بایگانی دسته بندی ها: سخت‌افزار

درجه حفاظت بین المللی – کد آی پی International Protection Marking – IP Code

کد آی پی یا IP Code چیست؟

کد آی پی (IP Code) کوتاه شده عبارت International Protection Marking به معنای “درجه حفاظت بین المللی” یا Ingress Protection Marking به معنای “درجه حفاظت در برابر ورود” می‌باشد. این کد میزان مقاومت یک دستگاه را در برابر عواملی از قبیل ذرات گرد و غبار، آب و … بر اساس استاندارد IEC 60529 بیان می‌کند.

در مقابل عبارات کلی و غیرفنی همانند ضد آب (Waterproof) بودن، IP Code می‌تواند اطلاعاتی با جزئیات بیشتر در اختیار کاربر یا خریدار دستگاه‌ها قرار دهد. برای مثال اینکه یک دستگاه نظیر ساعت، گوشی هوشمند، تبلت یا دوربین دیجیتال تا چه مدتی و تا چه عمقی می‌تواند زیر آب سالم باقی بماند از جمله اطلاعاتی است که پس از تست‌های استاندارد در قالب کد آی پی روی کاتالوگ یا جعبه آن محصول درج می‌شود.

معمولا کد IP با دو رقم اجباری مشخص می‌شود و ممکن است با یک حرف نیز تکمیل شود. رقم اول که عددی بین 0 تا 6 می‌باشد میزان مقاومت محصول در برابر جامدات از قبیل ذرات گرد و غبار یا برخورد اعضای بدن و … را نشان می‌دهد. این رقم هرچه بزرگتر باشد از مقاومت بیشتر محصول حکایت می‌کند. در جدول زیر می‌توانید مفهوم هر عدد را برای این رقم مشاهده کنید:

سطح محافظتمیزان مقاومت توضیحات
0بدون مقاومت در برابر نفوذ یا برخورد جامدات –
1اجسام بزرگتر از 50 میلی‌مترمقاوم در برابر برخورد تصادفی اجسام و بخش‌های بزرگ بدن نظیر دست‌ها
2اجسام بزرگتر از 12.5 میلی‌مترمقاوم در برابر برخورد تصادفی انگشتان و اجسام متوسط
3اجسام بزرگتر از 2.5 میلی‌مترمقاوم در برابر ابزاری نظیر پیچ گوشتی و سیم‌های کلفت
4اجسام بزرگتر از 1 میلی‌مترمقاوم در برابر اغلب سیم‌ها و ابزارهای باریک
5مقاومت معمولی در برابر گرد و غبارمقاوم در برابر ورود مقدار معمولی ذرات گرد و غبار
6مقاومت کامل در برابر گرد و غبار

رقم دوم نیز که عددی مابین 0 تا 8 را شامل می‌شود میزان مقاومت محصول در برابر مایعات (آب) را نشان می‌دهد. ذکر این نکته در مورد رقم دوم ضروری است که اگر یک محصول پس از تست شناور شدن در آب، درجه مقاومت 7 را به دست آورد الزاما در مقابل جهش آب نیز مقاوم نخواهد بود. در صورتی که این محصول درجه مقاومت 5 و 7 را در تست‌های خود با موفقیت کسب کرده باشد نتیجه در قالب دو کد آی پی در کنار یکدیگر (نظیر IP65/IP67) درج می‌شود. در جدول زیر می‌توانید مفهوم هر عدد را برای رقم دوم مشاهده کنید:

سطح محافظتمیزان مقاومتتوضیحات
0بدون مقاومت در برابر نفوذ مایعات
1مقاومت در برابر ورود عمودی قطرات آبمدت زمان تست 10 دقیقه – معادل با بارش یک میلی‌متر در دقیقه
2مقاومت در برابر ورود قطرات آب با زاویه 15 درجهمدت زمان تست 2.5 دقیقه برای جهات مختلف با زاویه 15 درجه – معادل با بارش 3 میلی‌متر در دقیقه
3مقاومت در برابر اسپری آب با زاویه 60 درجه از خط عمود –
4مقاومت در برابر ریزش صدادار آب در تمامی جهات –
5مقاومت در برابر جهش آب از گلوگاه 6.3 میلی‌متری –
6مقاومت در برابر جهش قوی آب از گلوگاه 12.5 میلی‌متری –
7مقاومت در برابر فرو رفتن در عمق یک متری آبمدت زمان تست: 30 دقیقه
8مقاومت در برابر فرو رفتن طولانی مدت زیر آب با عمق بیش از یک مترمدت زمان تست، فشار و عمق، توسط تولیدکننده محصول مشخص می‌شود.

حروفی نظیر f (برای مقاومت در برابر نفوذ نفت)، M (برای حالتی که محصول هنگام تست ورود آب در حال حرکت است)، S (برای حالتی که محصول هنگام تست ورود آب ساکن است) و … نیز ممکن است در کد آی پی مشاهده شود. توجه داشته باشید نباید این اصطلاح با نشانی IP (یا IP Address) اشتباه گرفته شود.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

کلاینت Client

کلاینت یا Client چیست؟

کلاینت (Client) یا سرویس گیرنده به یک نرم افزار یا دستگاه رایانه‌ای گفته می‌شود که از خدمات ارائه شده توسط یک سرور (Server) استفاده می‌کند. سرور معمولا روی دستگاهی متمایز از کلاینت قرار می‌گیرد و کلاینت نیز برای دریافت خدمات مورد نیاز خود از طریق یک شبکه با سرور ارتباط برقرار می‌کند. این خدمات می‌تواند شامل اشتراک گذاری داده‌ها، اشتراک منابع سخت افزاری نظیر پردازنده، فضای ذخیره سازی و … باشد.

معماری مورد استفاده در ارتباط مابین Server و Client، مبتنی بر ساختاری است که از آن با عنوان مدل کلاینت – سرور یاد می‌شود. در رایج‌ترین نوع سناریوی ارتباطی، ابتدا Client درخواستی را برای Server ارسال می‌کند و سرور نیز پس از انجام عمل مورد نظر، پاسخی را برای Client ارسال می‌کند که معمولا در آن نتیجه انجام عمل درخواستی نیز گنجانده شده است.

به عنوان نمونه، مرورگرهای وب کلاینت‌هایی هستند که برای دریافت محتوای یک صفحه وب درخواست خود را به یک وب سرور ارسال کرده و سپس محتوای دریافت شده را در قالب یک صفحه وب به کاربر نمایش می‌دهند و یا یک کلاینت ایمیل (نظیر نرم افزار Mozilla Thunderbird) برای دریافت یا ارسال نامه‌های جدید به سرورهای ایمیل متصل می‌شود.

ذکر این نکته ضروری است که الزاما تمام اعمال مورد نیاز Client توسط Server انجام نمی‌شود. به عنوان مثال ممکن است یک Client پس از آنکه پاسخ موردنیاز خود را از Server دریافت نمود اقدام به انجام پردازش‌ها یا اعمالی روی این پاسخ نماید یا حتی نتیجه پردازش‌های خود را برای سرور ارسال نماید.

انواع کلاینت

بسته به اینکه چه حجم از کل عملیات توسط Client انجام می‌شود می‌توان آن‌ها را به سه دسته تقسیم نمود:

  • کلاینت فربه (Fat Client) یا ضخیم (Thick Client): به کلاینتی گفته می‌شود که بدون وابستگی شدید و بدون نیاز به ارتباط مداوم با سرور نیز قابلیت‌های فراوانی داشته باشد و حجم عمده‌ی فرایند پردازشی را خودش انجام دهد. برای مثال در یک برنامه کاربردی وب ممکن است پس از لود شدن برنامه، تمام اعمال مورد نیاز توسط Client و بدون آنکه داده‌ای با سرور رد و بدل کند انجام شود و در انتها نتیجه روی سرور ذخیره و با دیگران به اشتراک گذاشته شود. عدم نیاز به برقراری ارتباط مداوم و کاهش ترافیک مورد نیاز از یک سو و از سوی دیگر به کارگیری سرورهایی با سخت افزارهای ساده‌تر از مزیت‌های این مدل به شمار می‌رود.
  • کلاینت لاغر (Thin Client): کوچکترین و ساده‌ترین نوع Client هاست و بخش عمده‌ی اعمال مورد نیازش توسط سرور انجام می‌شود. برخلاف نوع فربه در کلاینت‌های لاغر وابستگی شدید به سرور وجود دارد و از لحاظ سخت افزاری باید سرور قدرتمندتری در اختیار داشته باشیم. برای مثال ممکن است یک Thin Client تنها به نمایش نتیجه دریافتی از سرور خود بپردازد و حتی نگه‌داری نتیجه نیز برعهده سرور باشد.
  • کلاینت مرکب (Hybrid Client): ترکیبی میانه از دو حالت پیشین در این نوع مشاهده می‌شود. چنین کلاینتی ممکن است پردازش‌ها را همانند Fat Client به صورت داخلی انجام دهد و از سوی دیگر برای نگه‌داری داده‌ها به سرور وابسته باشد.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

سرور Server

سرور یا Server چیست؟

سرور (Server) یا سرویس دهنده به یک برنامه یا دستگاه رایانه‌ای گفته می‌شود که برای سایر برنامه‌ها یا دستگاه‌ها که کلاینت (Client یا سرویس گیرنده) نامیده می‌شوند خدمات (یا سرویس‌هایی) را ارائه می‌کند. این خدمات می‌تواند شامل اشتراک داده، اشتراک منابع سخت‌افزاری، انجام محاسبات و … باشد.

معماری مورد استفاده در ارتباط Server و Client، مبتنی بر ساختاری است که از آن با عنوان مدل کلاینت – سرور یاد می‌شود. در رایج‌ترین نوع سناریوی ارتباطی، ابتدا کلاینت درخواستی را برای سرور ارسال می‌کند و سرور نیز پس از انجام عمل مورد نظر، پاسخی را برای کلاینت ارسال می‌کند که معمولا در آن نتیجه انجام عمل درخواستی نیز گنجانده شده است.

هرچند از نظر فنی اصطلاح Server به یک برنامه یا فرایند رایانه‌ای اطلاق می‌شود اما در فرهنگ عامه دستگاهی که برای اجرای برنامه‌های Server مورد استفاده قرار می‌گیرد نیز Server نامیده می‌شود. با توجه به اینکه دسترسی به سرورها معمولا از طریق شبکه رخ می‌دهد عملا اکثر آن‌ها به نمایشگر، ماوس، کیبورد، ورودی و خروجی صوتی و … مجهز نیستند و حتی سیستم عامل آن‌ها معمولا فاقد واسط کاربری گرافیکی (GUI) می‌باشد.

سخت افزارهایی که برای اجرای برنامه‌های Server طراحی می‌شوند معمولا در مقایسه با یک رایانه شخصی قوی‌تر و قابل اعتمادتر هستند. اجرای این برنامه‌ها باید بدون وقفه و با دسترس‌پذیری بالایی همراه باشد. استفاده از منابع برق بدون قطعی، خنک کننده‌های قدرتمند، بک آپ گیری متناوب و … از جمله ویژگی‌هایی است که برای یک Server نقشی حیاتی را ایفا می‌کند. در حال حاضر سیستم عامل‌های مبتنی بر UNIX و Windows Server بازار سرورها را در دست دارند.

انواع رایج سرورها

امروزه سرورهای گوناگونی بسته به کاربردهای مختلف در حال سرویس‌دهی هستند. از جمله رایج‌ترین Server ها می‌توان به موارد زیر اشاره نمود:

  • سرور وب (Web Server): این Server ها برای میزبانی صفحات وب مورد استفاده قرار می‌گیرند. هر وبسایتی به حداقل یک وب سرور نیاز دارد.
  • سرورهای محاسباتی: این نوع سرویس‌دهنده‌ها امکان انجام پردازش‌های سنگین را با به اشتراک‌گذاری منابعی همچون پردازنده و حافظه RAM بر بستر یک شبکه برای کلاینت‌ها فراهم می‌آورند. سیستم‌های رایانه‌ای و نرم‌افزارهایی که به پردازش‌های سنگینی نیاز دارند از چنین سرورهایی خدمات دریافت می‌کنند.
  • سرور پایگاه داده (Database Server): نگه‌داری و به اشتراک‌گذاری پایگاه داده بر بستر یک شبکه توسط این Server ها انجام می‌شود.
  • سرورهای فکس و پرینت: این سرورها با به اشتراک‌گذاری دستگاه‌های فکس و پرینتر این امکان را فراهم می‌آورند که یک رایانه کلاینت بدون اینکه به صورت فیزیکی و از طریق کابل‌های واسط به دستگاه دسترسی داشته باشد از طریق شبکه، نیازهای خود به این دستگاه‌ها را برطرف نماید. به این ترتیب لازم نیست در یک اتاق اداری برای هر سیستم رایانه‌ای یک دستگاه پرینتر یا فکس مجزا تهیه شود.
  • سرورهای ایمیل (Mail Server): این نوع از Server ها امکان ارسال و دریافت ایمیل را فراهم می‌آورند. دریافت کنندگان و ارسال کنندگان ایمیل کلاینت‌های این دسته به شمار می‌روند.
  • سرور فایل (File Server): اشتراک فایل و فضای ذخیره‌سازی فایل خدماتی است که توسط این Server ها ارائه می‌شود.
  • سرور اپلیکیشن (Application Server): نوعی سرور که به کلاینت‌های خود اجازه می‌دهد برنامه‌های کاربردی تحت وب را از طریق یک مرورگر وب اجرا نمایند.
سرور Server
مجموعه‌ای از  Server ها در کنار یکدیگر

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

ارتباط حوزه نزدیک Near Field Communication – NFC

ارتباط حوزه نزدیک یا Near Field Communication – NFC چیست؟

ارتباط حوزه نزدیک (Near Field Communication یا به اختصار NFC) به مجموعه‌ای از پروتکل‌های ارتباطی گفته می‌شود که دو ابزار الکترونیکی را هنگامی که در مجاورت یکدیگر قرار می‌گیرند (در حدود چند سانتی‌متری) قادر به ارتباط با یکدیگر می‌سازد. معمولا یکی از این ابزارها یک دستگاه قابل حمل نظیر گوشی هوشمند است.

ریشه‌های NFC را باید در فناوری RFID (شناسایی با امواج رادیویی) جستجو کرد. به مرور زمان ان‌اف‌سی توانست به یک استاندارد عمومی تبدیل شود و روز به روز بر تعداد دستگاه‌هایی که از آن پشتیبانی می‌کنند افزوده می‌شود. گفتنی است در ان اف سی از القای الکترومغناطیسی بین دو آنتن استفاده می‌شود.

از مشخصه‌های NFC می‌توان به سرعت پایین ارتباط و راه‌اندازی (Setup) ساده اشاره نمود. ان اف سی (با نرخ انتقال 106 تا 424 کیلوبیت بر ثانیه) حتی در مقایسه با بلوتوث هم از سرعت پایین‌تری برخوردار است و در بازه کوتاهتری عمل می‌کند. این فناوری که روی فرکانس 13.56 مگاهرتز عمل می‌کند به انرژی بسیار اندکی نیاز دارد.

در ارتباط حوزه نزدیک همواره با یک آغازگر ارتباط و یک هدف سر و کار داریم. دیوایس آغازگر می‌تواند انرژی لازم برای یک هدف غیرفعال (یا Passive که فاقد منبع تغذیه می‌باشد) را فراهم آورد؛ از اینرو در سال‌های اخیر استفاده از قطعات ارزان قیمتی همچون برچسب (تگ) و استیکرهای NFC با استقبال فراوانی روبرو بوده است.

دستگاه‌های مجهز به این فناوری می‌توانند همانند یک کارت هوشمند به منظور انجام تراکنش‌های مالی مورد استفاده قرار گیرند، اطلاعات ثبت شده در تگ‌های NFC (که به عنوان مثال در یک پوستر هوشمند جاسازی شده است) را بخوانند و (حتی در برخی نمونه‌ها روی آن‌ها بنویسند) یا به صورت ارتباطات همتا به همتا (Peer to Peer) به تبادل اطلاعات با یک دستگاه NFC دیگر بپردازند.

امنیت NFC

هرچند بازه فعالیت ان اف سی به فاصله‌ای بسیار کوتاه (چیزی کمتر از 10 سانتی‌متر) محدود می‌شود اما NFC ساده به خودی خود ارتباطی ایمن را تضمین نمی‌کند و مطابق استاندارد ISO هیچ راهکاری جهت جلوگیری از استراق سمع حین برقراری ارتباط ارائه نمی‌کند. از آن جایی که دستگاه‌های غیرفعال، فیلدهای RF (فرکانس رادیویی) مختص خودشان را تولید نمی‌کنند ایمن‌تر هستند. با اینحال فرد متجاوز می‌تواند از فواصل حدود 10 متری برای دستگاه‌های فعال و 1 متری برای دستگاه‌های غیرفعال اقدام به استراق سمع یک ارتباط NFC نماید. بنابراین در مورد دستگاه‌های غیرفعال، ضرورت حضور هکر در فاصله‌ای بسیار نزدیک به شما می‌تواند خیالتان را از نظر امنیتی تا حدی آسوده نماید.

کاربردهای NFC

از دستگاه‌های مجهز به ان اف سی می‌توان در سامانه‌های پرداخت بدون تماس (Contact-less Payment) به عنوان جایگزینی برای کارت‌های اعتباری و بلیط‌های الکترونیک جهت پرداخت موبایلی (Mobile Payment) و انجام تراکنش‌های مالی استفاده نمود.

فناوری ارتباط حوزه نزدیک با توجه به ساده بودن فرایند ستاپ می‌تواند برای راه‌اندازی ارتباطات بی‌سیم توانمندتری از جمله بلوتوث مورد استفاده قرار گیرد. از NFC برای اشتراک عکس، کانتکت و انتقال فایل نیز استفاده می‌شود. همچنین دستگاه‌های مجهز به ان اف سی را می‌توان به عنوان اسناد هویت الکترونیک مورد استفاده قرار داد. امروزه کاربرد این فناوری آنچنان گسترش یافته است که پای آن به دنیای بازی‌های ویدیویی نیز باز شده است.

ارتباط حوزه نزدیک - ان اف سی NFC
پرداخت موبایلی از طریق NFC

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

کلید شیفت Shift Key

کلید شیفت یا Shift Key چیست؟

کلید شیفت (Shift Key) یکی از کلیدهای تغییردهنده (Modifier Key) در صفحه کلید است که برای تایپ حروف بزرگ و کاراکترهایی که در بخش بالایی برخی از کلیدها نقش بسته‌اند (نظیر نماد $ که همراه با عدد 4 روی یک کلید قرار گرفته است) استفاده می‌شود. به این کلید، کلید انتخاب سطح دو (Level 2 Select Key) نیز گفته می‌شود.

معمولا دو عدد کلید شیفت یکی در سمت راست و دیگری در سمت چپ صفحه کلید قرار دارد. در چینش استاندارد QWERTY معمولا شیفت سمت چپ زیر کلید Caps Lock و بالای کلید Ctrl چپ قرار دارد و شیفت سمت راست نیز زیر کلید Enter و بالای Ctrl سمت راست قرار می‌گیرد. همانطور که گفته شد افزون بر حروف بزرگ، بسیاری از علائم پرکاربرد از جمله پرانتزهای باز و بسته، *، @، !، “، ؟ و علائم کوچکتر و بزرگتر و … به فشرده شدن کلید Shift احتیاج دارند. بنابراین وجود دو نمونه از این کلید در دو طرف کیبورد می‌تواند به تایپ آسانتر این کاراکترها کمک کند.

لازم به ذکر است در بسیاری از سیستم‌عامل‌ها از جمله ویندوز اگر کلید Caps Lock روی حالت روشن قرار داشته باشد فشرده شدن کلید Shift همراه با کلیدهای حروف باعث کوچک نوشته شدن آن حرف می‌شود.

معمولا در صفحه کلیدها از یک فلش روبه بالا (مشابه آنچه در تصویر زیر دیده می‌شود) به عنوان نماد این کلید استفاده می‌شود.

کلید شیفت Shift Key
موقعیت کلید Shift سمت چپ در یک صفحه کلید

کاربردهای کلید Shift

کلید شیفت دارای کاربردهای متعددی در سیستم‌عامل‌ها و نرم‌افزارهای مختلف می‌باشد که در ادامه به برخی از رایج‌ترین آن‌ها اشاره شده است:

  • انتخاب بخشی از متن یا اشیا: با کلیک روی نقطه آغازین، فشردن کلید شیفت و پایین نگه‌داشتن آن و سپس انتخاب نقطه انتهایی می‌توانید در واسط‌های کاربری گرافیکی نرم‌افزارهای مختلف (نظیر واژه‌پردازها، ویرایشگرهای متن، مرورگرهای وب، نرم‌افزارهای مدیریت فایل و …) بخشی از متن یا فایل‌ها و اشیا موردنظرتان را انتخاب کنید.
  • تسهیل ترسیم خطوط صاف، دایره و مربع: در نرم‌افزارهای ترسیمی معمولا با پایین نگه‌داشتن کلید Shift، استفاده از ابزارهای خط، مستطیل و بیضی به رسم خطوط صاف، مربع و دایره محدود می‌شود.
  • باز کردن پیوند در پنجره جدید مرورگر: در بسیاری از مرورگرهای وب با پایین نگه‌داشتن این کلید هنگام کلیک روی لینک‌ها، محتوای مقصد در پنجره‌ای جدید باز می‌شود.
  • باز کردن Windows Task Manager: با فشردن همزمان کلیدهای Ctrl + Shift + Esc می‌توان به این برنامه دسترسی پیدا نمود.
  • حذف بدون بازگشت فایل‌ها و فولدرها: در صورتی که در برنامه File Explorer (یا Windows Explorer در نسخه‌های قدیمی‌تر ویندوز) هنگام پاک کردن فایل‌ها یا فولدرها همراه با فشردن کلید Delete کلید Shift را نیز پایین نگه‌دارید فایل یا فولدرهای موردنظر به صورت آنی و بدون ارسال به Recycle Bin حذف می‌شوند.
  • بازگشت به شئ قبلی: همانطور که می‌دانید معمولا در نرم‌افزارهای مختلف و فرم‌های اینترنتی با استفاده از کلید Tab می‌توان فوکوس را به شئ (یا فیلد) بعدی منتقل نمود. برای بازگشت به شئ قبلی کافی است کلید Shift را همراه با Tab فشار دهید.
  • باز کردن Context Menu با فشردن همزمان Shift + F10

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

رایانه شخصی مجتمع All in One PC

رایانه شخصی مجتمع یا All in One PC چیست؟

رایانه شخصی مجتمع (All in One PC به اختصار AIO) نوعی رایانه شخصی رومیزی (Desktop PC) است که در آن جعبه‌ی نگهدارنده‌ی قطعات داخلی سیستم با نمایشگر رایانه ادغام شده است. به عبارت بهتر در رایانه‌های مجتمع، از کیس رایانه (Computer Case) به عنوان جعبه‌ای مجزا برای نگه‌داری قطعات سخت‌افزاری خبری نیست.

اولین رایانه‌های All in One در دهه‌ی 1980 میلادی تولید شدند. هرچند در نمونه‌های ابتدایی این نوع رایانه‌ها (همانند Kaypro II) از نمایشگرهای CRT (لامپ پرتوی کاتدی) استفاده می‌شد که به فضای قابل توجهی نیاز داشتند اما با رشد فناوری‌های سخت‌افزاری و ظهور نمایشگرهای Flat از فضای موردنیاز این رایانه‌ها کاسته شد. به علاوه برخی از مدل‌های امروزی آن‌ها مجهز به صفحه نمایش‌های لمسی هستند که امکان تجربه‌ی کاری مشابه گوشی‌های هوشمند و تبلت‌ها را برای کاربر فراهم می‌آورد.

مزایا و معایب رایانه‌های All in One

رایانه‌های دسکتاپ All in One نسبت به گونه‌ی معمولی رایانه‌های دسکتاپ فضای کمتری را اشغال می‌کنند و در عین حال با تعداد کابل‌های کمتر، باعث ایجاد نوعی انسجام و نظم روی میز کار افرادی می‌شوند که مایل هستند ترکیبی از ویژگی‌های رایانه‌های رومیزی و قابل حمل را تجربه کنند. با وجود اینکه این نوع رایانه‌ها از نظر فشردگی مشابه لپ‌تاپ‌ها هستند اما مجزا بودن صفحه کلید و ماوس رایانه از تفاوت‌های ظاهری آن با رایانه‌های قابل حمل به شمار می‌رود. برخی مدل‌های All-in One برای کاهش حجم رایانه از همان قطعات سخت‌افزاری مورد استفاده در لپ‌تاپ‌ها بهره می‌برند و دارای اجزایی مانند بلندگو، درایو نوری، میکروفن و وب‌کم درون‌ساز هستند.

در مقایسه با رایانه‌های دسکتاپ معمولی، رایانه‌های آل این وان معمولا از قیمت بالاتری برخوردارند و به علاوه همانند لپ‌تاپ‌ها مانع از دسترسی آسان به قطعات داخلی (جهت ارتقا یا تعمیر و تعویض سخت‌افزار) می‌شوند (در واقع شما حتی نمی‌توانید قطعاتی نظیر نمایشگر یا بلندگو را هم به آسانی تعویض کنید). کاهش فضای موردنیاز این رایانه‌ها به معنای وجود فضای کمتر برای قطعات و سیستم خنک‌کننده‌ی ضعیف‌تر خواهد بود. به همین دلیل بسیاری از رایانه‌های مجتمع نسبت به رایانه‌های رومیزی معمولی از سخت‌افزاری ضعیف‌تر بهره می‌برند یا حداقل نسبت به معادل معمولی خود از قیمت بسیار بالاتری برخوردارند.

رایانه رومیزی All in One
نمونه‌ای از رایانه‌های رومیزی All in One

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

رایانه رومیزی Desktop Computer

رایانه رومیزی یا Desktop Computer چیست؟

رایانه رومیزی یا دسکتاپ (Desktop Computer)، نوعی رایانه شخصی (یا PC) است که به تناسب اندازه جهت استفاده در مکانی ثابت (معمولا روی یک میز) طراحی شده است. در رایج‌ترین مدل، این نوع از رایانه‌ها شامل یک کیس رایانه‌ای (یا Computer Case شامل یک منبع تغذیه، مادربرد، پردازنده، حافظه اصلی، فضای ذخیره‌سازی نظیر هارددیسک یا درایو حالت جامد، درایو دیسک‌های نوری و در مدل‌های قدیمی‌تر درایو فلاپی دیسک و …)، ماوس، صفحه کلید و نمایشگر می‌باشند. چاپگر و پویشگر تصاویر نیز از جمله ابزارهای رایج دیگری است که در کنار رایانه‌های رومیزی قابل مشاهده است.

کیس‌های رایانه‌ای معمولا به صورت افقی یا عمودی در زیر یا کنار نمایشگر یا میز رایانه قرار می‌گیرند. در نوع دیگری از رایانه‌های رومیزی که به رایانه‌های شخصی مجتمع (یا All in One PC به اختصار AIO) موسوم هستند خبری از یک جعبه مجزا نیست و در واقع اجزای داخلی کیس با نمایشگر رایانه ترکیب شده است. این نوع از رایانه‌های رومیزی که در برخی نمونه‌های امروزی مجهز به صفحه نمایش‌های لمسی نیز می‌باشد فضای کمتری نسبت به مدل معمولی اشغال کرده و به علاوه در آن‌ها از شلوغی کابل‌های متعدد نیز خبری نیست.

اولین رایانه رومیزی (ماشین حساب قابل برنامه ریزی) که به صورت تجاری در اواسط دهه 1960 وارد بازار شد Programma 101 نام داشت. در دهه 1980 با ظهور رایانه‌های IBM PC و پس از آن Apple Macintosh استفاده از رایانه‌های رومیزی رواج بیشتری پیدا کرد و به گونه‌ی غالب رایانه‌های شخصی تبدیل شد. اما به مرور زمان در اواسط دهه 2000 میلادی، رایانه‌های رومیزی با کاهش اقبال مردم جایگاه خود را به لپ‌تاپ‌های قابل حمل دادند.

تفاوت رایانه‌های رومیزی و لپ تاپ‌ها

معمولا رایانه‌های دسکتاپ نسبت به لپ‌تاپ‌ها از قابلیت توسعه و آپگرید (ارتقا) بالاتری برخوردارند. به عبارت بهتر وجود شیارهای توسعه بیشتر، فضای بیشتر برای خنک کننده‌های قوی‌تر، امکان استفاده از چند هارددیسک در کنار یکدیگر و حتی قیمت پایین‌تر از جمله مزیت‌هایی است که در رایانه‌های رومیزی نسبت به لپ‌تاپ‌ها بیشتر قابل مشاهده است. با اینحال غالبا در انواع All in One همانند لپ تاپ‌ها دسترسی به اجزای داخلی به منظور آپگرید کردن قطعات رایانه چندان میسر نیست.

در مقابل، لپ‌تاپ‌ها نسبت به رایانه‌های دسکتاپ به سبب اندازه کوچکتر از قابلیت حمل بالاتر و وزن کمتری برخورداری هستند. به علاوه لپ‌تاپ‌ها با دارا بودن باتری داخلی، بدون نیاز به یک منبع تغذیه بدون وقفه (UPS) گران قیمت، امکان استفاده از رایانه را در مکان‌ها و مواقعی که دسترسی به خطوط برق وجود ندارد میسر کرده‌اند.

یک رایانه رومیزی Desktop Computer
نمای گرافیکی از یک رایانه رومیزی (Desktop Computer) معمولی
رایانه رومیزی All in One
نمونه‌ای از رایانه‌های رومیزی All in One

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

کلید مکان نما Cursor Key

کلید مکان نما یا Cursor Key چیست؟

کلید انتقال مکان نما (Cursor Movement Key) یا به اختصار کلید مکان نما (Cursor Key) به کلیدهایی در صفحه کلید گفته می‌شود که برای جابجا کردن مکان نما مورد استفاده قرار می‌گیرند. با توجه به اینکه معمولا از این کلیدها می‌توان برای حرکت در میان محتوای اسناد و … نیز استفاده نمود به آن‌ها کلیدهای ناوبری (Navigation Keys) هم گفته می‌شود.

کلیدهای پیکانی (Arrow Keys) که شامل چهار کلید با فلش‌هایی در جهات مختلف می‌شود یکی از رایج‌ترین انواع کلیدهای مکان نما به شمار می‌رود که قادر هستند کرسر را در یکی از چهار جهت بالا، پایین، راست یا چپ حرکت دهند. این کلیدها معمولا در بخش پایینی کیبورد و سمت چپ بخش صفحه کلید عددی (Numeric Keypad) با چینشی به شکل حرف T معکوس قابل مشاهده هستند. کلیدهای پیکانی علاوه بر جابجایی مکان نمای متنی، برای حرکت در میان لیستی از آیتم‌ها، انجام بازی‌های رایانه‌ای و … نیز مورد استفاده قرار می‌گیرند.

در گذشته زمانی که هنوز استفاده از ماوس‌ها فراگیر نشده بود از کلیدهای پیکانی برای حرکت دادن مکان نمای ماوس استفاده می‌شد. اما امروزه برای جابجایی کرسر ماوس توسط کیبورد از کلیدهایی موسوم به کلیدهای ماوس (Mouse Keys) استفاده می‌شود. این کلیدها در واقع همان کلیدهای اصلی (کلیدهای 1 تا 9) موجود در بخش صفحه کلید عددی هستند. مزیت جایگزینی کلیدهای پیکانی با کلیدهای ماوس در اینست که امکان کلیک کردن و جابجایی کرسر ماوس در جهت‌های اصلی و راستاهای میانی آن‌ها با کمک کلیدهای ماوس امکان‌پذیر می‌باشد (درحالیکه کلیدهای پیکانی، تنها چهار کلید برای جهت‌های اصلی در اختیار کاربر قرار می‌دهند).

با اینکه اصطلاح کلیدهای مکان نما از دید عامه‌ی مردم معادل با همان کلیدهای پیکانی هستند اما این کلیدها تنها کلیدهای مکان نما نیستند. کلیدهای Home و End (برای انتقال مکان‌نمای متنی به ابتدا و انتهای خط) و کلید Tab (برای انتقال مکان‌نما به نقطه‌ی توقف بعدی) از جمله کلیدهای کرسر پرکاربرد به شمار می‌روند. از این کلیدها معمولا به منظور حرکت در میان لیستی از آیتم‌ها نیز استفاده می‌شود. کلیدهای Page Up و Page Down به منظور اسکرول (حرکت در میان محتوای صفحه یا رفتن به صفحه قبل و بعد) به کار می‌روند. کلیدهای Delete و Backspace نیز برای حذف کاراکتر بعد یا قبل از کرسر استفاده می‌شوند که طبیعتا همزمان با این حذف، مکان نمای متنی نیز جابجا می‌شود. البته از کلید Delete معمولا برای هر نوع حذفی (از حذف فایل‌ها گرفته تا حذف اشکال موجود در برخی نرم‌افزارهای ترسیمی و اشیاء قابل ویرایش در یک واسط کاربری گرافیکی) نیز استفاده می‌شود.

کلید مکان نما Cursor Key
کلیدهای پیکانی (Arrow Keys) نمونه‌ای پرکاربرد از کلیدهای کرسر (Cursor Keys) به شمار می‌روند.

حرکات ابزارهای اشاره گر Pointing Device Gestures

حرکات ابزارهای اشاره گر یا Pointing Device Gestures چیست؟

حرکات ابزارهای اشاره گر (Pointing Device Gesture یا به طور خلاصه Gesture) به حرکاتی اطلاق می‌شود که با استفاده از یک ابزار اشاره‌گر (نظیر ماوس، تاچ پد و صفحات لمسی) انجام می‌شود و نرم‌افزارهای مختلف قادرند این حرکات را به عنوان یک رخداد رایانه‌ای شناسایی کرده و در مقابل آن واکنش مناسبی را نشان دهند.

از رایج‌ترین حرکات ابزارهای اشاره گر می‌توان به حرکت کشیدن یا درَگ (Drag) اشاره نمود که معمولا برای جابجایی اشیا در واسط‌های کاربری به کار می‌رود. علاوه بر این در برخی از نرم‌افزارها و حتی بازی‌های ویدیویی نیز گونه‌های خاص و پیچیده‌تری از این حرکات برای انجام اعمال مختلف استفاده می‌شود.

حرکات ابزارهای لمسی

گستردگی و فراگیری حرکات در مورد ابزارهای اشاره گر لمسی بیشتر از ماوس‌های معمولی بوده و کاربر قادر است با حرکات مختلف، اعمال متفاوتی را انجام دهد. این حرکات در میان نمایشگرهای لمسی و تاچ پدها تقریبا مشابه هستند. به عنوان مثال در صفحات نمایش لمسی امکان لمس چند نقطه به صورت همزمان برای انجام اعمالی از جمله بزرگنمایی و اسکرول محتوا وجود دارد. در عین حال در اغلب تاچ‌پدهای امروزی نیز امکان لمس دو نقطه به طور همزمان برای انجام این اعمال در نظر گرفته شده است. از جمله رایج‌ترین حرکاتی که در ابزارهای اشاره‌گر لمسی قابل مشاهده است می‌توان به موارد زیر اشاره نمود:

  • ضربه (Tap): از رایج‌ترین حرکات لمسی است و عبارتست از زدن تک ضربه با یک انگشت روی صفحه لمسی. این حرکت را می‌توان معادل با عمل کلیک ماوس دانست. انتخاب گزینه‌ها و دستورات، اجرای اپلیکیشن‌ها از طریق ضربه زدن روی آیکون آن‌ها، تایپ از طریق صفحه کلیدهای مجازی و … از کاربردهای این نوع حرکت می‌باشد.
  • ضربه دوتایی (Double Tap): عبارتست از زدن دو ضربه با یک انگشت روی صفحه لمسی با فاصله زمانی بسیار اندک. یکی از کاربردهای رایج این حرکت، بزرگنمایی تصویر (با مقیاس پیشفرض) یا نمایش آن در ابعاد واقعی (و برعکس) است.
  • فشار طولانی (Long Press): عبارتست از لمس طولانی مدت یک نقطه (در حدود چند ثانیه) که معمولا به عنوان حرکت آغازین برای عمل کشیدن و رها کردن اشیا در واسط کاربری گرافیکی دستگاه‌های لمسی مورد استفاده قرار می‌گیرد. به این ترتیب که ابتدا انگشت را روی نقطه (شئ) مورد نظر قرار داده و اندکی نگه می‌داریم (فشار طولانی) تا واکنش متناسب با آن از سوی واسط کاربری مشاهده شود (نظیر جدا شدن شئ از محل اصلی)، سپس با حرکت انگشت و در نهایت برداشتن انگشت از روی صفحه، عمل کشیدن و رها کردن را به پایان می‌رسانیم. انتخاب عناصر و آیتم‌های یک لیست نیز از جمله کاربردهای دیگر این حرکت است.
حرکات ابزارهای اشاره گر Pointing Device Gestures - فشار طولانی Long Press
حرکت فشار طولانی (Long Press)
  • حرکت جاروبی (Swipe): عبارتست از قرار دادن انگشت روی صفحه و حرکت دادن آن از یک سو به سوی دیگر. لغو یک عمل، حذف اعلان‌ها، اسکرول کردن در دو محور افقی و عمودی و نمایش نوارهای پنهان شونده از نمونه کاربردهای این حرکت است. البته در برخی موارد امکان اسکرول کردن از طریق کشیدن دو انگشت روی صفحه نیز وجود دارد.
حرکات ابزارهای اشاره گر Pointing Device Gestures - حرکت جاروبی Swipe
حرکت جاروبی (Swipe)
  • ضربه دو انگشتی (Two Finger Tap): عبارتست از زدن ضربه با استفاده از دو انگشت روی صفحه که چندان رایج نیست.
  • نیشگون گرفتن (Pinch): عبارتست از قرار دادن دو انگشت روی صفحه و نزدیک کردن آن‌ها به یکدیگر. کوچکنمایی تصاویر و اسناد از جمله کاربردهایی است که برای این حرکت قابل ذکر است.
حرکات ابزارهای اشاره گر Pointing Device Gestures - نیشگون Pinch
حرکت نیشگون (Pinch)
  • نیشگون معکوس (Reverse Pinch) یا بزرگنمایی (Zoom): این عمل که عکس حرکت Pinch می‌باشد عبارتست از قرار دادن دو انگشت روی صفحه و دور کردن آن‌ها از یکدیگر.
  • چرخاندن (Rotate): معمولا عبارتست از قرار دادن یک انگشت در نقطه‌ای ثابت روی صفحه و حرکت دادن انگشت دیگر به صورت دایره‌وار. از این حرکت در برخی از نرم‌افزارهای ویرایش و نمایش عکس برای چرخاندن تصاویر استفاده می‌شود.
حرکات ابزارهای اشاره گر Pointing Device Gestures حرکت چرخش Rotate
حرکت چرخش (Rotate)

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

رسانه جداشدنی Removable Media

رسانه جداشدنی یا Removable Media چیست؟

رسانه جداشدنی (Removable Media) یا رسانه قابل جداسازی به حافظه‌هایی گفته می‌شود که ذاتا به عنوان حافظه‌ی ذخیره سازی اصلی رایانه و دستگاه‌ها مورد استفاده قرار نمی‌گیرند بلکه معمولا به صورت موقتی در حین عملکرد سیستم به آن متصل شده و پس از پایان کار نیز از سیستم قابل جداسازی هستند.

از نمونه‌های رایج این نوع رسانه‌ها می‌توان به دیسک‌های نوری نظیر (سی دی، دی وی دی و بلوری)، کارت‌های حافظه، فلاپی دیسک، نوارهای مغناطیسی، درایوهای فلش USB، هارددیسک‌های اکسترنال (خارجی) و … اشاره نمود. توجه داشته باشید یک حافظه RAM یا هارددیسک داخلی را با اینکه از نظر سخت افزاری می‌توان از رایانه جدا نمود ولی نمی‌توان یک رسانه جداشدنی به شمار آورد چرا که اساسا این رسانه‌های ذخیره سازی، حافظه‌هایی پراستفاده و همیشگی هستند که تقریبا عملکرد سیستم بدون آن‌ها غیرممکن و یا حداقل غیرطبیعی خواهد بود و به طور طبیعی برای جداسازی حین عملکرد سیستم یا جداکردن‌های مکرر طراحی نشده‌اند.

برخی از دستگاه‌های خواننده این نوع حافظه‌ها خود نیز از سیستم قابل جداسازی هستند و برخی دیگر به عنوان بخشی از آن به شمار می‌روند (و در داخل کیس یا محفظه رایانه و … قرار می‌گیرند). خواننده‌های دیسک‌های نوری از جمله دستگاه‌هایی هستند که در هر دو مدل یافت می‌شوند.

کاربردهای رایج رسانه‌های جداشدنی

یکی از رایج‌ترین کاربردهای رسانه‌های جداشدنی در انتقال داده‌ها و فایل‌ها از یک سیستم به سیستم رایانه‌ای دیگر است. از حافظه‌های فلش USB اغلب به همین منظور استفاده می‌شود. پشتیبان گیری از داده‌ها بر روی نوارهای مغناطیسی، دیسک‌های اکسترنال و حتی دیسک‌های نوری، نصب سیستم عامل روی رایانه‌های فاقد دیسک گردان، انتقال محتوا به گوشی‌های هوشمند و تبلت‌ها، افزایش حافظه مورد استفاده در دستگاه‌های همراه به کمک کارت‌های حافظه، پخش موسیقی روی پلیرهای همراه و پخش کننده‌های خودرو و … از جمله دیگر کاربردهایی است که برای رسانه‌های جداشدنی قابل ذکر می‌باشد.

نمونه ای از رسانه جداشدنی
یک فلش درایو USB – نمونه‌ای از رسانه‌های جداشدنی

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا