آن به کار برد! در واقع با کلیک روی یک فیلد متنی، تمام مواردی که در گذشته در آن فیلد وارد شده است در قالب یک لیست نمایش داده می‌شود و کاربر می‌تواند گزینه مورد نظر را انتخاب نماید. غالبا با ترکیب این ویژگی و خصوصیت تکمیل خودکار، امکان انتخاب گزینه مناسب با تایپ حروف اولیه آن فراهم می‌شود.

در مرورگرها برای پرکردن خودکار انواع فیلدهای موجود در فرم های وب به صورت حرفه‌ای و واقعا خودکار می‌توان از افزونه های مختلفی که به این منظور ساخته شده است نیز کمک گرفت. این افزونه‌ها می‌توانند به صورت خودکار هنگام لود شدن صفحه یا با کلیک کردن روی یک دکمه، فرم را با مقادیر مورد نظر کاربر پر کنند. گفتنی است در حالت پیشرفته برای تکمیل یک فیلد معمولا براساس برچسب (نام) آن فیلد، مقدار مناسب تشخیص داده می‌شود. به این ترتیب در صورتی که این رویه به درستی کار کند نشانی ایمیل در یک فرم ثبت نام آنلاین دقیقا در فیلد مربوطه قرار می‌گیرد نه در فیلد نشانی منزل یا نام خانوادگی.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

شبکه تحویل محتوا Content Delivery Network – CDN

شبکه تحویل محتوا یا Content Delivery Network – CDN چیست؟

شبکه تحویل محتوا (Content Delivery Network به اختصار CDN) شبکه ای از پروکسی سرورها و مراکز داده‌ای است که در نقاط مختلف جغرافیایی توزیع شده‌اند. هدف از CDN ها توزیع سرویس در مکان‌های مختلف متناسب با کاربران است تا کارایی و دسترسی به سرویس افزایش یابد. گفتنی است به این شبکه ها، شبکه توزیع محتوا (Content Distribution Network) نیز گفته می‌شود.

امروزه CDN ها محتواهای مختلفی را روی اینترنت عرضه می‌کنند؛ از تصاویر و اسکریپت ها گرفته تا فایل‌های قابل دانلود اسناد و نرم افزارها و حتی محتوای چندرسانه ای پخش زنده، شبکه های اجتماعی و … برای فراهم آوردن امکان دسترسی آسانتر و سریعتر می‌توانند روی CDN ها نگهداری شوند. محتوای سایت های بزرگ و منابعی که به صورت گسترده و در نقاط مختلف جهان مورد نیاز مخاطبان است از جمله بهترین گزینه‌ها برای قرار گرفتن روی این نوع شبکه ها به شمار می‌روند.

گره‌های ارائه دهنده سرویس در CDN معمولا در مکان‌های مختلفی قرار می‌گیرند و به این ترتیب علاوه بر کاهش هزینه‌های مربوط به پهنای باند، زمان ارائه سرویس نیز کاهش یافته و درنتیجه سرعت دسترسی به محتوا در نقاط مختلف نیز افزایش می‌یابد. درخواست برای محتواهایی که روی CDN نگهداری می‌شود معمولا براساس یک الگوریتم به گره‌هایی محول می‌شود که به مکان کلاینت (درخواست کننده) نزدیک‌تر باشد. در این حالت هر گره دارای یک محدوده پوششی (نظیر یک قاره یا منطقه جغرافیایی) مشخص می‌باشد و هر درخواست نیز بسته به مبدأ خود (که در محدوده پوشش کدام گره قرار می‌گیرد) توسط گره مناسب پاسخ داده می‌شود. در برخی موارد نیز وجوه دیگری نظیر کارایی و دسترس پذیری سرور یا هزینه و … در تعیین گره انتخابی مورد توجه قرار می‌گیرد.

CDN ها برای بهینه سازی توزیع محتوا از روش‌های مختلفی بهره می‌برند. وب کش ها (Web Cache) محتواهای متداول و پر درخواست کاربران را نگه‌داری می‌کنند و به این ترتیب میزان بار روی سرور اصلی و مصرف پهنای باند را کاهش می‌دهند و سرعت لود صفحات نیز افزایش می‌یابد. در روش‌های توازن بار سرور (Server Load Balancing)، ترافیک دریافتی روی سوئیچ میان سرورهای اصلی تقسیم می‌شود.

در شبکه‌های تحویل محتوای یکتا به یکتا (Peer to Peer) علاوه بر این که کلاینت ها از منابع استفاده می‌کنند فراهم کننده منابع نیز هستند. طبیعتا در این CDN ها هرچه تعداد کاربران بیشتر باشند کیفیت سرویس بالاتر می‌رود و از سوی دیگر راه اندازی سرویس برای توزیع کننده نیز بسیار کم هزینه‌تر خواهد بود. ممکن است صاحبان محتوا برای ارائه بهتر خدمات به جای استفاده از CDN های مرسوم، اقدام به راه اندازی شبکه تحویل محتوای اختصاصی (Private CDN) نمایند.

در برخی از ارائه دهندگان CDN مفهوم توزیع محتوا با تأمین موارد امنیتی نظیر جلوگیری از حملات منع سرویس ترکیب شده است. از جمله مشهورترین شبکه های تحویل محتوا می‌توان به Google Cloud CDN، Cloudflare، MaxCDN و Akamai اشاره نمود.

شبکه تحویل محتوا Content Delivery Network - CDN
توزیع با کمک یک سرور (سمت چپ) در مقایسه با توزیع با کمک شبکه تحویل محتوا (سمت راست)

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

سفارش آنلاین غذا Online Food Ordering

سفارش آنلاین غذا یا Online Food Ordering چیست؟

سفارش آنلاین غذا (Online Food Ordering) سرویسی است که طی آن غذای مورد نظر مشتری از طریق رستوران‌های محلی یا شرکای تأمین کننده غذایی به صورت آنلاین ثبت سفارش می‌شود. در این مدل سفارش غذا معمولا مشتری می‌تواند به صورت حضوری (Pickup) غذا را دریافت کند یا غذا به نشانی موردنظر او ارسال می‌شود (Delivery).

در سفارش آنلاین غذا، کاربر (مشتری) از طریق یک صفحه وب (وب اپلیکیشن) یا اپلیکیشنی مخصوص، غذای مورد نظر خود را در میان رستوران‌ها (یا فراهم کننده‌های غذا) جستجو کرده و سفارش خود را ثبت می‌کند. هرچند این امکان وجود دارد که فراهم کننده غذا به صورت کاملا مستقل فرایند سفارش آنلاین، تهیه و حتی ارسال غذا را برعهده بگیرد اما معمولا با شرکت مستقلی که امکان سفارش آنلاین غذا را برای کاربران فراهم می‌کند قرارداد بسته و این شرکت به عنوان واسطه میان فراهم کننده غذا و مشتری به ارائه خدمات می‌پردازد.

در صورتی که غذا برای مشتری ارسال شود، به صورت ثابت یا متناسب با فاصله رستوران از مشتری هزینه‌ای برای حمل غذا دریافت می‌شود. پرداخت مبلغ نهایی نیز ممکن است به صورت آنلاین از طریق اپلیکیشن یا وبسایت سرویس دهنده و کارت‌های اعتباری و بانکی انجام شود یا وجه هنگام تحویل غذا از مشتری اخذ شود. درصدی از این مبلغ به شرکت واسطه که امکان سفارش غذا به صورت آنلاین را فراهم کرده است تعلق می‌گیرد.

برخی از مزایای سفارش آنلاین غذا

سفارش آنلاین غذا نمونه امروزی روش‌های سفارش بدون مراجعه به محل می‌باشد که می‌توان ریشه‌اش را در روش‌هایی نظیر سفارش تلفنی غذا جستجو کرد. این روزها چنین سرویس‌هایی با توجه به علاقه بسیاری از مشتریان برای تهیه غذا از رستوران به منظور صرفه جویی در وقت و فراگیر شدن استفاده از گوشی های هوشمند مورد توجه افراد زیادی در سراسر جهان قرار گرفته است. با این حال میزان استفاده از این سرویس‌ها در مقابل تعداد کل سفارش‌هایی که در رستوران‌ها به صورت حضوری ثبت می‌شود درصد بسیار اندکی است.

افزون بر صرفه جویی در زمان و امکان انتخاب آسان غذای مورد علاقه از میان رستوران‌های مختلف، کاربر می‌تواند حین انتخاب به فاکتورهایی نظیر رتبه رستوران و بازخوردهایی که در مورد طعم و کیفیت غذا توسط مشتریان قبلی ثبت شده است نیز توجه کند. اعمال تخفیف روی سفارش‌ها و قابلیت تماس مشتری با فراهم کننده غذا از طریق فرم‌های ارتباطی موجود در سایت یا اپلیکیشن نیز از جمله دیگر امکاناتی است که توسط بسیاری از سامانه‌های سفارش غذای آنلاین فراهم می‌شود.

از سوی دیگر، این نوع سرویس‌ها برای فراهم کنندگان غذا نیز مزایایی مانند گسترش و تسریع فروش غذا و جذب مشتریان جدید با هزینه‌ای پایین‌تر را به همراه خواهد داشت. همچنین سامانه‌های سفارش غذای آنلاین که با استفاده از GPS موقعیت مشتری را مشخص می‌کنند نه تنها به مشتری در یافتن آسانتر رستوران‌های محلی کمک می‌کنند بلکه می‌توانند موقعیت دقیق مشتری را برای ارسال بسته غذایی در اختیار سرویس دلیوری نیز قرار دهند.

سفارش آنلاین غذا Online Food Ordering
نمونه‌ای از یک سامانه سفارش آنلاین غذا

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

پروکسی سرور Proxy Server

پروکسی سرور یا Proxy Server چیست؟

پروکسی سرور (Proxy Server) سروری میانجی برای درخواست‌هایی است که از سوی کلاینت ها به منظور دریافت منابع از سرورهای دیگر ارسال می‌شود.

به عبارت بهتر، کلاینت به جای ارتباط مستقیم با سرور اصلی به پروکسی سرور متصل شده و منبعی (نظیر صفحه وب، فایل و …) که روی سرور اصلی قابل دسترسی است را تقاضا می‌کند. Proxy Server در صورت موافقت پس از انجام اعمال خاصی درخواست را برای سرور اصلی ارسال کرده، منبع را دریافت و در نهایت برای کلاینت ارسال می‌کند.

مفهوم Forward Proxy و Reverse Proxy

واژه Proxy در زبان انگلیسی به معنای نماینده یا وکیل می‌باشد. Proxy Server ها نیز مشابه همان کاری را انجام می‌دهند که یک نماینده در زندگی معمولی برای شما انجام می‌دهد. در میان عامه مردم زمانی که سخن از پروکسی ها به میان می‌آید غالبا منظور نوع متداول آن‌ها یعنی فوروارد پروکسی (Forward Proxy یا پروکسی ارسال کننده) می‌باشد. این نوع Proxy ها به عنوان یک نماینده یا واسطه برای کلاینت به شمار می‌روند. کلاینت درخواست خود را که مربوط به یک سرور معین است برای فوروارد پروکسی ارسال می‌کند. Proxy نیز در نقش یک کلاینت، درخواست را برای سرور مدنظر می‌فرستد و پس از دریافت پاسخ، نتیجه را به کلاینت خود تحویل می‌دهد. در این حالت کلاینت باید برای استفاده از Proxy به شکل مناسبی تنظیم شده باشد؛ این تنظیمات معمولا توسط یک نرم افزار ویژه به صورت خودکار انجام می‌شود.

نوع دیگری از Proxy ها نیز تحت عنوان پروکسی های معکوس (Reverse Proxy) وجود دارد که برخلاف Forward Proxy ها به عنوان میانجی برای یک یا چند سرور معین عمل می‌کنند. در واقع در این مدل، Proxy Server بخشی از شبکه داخلی سرورهای اصلی است و درخواست‌های دریافتی از کلاینت‌های خارجی را به سروری که باید آن را پاسخ دهد ارسال می‌کند و سپس پاسخ دریافتی را به شکلی که گویا مستقیما از سرور اصلی دریافت می‌شود برای کلاینت برمی‌گرداند. کلاینت معمولا در چنین حالتی متوجه وجود سرور اصلی (که در پشت Proxy پنهان شده است) و ویژگی‌های آن نخواهد شد و تصور می‌کند درخواست خود را برای سرور اصلی ارسال کرده است. به عبارت بهتر برخلاف فوروارد پروکسی ها که هویت کلاینتشان را مخفی می‌کنند (گمنامی)، پروکسی معکوس هویت سرور را پنهان می‌کند. صاحبان این پروکسی ها می‌توانند با پیکربندی مناسب آن‌ها، سرورهای اصلی خود را در مقابل حملاتی نظیر DDoS محافظت کرده و از مزایای دیگری نظیر توزیع و توزین بار (Load Balancing) روی چند سرور اصلی نیز بهره ببرند.

وب پروکسی

از لحاظ نوع خدمات، وب پروکسی (Web Proxy) ها از رایج‌ترین انواع Proxy ها به شمار می‌روند که امکان دسترسی به محتوای وب را با اهدافی نظیر گمنامی (یا ناشناس بودن) و عبور از فرایندهای مسدودسازی مبتنی بر نشانی IP فراهم می‌کنند. اغلب این Proxy ها از طریق تمامی کاربران اینترنت در دسترس هستند و به آن‌ها اجازه می‌دهند نشانی IP خود را هنگام استفاده از خدمات اینترنت پنهان کنند.

از Web Proxy ها می‌توان برای کنترل، نظارت و فیلتر نمودن منابع و محتوای قابل استفاده توسط کاربران بهره برد. علاوه بر این ممکن است این Proxy ها محتوای دریافتی از سرور اصلی را از نظر امنیتی و بدافزارهای مختلف (با کمک آنتی ویروس ها و دیوارهای آتش) بررسی نموده و سپس در اختیار کاربر قرار دهند. در بسیاری از سازمان‌ها، مدارس و حتی دولت‌های سراسر جهان نیز معمولا با کمک پروکسی های محدودکننده محتوا و استفاده از روش‌هایی نظیر لیست سیاه نشانی های وب یا وجود کلمات کلیدی خاص، دسترسی به منابع نامناسب یا خلاف قوانین را محدود می‌کنند.

پروکسی سرور Proxy Server
Proxy Server به عنوان واسطی میان کلاینت و سرور اصلی عمل می‌کند.

سایر کاربردهای رایج پروکسی

علاوه بر مواردی که به آن اشاره شد از Proxy ها برای اهداف دیگری نیز استفاده می‌شود. تصور کنید سرور یک وبسایت، بنابه دلایلی (نظیر تحریم) دسترسی به محتوا را براساس مبدأ درخواست کننده مسدود کرده باشد. غالبا این کار با مسدودسازی دسترسی براساس بازه‌ای از نشانی‌های IP که متعلق به یک کشور می‌باشد انجام می‌گیرد. استفاده از Proxy Server هایی که در منطقه‌ای دیگر واقع شده‌اند می‌تواند برای عبور از چنین محدودیت‌هایی مفید واقع شود.

این نکته را نیز همیشه به خاطر داشته باشید؛ ممکن است از فوروارد پروکسی ها برای گزارش گیری و استراق سمع داده‌هایی که میان کلاینت و سرور اصلی رد و بدل می‌شود استفاده شود. در چنین شرایطی کاربر به اشتباه تصور می‌کند به دلیل ناشناس بودن در مقابل سرور اصلی از نظر حفظ حریم خصوصی موفق‌تر بوده است در حالی که کلیه اطلاعاتش از جمله کلمه عبور (در صورتی که از ارتباطات رمزنگاری شده نظیر SSL استفاده نشود) توسط اپراتورهای Proxy به راحتی قابل مشاهده و تجزیه و تحلیل می‌باشد.

کشینگ پروکسی (Caching Proxy) ها نیز نوع رایج دیگری از این سرورها هستند که با نگه‌داری نسخه‌ای از منابع که با درخواست بیشتری مواجه بوده‌اند قادر هستند پاسخگویی به درخواست‌ها را سرعت بخشیده و مصرف پهنای باند را نیز کاهش دهند.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

اصل ASL (Age – S e x – Location)

اصل یا ASL چیست؟

ASL که معمولا در زبان فارسی با معادل نوشتاری “اصل” شناخته می‌شود اصطلاحی در حوزه ارتباطات اینترنتی است که حروف آن از ابتدای واژه‌های Age (به معنای سن)، S e x به معنای (جنسیت) و Location (به معنای مکان) گرفته شده است. این واژه به صورت A/S/L نیز به کار می‌رود. این اصطلاح که در واقع بخشی از فرهنگ اینترنت به شمار می‌رود اغلب در اتاق‌های گفتگو (Chatroom) و پیام‌رسان‌های فوری (Instant Messenger) برای کسب اطلاعات شخصی مخاطب در آغاز گفتگو (با افرادی که برایتان ناشناس هستند) به کار می‌رود.

پاسخی که فرد در برابر درخواست این اطلاعات ارائه می‌کند به شکل خلاصه با عباراتی نظیر “22 پسر تهران” یا “40/F/US” و … بیان می‌شود. هرچند پاسخ دادن به چنین پرسش‌هایی معمولا هویت دقیق مخاطب را فاش نمی‌کند و تنها برای مشخص نمودن اطلاعات کلی جهت ادامه گفتگو به کار می‌رود اما در بسیاری از موارد، پاسخ‌های نادرستی که از طرف مخاطب ارائه می‌شود نوعی تغییر هویت و ایجاد شخصیت دروغین در فضای ارتباطات اینترنتی به شمار می‌رود. از سوی دیگر به طور جدی پیشنهاد می‌شود برای جلوگیری از فاش شدن اطلاعات مهم و حساس در گفتگو با افراد ناشناس از ارائه نام‌خانوادگی یا نشانی دقیق محل زندگی خود بپرهیزید.

بر مبنای این مفهوم، گونه‌های مشابه مختلفی در مکالمات اینترنتی متنی دیده می‌شود که از میان آن‌ها می‌توان به موارد رایج زیر اشاره نمود:

  • ASLP مخفف Age / S e x / Location / Picture می‌باشد که در آن علاوه بر سن، جنسیت و مکان مخاطب، عکسی از او نیز درخواست می‌شود.
  • NASL مخفف Name / Age / S e x / Location می‌باشد که در آن علاوه بر سن، جنسیت و مکان مخاطب، نام او نیز پرسیده می‌شود. معمولا در پاسخ این اصطلاح، به منظور حفظ حریم خصوصی از بیان نام خانوادگی خودداری می‌شود و تنها به نام کوچک اکتفا می‌شود.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

پادکست Podcast

پادکست یا Podcast چیست؟

پادکست (Podcast) به مجموعه‌ای سریالی از فایل‌های صوتی دیجیتال گفته می‌شود که کاربر می‌تواند آن‌ها را دانلود کرده و به آن‌ها گوش دهد. پادکست‌ها دارای قابلیتی برای ثبت نام (Subscription) هستند و قسمت‌های جدید منتشر شده معمولا به صورت خودکار از طریق یک اپلیکیشن روی دستگاه کاربر دانلود می‌شود. به فرایند تولید و انتشار پادکست، Podcasting گفته می‌شود.

اصطلاح پادکست از ترکیب واژه‌های iPod (آی پاد) و Broadcast (به معنای پخش) شکل گرفته است. استفاده از نام iPod در این واژه به دلیل پیشگامی تأثیرگذار شرکت اپل برای پشتیبانی از این فناوری در پخش کننده چندرسانه‌ای خود (با نام iPod) می‌باشد. هرچند اساسا پادکست‌ها در فرمت‌های صوتی منتشر می‌شوند اما امروزه با بهره‌گیری از مدل این فناوری، فایل‌های ویدیویی (Video Podcast) و برخی فرمت‌های دیگر نظیر PDF نیز منتشر می‌شود.

ناشران پادکست، لیستی از فایل‌ها را در قالب یک خوراک وب آماده می‌کنند و کاربر با کمک یک اپلیکیشن روی رایانه، گوشی هوشمند یا پخش کننده چندرسانه‌ای خود می‌تواند از بروزرسانی‌های این لیست مطلع شده و فایل‌های جدید را دانلود کند. معمولا این اپلیکیشن‌ها (که به Podcatcher معروف هستند) قادرند به صورت خودکار فایل‌های جدید را برای کاربر دانلود کرده یا متناسب با خواست کاربر، امکان استریم فایل را برای او فراهم آورند.

اغلب پادکست‌ها به صورت رایگان در اختیار مخاطبان قرار می‌گیرد. به علاوه تقریبا هر کاربری می‌تواند با صرف هزینه‌ای اندک یا حتی به رایگان اقدام به تولید و انتشار پادکست کند. برای این کار تنها به یک رایانه یا دستگاه همراه، میکروفن مناسبی که بتواند صدایی با کیفیت و وضوح قابل قبول ضبط کند و اتصال اینترنت برای آپلود کردن نتیجه کارتان نیاز دارید. البته ویرایش و انتخاب موسیقی‌های مناسب در کنار محتوای مفید و جذاب می‌تواند به جذب مخاطبان بیشتر کمک کند.

ظهور پادکست‌ها و گسترش آن‌ها میان کاربران تهدیدی جدی برای رادیوهای سنتی و دیجیتال به شمار می‌رود. پادکست‌ها متناسب با تقاضای کاربر هستند. در واقع برخلاف برنامه‌هایی که از شبکه‌های رادیویی پخش می‌شوند کاربر می‌تواند هر زمانی که تمایل داشت به پادکست مورد علاقه خود گوش دهد. به علاوه گستره تولیدکنندگان پادکست‌ها این امکان را برای مخاطب فراهم می‌کند که تنها موضوعات مورد علاقه خود را دنبال کند.

برخی از پادکست‌ها شامل تصاویری هستند که با صوت همزمان شده است و معمولا اطلاعاتی از قبیل شماره و عنوان آن قسمت از پادکست و پیوندهایی از قبیل نشانی ناشر در شبکه‌های اجتماعی و … را شامل می‌شود.

امروزه استفاده از پادکست‌ها در حوزه‌های گوناگون رایج شده است. وجود میلیون‌ها مخاطب در سراسر جهان برای این فناوری روبه رشد باعث شده حتی برخی از نویسنده‌ها و روزنامه‌نگاران، کتاب، رمان و مقالات خود را در قالب پادکست منتشر کنند. محتواهای آموزشی، سرگرمی، تاریخی، علمی و … نیز همگی مخاطبان خاص خود را در دنیای پادکست به دست آورده‎اند.

پلتفرم‌های مختلفی وجود دارند که میزبانی پادکست شما را به آسانی بر عهده می‌گیرند. از مشهورترین این پلتفرم‌ها می‌توان به Buzzsprout و Podbean اشاره نمود. برای توزیع پادکست نیز از سرویس‌های مختلفی از جمله iTunes و SoundCloud استفاده می‌شود.

پادکست Podcast
لوگوی پادکست در اپلیکیشن iTunes اپل

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

پیام رسانی فوری Instant Messaging – IM

پیام رسانی فوری یا Instant Messaging چیست؟

پیام رسانی فوری (Instant Messaging به اختصار IM) به نوعی گفتگوی برخط (Online) گفته می‌شود که طی آن متون با کمک اینترنت یا سایر شبکه‌های رایانه‌ای به صورت بلادرنگ منتقل می‌شود. در نرم‌افزارهای پیام رسان فوری (Instant Messenger) معمولا کاربر پس از نوشتن متن موردنظر خود با کمک گزینه‌ای به نام ارسال (Send)، پیام خود را برای مخاطب یا مخاطبین ارسال می‌کند.

یکی از اهداف اصلی سرویس‌های پیام رسانی فوری، تسهیل ارتباط میان کاربرانی است که به نوعی یکدیگر را می‌شناسند. این در حالی است که کاربرانی که در یک اتاق گفتگو (Chat Room) با یکدیگر مکالمه می‌کنند معمولا از یکدیگر شناخت خاصی ندارند. از سوی دیگر در پیام رسانی فوری (بر خلاف ذات ارسال پیام از طریق ایمیل) امکان دریافت سریع پاسخ از سوی مخاطب فراهم می‌باشد.

پیام‌هایی که در این سرویس‌ها میان دو یا چند کاربر رد و بدل می‌شود معمولا پیام‌هایی کوتاه (در حد یک یا دو جمله) هستند و به این ترتیب بستری مناسب برای پاسخ‌دهی کوتاه و سریع مشابه یک گفتگوی شفاهی میان افراد مهیا می‌شود. افزون بر نیاز کاربران عادی به استفاده از IM، بسیاری از سازمان‌ها و شرکت‌های کوچک و بزرگ نیز برای اهداف تجاری خود به استفاده از پیام‌رسان‌های معمولی و ویژه روی آورده‌اند.

ویژگی‌ها و امکانات سیستم‌های پیام رسانی فوری

از نظر فنی، پیام رسانی فوری می‌تواند به شکل همتا به همتا (Peer-to-Peer) یا مبتنی بر مدل کلاینتسرور (Client-Server) پیام کاربران را مبادله نماید. در پیام رسان‌های نوع اول، بدون وجود هیچ واسطه‌ای پیام به صورت مستقیم از فرستنده برای گیرنده ارسال می‌شود. اما در حالت دوم، پیام ابتدا برای یک سرور ارسال می‌شود و سپس سرور آن را برای گیرنده ارسال می‌کند. در این حالت در کنار فوایدی نظیر امکان ارسال پیام برای کاربرانی که هم اکنون آنلاین نیستند و نگه‌داری پیام‌ها در مکانی ایمن، بحث اعتماد کاربران به سرور نیز به موضوعی تأمل‌برانگیز تبدیل می‌شود.

هرچند قابلیت اصلی یک پیام رسان فوری، ارسال متن است اما بسیاری از اپلیکیشن‌های امروزی در این حوزه، امکان گفتگوی صوتی و ویدیویی را با کمک میکروفن و وبکم رایانه یا دوربین گوشی‌های هوشمند فراهم کرده‌اند. نگه‌داری لیست مخاطبین (Contact List)، ارسال تصویر، ویدیو و انواع مختلف فایل‌ها با حجم محدود نیز از دیگر امکاناتی است که اغلب پیام رسان‌های فوری به صورت رایگان در اختیار کاربران خود قرار می‌دهند.

مسائل امنیتی در پیام رسانی فوری

رشد استفاده از پیام رسان‌های رایگان در میان افراد و حتی شرکت‌ها و سازمان‌ها و وجود امکان ارسال پیوند و فایل‌های مختلف در این اپلیکیشن‌ها کاربران را با نوع جدیدی از ریسک‌های امنیتی روبرو کرده است. تشویق کاربران برای ورود به سایت‌های جعلی (فیشینگ) و یا هدایت آن‌ها برای دانلود ویروس‌ها و کرم‌های رایانه‌ای از طریق ارسال پیوندها به حجم عظیمی از مخاطبین و همچنین ارسال مستقیم بدافزارها از جمله روش‌هایی است که هکرها و سودجویان در پیام رسان‌های فوری برای رسیدن به اهداف خود دنبال می‌کنند.

علاوه بر این، نگه‌داری پیام‌ها و اطلاعات مرتبط با کاربران روی سرور نیاز به رعایت نکات امنیتی و فراهم آوردن زیرساخت‌های مناسب نرم‌افزاری و سخت‌افزاری از سوی کاربران و ارائه‌دهندگان این سرویس‌ها را به موضوعی با اهمیت‌تر تبدیل می‌کند.

پیام رسان‌های رایج

اسکایپ (Skype)، واتس اپ (Whatsapp)، فیس بوک مسنجر (Facebook Messenger)، Windows Live Messenger، گوگل تاک (Google Talk)، تلگرام (Telegram)، AIM، وی چت (WeChat)، یاهو مسنجر (Yahoo Messenger)، لاین (Line)، وایبر (Viber) و … از جمله مشهورترین پیام‌رسان‌های فوری هستند که دارای قابلیت‌ها و امکانات متنوع و قدرتمندی هستند.

اغلب این پیام رسان‌ها دارای نسخه‌های مختلف برای گوشی‌های هوشمند، تبلت‌ها و رایانه‌های مبتنی بر سیستم عامل‌های اندروید، iOS، ویندوز و حتی نسخه‌های تحت وب (وب اپلیکیشن) می‌باشند.

پیام رسانی فوری Instant Messeaging
بخش‌های گفتگوی متنی و ویدیویی در پیام رسان فوری اسکایپ

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

داکس کردن Doxing

داکس کردن یا Doxing چیست؟

داکس کردن (Doxing) به معنای جستجو، تحقیق و جمع‌آوری اطلاعات خصوصی یا شناساگر یک فرد یا سازمان با کمک اینترنت و انتشار آن می‌باشد. ریشه این فعل واژه Dox (مخفف Documents به معنای اسناد) می‌باشد.

جستجو کردن محتوای سایت‌ها، پایگاه داده‌ها و رسانه‌های اجتماعی در کنار هک کردن از روش‌های رایج برای به دست آوردن اطلاعات در داکسینگ می‌باشد. اهدافی که فرد معمولا برای انجام این عمل دنبال می‌کند شامل تحلیل‌های تجاری، باج‌گیری و تهدید، آزار و تحقیر، مراقبت‌های قانونی، سیاسی و … می‌باشد. اطلاعاتی که در اثر این عمل منتشر می‌شود معمولا پیش از آن خصوصی بوده و یا دست پیدا کردن به آن با دشواری‌هایی همراه بوده است.

روش‌های Doxing

اینترنت فضای ثروتمندی برای به دست آوردن اطلاعات گوناگون راجع به افراد و موضوعات مختلف است. شبکه‌های اجتماعی نظیر فیس بوک، توئیتر، اینستاگرام و … منبعی بسیار غنی برای Doxing به شمار می‌روند چرا که بسیاری از افراد در این رسانه‌ها از ارائه اطلاعات حساس و ارزشمند خود دریغ نمی‌کنند. اطلاعاتی نظیر عکس‌های شخصی و تصاویر محل کار، شماره تلفن، آدرس ایمیل و … می‌تواند برای فرد متجاوز گنجینه‌ای گرانبها باشد که در برخی موارد حتی بدون نیاز به داشتن کمترین دانش در زمینه هک و تنها با یک جستجوی ساده در موتورهای جستجو دسترسی به آن‌ها میسر خواهد بود.

مسأله Doxing زمانی از اهمیت بیشتری برخوردار می‌شود که متجاوز از روی شماره تلفن قربانی بتواند محل زندگی او را نیز شناسایی نماید! فراموش نکنید معمولا اطلاعاتی که از فعالیت‌های شما در فضای سایبر و پروفایل شما در چند سایت و شبکه اجتماعی مختلف به دست می‌آید می‌تواند در کنار یکدیگر شما را به صورت منحصربفرد توصیف کند و اطلاعاتی ارزشمند و مفید برای متجاوز فراهم کند.

در کنار روش‌های ساده و حرفه‌ای جستجو، دست هکرها در داکس کردن بازتر خواهد بود. داکس ویر (Doxware) حمله‌ای است که طی آن فرد متجاوز یا بدافزار، داده‌های فرد قربانی را سرقت نموده و برای عدم انتشار آن از او وجهی را طلب می‌کند. با چنین مفهومی می‌توان Doxware را در نقطه مقابل باج افزار (Ransomware) در نظر گرفت. باج افزارها داده‌های قربانی را رمزگذاری می‌کنند و طراح بدافزار در ازای ارائه کلید رمزگشایی، از او درخواست باج می‌کند. در Ransomware قربانی به داده‌های خود دسترسی ندارد اما در Doxware نگران انتشار داده‌های خود و آسیب‌های احتمالی ناشی از آن می‌باشد.

مقابله با Doxing

صادقانه بگوییم مطمئن‌ترین راه برای جلوگیری از داکس شدن، استفاده نکردن از شبکه‌های اجتماعی است! هرچند گرفتن چنین تصمیمی می‌تواند بسیار دشوار باشد اما اگر برایتان حریم خصوصی از نان شب هم واجب‌تر است توصیه می‌کنیم هیچ ردی از خودتان در فضای اینترنت باقی نگذارید.

با این وجود اگر ناچار به استفاده از شبکه‌های اجتماعی هستید پیشنهاد می‌کنیم از پروفایل‌های کاذب برای ارتباط با دوستان و آشنایان خود استفاده کنید. نام واقعی خود را هنگام ثبت نام وارد نکنید، تصویری از خودتان منتشر نکنید و از ارائه هر نوع اطلاعاتی که هویت شما را به صورت منحصربفرد مشخص می‌کند خودداری کنید. اگر می‌خواهید هنگام کامنت نوشتن زیر یک پست، رفتار سیاسی و فرهنگی‌تان باعث دردسرتان نشود از ارائه نام و ایمیل واقعی و آواتاری که شما را به طور دقیق توصیف می‌کند خودداری کنید.

با این حال اگر مجبورید یا ترجیح می‌دهید از هویت واقعی‌تان در شبکه‌های اجتماعی استفاده کنید به هیچ وجه عکس‌های شخصی و خانوادگی‌تان را در آن به اشتراک نگذارید. برخی از شبکه‌های اجتماعی این امکان را به شما می‌دهند که عکس‌ها و محتوای منتشر شده توسط شما، تنها برای دوستانتان قابل مشاهده باشد. پس اگر داکس شدن برایتان اهمیت دارد این موضوع را نیز مد نظر بگیرید.

هرگز اطلاعات حساس خود (از قبیل شماره شناسنامه، کد ملی، آدرس محل سکونت، شماره تلفن و …) را در سایت‌های نامعتبر وارد نکنید. به خصوص اگر سایت موردنظر در مورد رعایت نکات امنیتی (نظیر استفاده از پروتکل https) اهمال کرده است می‌توانید به امنیت زیرساخت‌های آن هم کاملا مشکوک شوید! چنین سایت‌هایی مسلما ارزشی برای اطلاعات شما قائل نیستند.

از ایمیل‌های مختلف برای عضویت در سایت‌های گوناگون استفاده کنید تا ردگیری شما دشوارتر شود. ایمیل و شماره تماس شما معمولا بهترین گزینه‌هایی هستند که پروفایل شما را در سایت‌های مختلف به یکدیگر متصل می‌کند. این ارتباط در مجموع می‌تواند اطلاعات کامل‌تری از شما در اختیار متجاوز قرار دهد. به این موضوع نیز دقت داشته باشید که بسیاری از سرویس‌های رایگان و حتی معتبر معمولا از راه فروش اطلاعات رفتاری شما هزینه‌ها و درآمدهای خود را تأمین می‌کنند!

در کنار این موارد، رعایت مسائل امنیتی نظیر انتخاب کلمه عبور مناسب نیز می‌تواند در جلوگیری از هک و فاش شدن اطلاعات حساسی که در پروفایل عمومی‌تان آشکار نیست مفید واقع شود.

داکسینگ Doxing
مراقب داکسینگ باشید

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

وب تاریک Dark Web

وب تاریک یا Dark Web چیست؟

وب تاریک یا دارک وب (Dark Web) به محتوایی از وب جهان گستر گفته می‌شود که روی شبکه‌های تاریک (Darknet) قرار گرفته است. شبکه‌های تاریک گونه‌ای از شبکه‌های هم‌پوشان (شبکه‌ای که بر روی یک شبکه‌ی دیگر ساخته می‌شود) به شمار می‌روند که از اینترنت استفاده می‌کنند اما دسترسی به آن‌ها نیازمند نرم‌افزار، پیکربندی یا مجوزهای مخصوصی می‌باشد.

تفاوت وب عمیق و وب تاریک

برخلاف تفکر عامه، وب تاریک و وب عمیق (Deep Web) دو مفهوم معادل یکدیگر نیستند. در واقع بخش اعظم وب که توسط موتورهای جستجوی متداول قابل ایندکس (فهرست) شدن نیست وب عمیق نامیده می‌شود. با چنین تعریفی می‌توان گفت وب تاریک تنها بخش کوچکی از وب عمیق به شمار می‌رود.

به عبارت بهتر محتوای Dark Web را هم نمی‌توانید با کمک موتورهای جستجوی عمومی نظیر گوگل پیدا کنید. در عین حال وب عمیق تنها به وب تاریک خلاصه نمی‌شود. محتواهای پویا، محتواهایی که دسترسی به آن‌ها از طریق روش‌های مختلف محدود شده است، محتواهای اختصاصی و … همگی بخش‌هایی از وب عمیق به شمار می‌روند که الزاما در مفهوم وب تاریک جای نمی‌گیرند. از جمله شبکه‌های تاریک رایج که محتوای Dark Web را تشکیل می‌دهند می‌توان به Tor و Freenet اشاره نمود.

محتوای Dark Web

بیشترین محتوای تاریکی که در چنین شبکه‌هایی ارائه می‌شود شامل سایت‌های عرضه تصاویر غیراخلاقی و غیرقانونی، بازارهای سیاه (Black Market) مربوط به فروش داروها و کالاهای غیرقانونی و … می‌باشد. انجمن‌های سیاسی، سرویس‌های مرتبط با کلاه‌برداری، گروه‌های هک، سایت‌های جعلی و کپی شده بانکی که لینک‌هایشان در بازارهای سیاه قرار گرفته (برای تحقق حملات فیشینگ) و سایت‌های تروریستی از دیگر مصادیق محتوای Dark Web هستند.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

Web 2.0

وب 2.0 یا Web 2.0 چیست؟

وب 2.0 (یا Web 2.0) اصطلاحی است در مورد وبسایت‌هایی که روی محتواهای تولیدی کاربران، آسانی استفاده و سازگاری با سیستم‌ها و دستگاه‌های مختلف تأکید می‌کند.

مقایسه Web 2.0 با Web 1.0

در وبسایت‌های مبتنی بر Web 2.0 کاربران می‌توانند با یکدیگر تعامل داشته باشند، مطلب بنویسند، در مورد گفته‌ها و محتوای منتشر شده توسط دیگران اظهار نظر کنند و حتی عکس و ویدیو منتشر کنند. این در حالی است که در Web 1.0 تقریبا تنها کاری که کاربران یک وبسایت قادر به انجام آن بودند مشاهده و دریافت محتوا بود. به عبارت بهتر در عصر وب 1.0، تولیدکنندگان محتوا بسیار اندک بودند اما با توسعه وب 2.0 و ظهور شبکه‌های اجتماعی و وبلاگ‌ها بر تعداد کاربرانی که محتوا تولید می‌کنند و هم‌چنین حجم محتواها افزوده شد.

هرچند این تعامل و تولید محتوا توسط کاربران می‌تواند به همکاری و همراهی گسترده میان کاربران ختم شود اما از سوی دیگر می‌تواند امکان انتشار مطالب هرز، هجو و شایعات، سخنان نفرت‌آمیز و … را نیز فراهم آورد.

با ظهور وب 2.0 و وبسایت‌های پویا حتی دنیای تبلیغات آنلاین نیز با تحول روبرو شد و از بنرهای تصویری ثابت به گونه‌های چندرسانه‌ای تعاملی که متناسب با محتوای سایت‌ها هستند تغییر شکل پیدا کرد.

ویژگی‌ها و کاربردهای وب 2.0

وب 2.0 به بازدیدکنندگان سایت‌ها اجازه می‌دهد به طور مستقیم روی صفحات وب، نظر خود را منعکس کنند و با ایجاد حساب کاربری به مشارکت بیشتر در سایت بپردازند. قابلیت برچسب‌گذاری (Tagging) وبسایت‌ها و مطالب (دسته‌بندی اطلاعات) که منجربه تسهیل جستجوی محتوای مورد نیاز می‌شود، امکان محبوب نمودن (لایک) و امتیازدهی به مطالب، تصاویر و ویدیوها توسط بازدیدکنندگان، تجربه کاربری پویا (واکنش‌پذیری سایت‌ها در برابر رفتار کاربر با کمک فناوری‌هایی نظیر Ajax)، مشارکت کاربر، آزادی بیان بالاتر، هوش تجمعی (از طریق مشارکت کاربران) و در واقع بسیاری از قابلیت‌های اصلی و متمایزکننده موجود در وبسایت‌های شبکه‌های اجتماعی، وبلاگ‌ها، ویکی‌ها، سایت‌های اشتراک عکس و ویدیو و اپلیکیشن‌های وب را می‌توان از جمله ویژگی‌هایی به شمار آورد که بخشی از دنیای وب 2.0 می‌باشد.

امکان جستجو در سایت براساس کلمات کلیدی، ایجاد پیوند میان سایت‌های مرتبط و استفاده از فناوری‌هایی نظیر خوراک‌های RSS و … نیز از جمله ویژگی‌های وب 2.0 هستند که تقریبا در اغلب سایت‌ها قابل مشاهده می‌باشد.

در کنار این ویژگی‌ها ظهور وب 2.0 باعث شکل‌گیری بازاریابی تعاملی و همکاری مشتریان با کسب و کارها از طریق وب شده است. آموزش مشارکتی، اپلیکیشن‌های وب و استفاده از شبکه‌های اجتماعی برای بازاریابی هدفمند در حوزه‌هایی نظیر گردشگری از جمله کاربردهای مفید Web 2.0 به شمار می‌رود.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا