بایگانی دسته بندی ها: سخت‌افزار

چاپ سه بعدی ۳D Printing

چاپ سه بعدی یا 3D Printing چیست؟

چاپ سه بعدی (3D Printing) به فرایندی گفته می‌شود که طی آن مواد اولیه تحت کنترل یک دستگاه رایانه ای به صورت لایه به لایه روی یکدیگر قرار می‌گیرند و در نهایت یک شئ فیزیکی سه بعدی ایجاد می‌شود.

چاپ سه بعدی چگونه انجام می‌شود؟

شیئی که قرار است به صورت سه بعدی چاپ شود معمولا در قالب یک مدل سه بعدی دیجیتال طراحی می‌شود و سپس توسط یک چاپگر سه بعدی با قرارگیری لایه به لایه مواد روی یکدیگر (تولید افزایشی یا Additive Manufacturing)، شئ نهایی ایجاد می‌شود. جالب است بدانید مفهوم تولید افزایشی در نقطه مقابل تولید کاهشی (یا Subtractive Manufacturing) قرار می‌گیرد. به این ترتیب که در تولید کاهشی با کمک ابزارهای ماشینی از حذف کردن مواد (نظیر بریدن) برای تشکیل شئ سه بعدی استفاده می‌شود.

مدل‌های سه بعدی مورد نیاز معمولا با استفاده از یک نرم افزار مدل سازی سه بعدی و یا با کمک یک اسکنر سه بعدی ایجاد می‌شوند. هرچند خروجی طراحی این مدل‌ها با کمک رایانه (و استفاده از نرم افزارهای CAD) کاملا بدون خطا نیست (و نیازمند ترمیم می‌باشد) اما باز هم در مقایسه با روش‌های دیگر (از جمله اسکن سه بعدی) با خطای کمتری همراه خواهد بود.

پس از ایجاد فایل مدل سه بعدی، با استفاده از نرم افزارهای ویژه‌ای موسوم به Slicer یا برش دهنده (و یا براساس پردازش‌هایی که توسط خود پرینتر انجام می‌شود)، مدل سه بعدی به لایه‌های نازکی تبدیل می‌شود که برای چاپ لایه به لایه توسط پرینتر مورد استفاده قرار می‌گیرد.

هرچند تمامی چاپگرهای سه بعدی مبتنی بر تولید افزایشی عمل می‌کنند اما از نظر جنس مواد اولیه و همچنین نحوه قرارگیری لایه‌ها روی یکدیگر تفاوت‌هایی دارند. در یکی از رایج‌ترین تکنولوژی‌های چاپ سه بعدی موسوم به FDM از نوعی ماده ترموپلاستیک به نام فیلامنت (Filament) استفاده می‌شود. در این روش، رشته‌ای از فیلامنت به صورت جامد از روی قرقره به سمت یک نازل هدایت می‌شود و تحت حرارت به شکل مایع درآمده روی مسیری که مطابق مدل لایه‌ای تعیین شده است از نازل خارج می‌شود. این مایع در زمان کوتاهی پس از قرار گرفتن روی سطح کار، سرد شده و به حالت جامد درمی‌آید. در روش‌های پرکاربرد دیگری که به SLA و DLP موسوم هستند نیز از نوعی رزین مایع استفاده می‌شود که در اثر تابش نور مناسب به حالت جامد تبدیل شده و لایه‌های شئ را یکی پس از دیگری تشکیل می‌دهند.

چاپ سه بعدی 3D Printing
چاپ سه بعدی نمونه‌ای کوچک از برج ایفل با کمک یک چاپگر سه بعدی

جالب است بدانید به منظور چاپ طرح سه بعدی‌تان لازم نیست برای خرید یک چاپگر سه بعدی هزینه کنید. از آنجایی که نمونه‌های حرفه‌ای این چاپگرها و هزینه مواد اولیه مورد استفاده برای کاربران معمولی چندان توجیه مالی ندارد سرویس‌های فراوانی را می‌توانید بیابید که مدل سه بعدی شما را برایتان چاپ می‌کنند. حتی اگر تجربه کار با نرم افزارهای طراحی سه بعدی (نظیر نرم افزار رایگان و منبع باز Blender) را هم ندارید می‌توانید با اندکی جستجو از میان نمونه‌های از پیش آماده شده، مدل سه بعدی مدنظرتان را انتخاب کنید!

کاربردهای چاپ سه بعدی

نمونه سازی سریع یکی از رایج‌ترین کاربردهای چاپ سه بعدی به شمار می‌رود. در واقع با استفاده از فناوری چاپ سه بعدی، امکان ایجاد سریع نمونه‌های اولیه قطعات بدون نیاز به صرف هزینه بالا میسر می‌شود. علاوه براین استفاده از پرینترهای سه بعدی در کلاس‌های درس و آزمایشگاه‌ها، امکان خلق فیزیکی ایده‌هایی که در ذهن دانش آموزان و دانشجویان شکل گرفته است را در زمانی قابل قبول امکان‌پذیر می‌کند.

چاپ غذاها و خوراکی‌های متنوع (از جمله شکلات، پاستا، پیتزا و …) نیز از کاربردهای خوشمزه و البته عجیب این فناوری به شمار می‌رود. ساخت وسایل تزئینی (مانند مجسمه فرد در ابعاد کوچک)، تولید سفارشی عینک‌های آفتابی، صنعت لباس و مد و حتی کفش‌های ورزشی (که متناسب با ابعاد پا و سلیقه فرد مدل سازی شده است) از جمله مواردی هستند که با کمک فناوری‌های چاپ سه بعدی رویکرد متفاوتی را در پیش گرفته‌اند. به علاوه، چاپ سه بعدی در ایجاد ایمپلنت‌های پزشکی، سمعک و حتی مصنوعات دندان پزشکی (از جمله دندان‌های مصنوعی و تاج دندان) که دارای فرمی متناسب با فرد بیمار هستند توانسته کمک‌های شایانی به حوزه پزشکی ارائه نماید. صنایع خودروسازی، صنایع فضایی، ساختمان‌سازی، مدل‌سازی معماری و حتی ساخت منزل نیز از فناوری در حال رشد چاپ سه بعدی بی نصیب نمانده‌اند.

هرچند چاپ سه بعدی برای تولید سفارشی کالاها (متناسب با خواست و سلیقه فرد) گزینه‌‌ای مناسب و به نسبت سایر روش‌های تولید سفارشی مقرون به صرفه‌تر و سریع‌تر است اما در حال حاضر همچنان برای تولید انبوه یک کالا از نظر هزینه قابل توجیه نمی‌باشد و در برخی موارد از لحاظ نوع مواد اولیه و دوام کالای حاصل نیز با محدودیت‌هایی روبروست.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

محافظ صفحه نمایش Screen Protector

محافظ صفحه نمایش یا Screen Protector چیست؟

محافظ صفحه نمایش (Screen Protector) ورقه‌ای نسبتا نازک است که با اتصال به صفحه نمایش یک دستگاه الکترونیکی (نظیر گوشی هوشمند یا تبلت) تا حدودی از آن در برابر خطرات فیزیکی (از جمله شکستگی و ایجاد خراش) محافظت می‌کند.

با ظهور PDA ها و پس از آن با گسترش فراگیر گوشی های هوشمند و صفحات لمسی، محافظ‌های صفحه نمایش نیز با اقبال بیشتری روبرو شدند و برای مقابله با آسیب‌هایی که در اثر برخورد ناخن انگشت، نوک استایلوس، اجسام نوک تیز و … با صفحه حساس این دستگاه ها به وجود می‌آید مورد استفاده قرار گرفتند.

محافظ های صفحه نمایش معمولا از جنس پلاستیک (با ضخامت چند دهم میلی متری) و یا شیشه (غالبا با ضخامتی کمتر از نیم میلی متر) ساخته می‌شوند. معمولا پیش از نصب محافظ صفحه نمایش، ابتدا صفحه دستگاه را با یک پارچه مرطوب و نرم کاملا تمیز می‌کنند تا مانعی میان صفحه و محافظ قرار نگیرد.

آیا استفاده از محافظ صفحه نمایش ضروری است؟

طبیعتا هیچ کسی دلش نمی‌خواهد یک گوشی گران قیمت بخرد و در طول مدت زمان کوتاهی با انبوهی از خراش‌ها و خطوط ریزی که روی صفحه نمایش گوشی افتاده است روبرو شود. به همین دلیل تقریبا اغلب کاربران هنگام خرید گوشی به تهیه محافظ صفحه مناسب برای آن تشویق می‌شوند. البته بد نیست بدانید آنچه امروزه در طراحی اکثر صفحه نمایش های لمسی و پوشش‌های موجود روی سطح آن‌ها به کار می‌رود می‌تواند تا حد قابل قبولی صفحه نمایش دستگاه شما را در مقابل آسیب‌های فیزیکی مقاوم کند. به عنوان مثال در بسیاری از گوشی های هوشمند امروزی از نوعی شیشه حرارت دیده به نام گوریلا گلس (Gorilla Glass) برای محافظت از صفحه گوشی استفاده می‌شود (گوریلا گلس حتی در برابر خراش‌های ناشی از دسته کلیدی که کنار گوشی در جیب‌تان قرار دارد نیز مقاومت نشان می‌دهد!). با این وجود توصیه می‌شود همچنان از یک محافظ صفحه برای گوشی‌های مدرن خود بهره ببرید چرا که در هرحال هزینه تعویض آن (در صورت بروز آسیب) به مراتب پایین‌تر خواهد بود.

هرچند محافظ های صفحه نمایش همراه با پیشرفت تکنولوژی، بهبودهای چشمگیری داشته‌اند ولی ممکن است در اثر استفاده از نمونه‌های ارزان قیمت و نامعتبر، کیفیت تصویر صفحه، تجربه شما در کار با صفحه لمسی و یا حتی ظاهر دستگاه را تحت تأثیر خود قرار دهند. علاوه براین ظاهر شدن حباب‌هایی که در اثر نصب نامناسب برخی از این محافظ ها ایجاد می‌شود می‌تواند احساس ناخوشایندی را به کاربر منتقل نماید.

فراموش نکنید با اینکه تهیه یک محافظ مناسب می‌تواند مقاومت صفحه را در برابر ضربات معمولی افزایش دهد اما هیچ محافظی نمی‌تواند به طور صد در صد از صفحه نمایش دستگاه شما در برابر انواع فشارها و ضربات محافظت نماید. جالب است بدانید امروزه بسیاری از محافظ های صفحه نمایش علاوه بر کارکرد اصلی خود (یعنی محافظت در برابر ضربه، خراش و …) با خواص دیگری نظیر جلوگیری از انعکاس نور (Anti-Glare) و ضد اثر انگشت (Anti-Finger Print) یا ضد لکه بودن نیز ترکیب شده‌اند.

محافظ صفحه نمایش Screen Protector
نصب محافظ صفحه نمایش روی یک گوشی هوشمند

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

صفحه لمسی Touchscreen

صفحه لمسی یا Touchscreen چیست؟

صفحه لمسی یا تاچ اسکرین (Touchscreen) نوعی ابزار ورودی و خروجی است که به کاربر اجازه می‌دهد از طریق لمس صفحه با کمک یک یا چند انگشت و یا با کمک یک استایلوس (نوعی ابزار شبیه قلم) با آنچه روی صفحه مشاهده می‌کند ارتباط برقرار کرده و یا آن را کنترل نماید.

هرچند امروزه صفحات لمسی را می‌توانید به شکلی کاملا فراگیر در گوشه و اطراف خود مشاهده کنید اما شاید تصور این موضوع چندان ساده نباشد که نخستین صفحات لمسی سال‌ها پیش در دهه 1960 میلادی طراحی شدند و تا به امروز تغییرات بسیاری را پشت سر گذاشته‌اند. به طور کلی در این صفحات با یکپارچه سازی سنسورهای لمسی و صفحه های نمایش، این امکان برای کاربران فراهم می‌شود که به جای استفاده از ابزارهایی نظیر ماوس و یا تاچ پد بتوانند به طور مستقیم با آنچه در صفحه می‌بینند تعامل برقرار کنند.

امروزه استفاده از تاچ اسکرین ها تنها به گوشی‌های هوشمند و تبلت ها محدود نمی‌شود بلکه در بسیاری از رایانه های قابل حمل، ساعت های هوشمند، کتاب خوان های الکترونیک، دستگاه‌های ثبت رأی الکترونیک، دستیارهای دیجیتال شخصی، کنسول های بازی، خودپردازها و … نیز می‌توانید حضور صفحات لمسی را مشاهده کنید. حتی در نمایشگرهای راهنمای حمل و نقل، موزه‌ها و به طور کلی در هر موقعیتی که استفاده از صفحه کلید و ماوس، چندان تجربه مناسب، دقیق یا سریعی را به کاربر القا نمی‌کند معمولا از تاچ اسکرین‌ها استفاده می‌شود.

صفحه لمسی Touchscreen
یک لپ تاپ مجهز به صفحه لمسی

فناوری‌های به کار رفته در صفحات لمسی

در صفحه‌های لمسی از فناوری‌های مختلفی برای شناسایی نقاط لمس شده استفاده می‌شود که از جمله آن‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره نمود:

صفحه لمسی مقاومتی (Resistive Touchscreen): مهم‌ترین اجزای تشکیل دهنده صفحات لمسی مقاومتی، دو لایه بسیار نازک است که با فاصله اندکی روی یکدیگر قرار گرفته‌اند (البته این‌ها تنها لایه‌های موجود در صفحات مقاومتی نیستند). به هنگام لمس لایه انعطاف‌پذیر بیرونی، بخش‌های داخلی این دو لایه که با ماده‌ای رسانا پوشیده شده است به یکدیگر متصل می‌شوند و این امر به ایجاد یک مدار الکتریکی و در نهایت تعیین مختصات نقطه لمس شده می‌انجامد. با توجه به اینکه صفحات لمسی مقاومتی به فشار حساس هستند تماس حاصل می‌تواند توسط نوک انگشت یا هر ابزار مناسب دیگری (از جمله استایلوس) نیز انجام شود. این نوع صفحه ها در مقایسه با سایر صفحات لمسی ارزان‌تر هستند و انرژی کمتری مصرف می‌کنند. به علاوه تقریبا با هر شیئی (نوک یک قلم و حتی انگشت‌هایی که با یک دستکش معمولی پوشیده شده‌اند) قابل استفاده هستند و در برابر مایعات و گرد و غبار نیز مقاوم می‌باشند. با اینحال به دلیل تعدد لایه‌ها از وضوح کمتری برخوردارند و در برابر اشیاء تیز آسیب‌پذیرتری بیشتری دارند.

صفحه لمسی خازنی (Capacitive Touchscreen): در صفحات لمسی خازنی، برخورد آرام انگشت با صفحه (بدون نیاز به فشار دادن) منجر به تغییر میدان الکترواستاتیک صفحه می‌شود. در این صفحات، خواص رسانایی بدن باعث این تغییر میدان می‌شود و در نهایت به تشخیص نقطه لمس شده در صفحه منتج می‌شود. برخلاف صفحات مقاومتی، از آنجایی که دستکش‌های معمولی رسانا نیستند نمی‌توان از آن‌ها هنگام کار با صفحه لمسی خازنی استفاده نمود؛ در عوض، کاربر می‌تواند از دستکش‌ها یا استایلوس‌های ویژه خازنی (به جای انگشت برهنه) برای کار با این نوع صفحات لمسی استفاده کند. گفتنی است این صفحات در مقایسه با صفحات مقاومتی از وضوح بیشتری برخوردار هستند. اغلب صفحات خازنی امروزی، امکان لمس همزمان چند نقطه (Multi-touch) را برای کاربر فراهم می‌آورند.

صفحات لمسی مبتنی بر امواج آکوستیک سطحی (Surface Acoustic Wave)، مجموعه‌ای از امواج اولتراسونیک در پنل خود ایجاد می‌کنند. هنگام لمس صفحه، بخشی از این موج جذب شده و به این ترتیب مختصات نقطه لمس شده مشخص می‌شود. این صفحات نیز می‌توانند در مقابل لمس با انگشت (حتی در صورت پوشیدن دستکش) و استایلوس، واکنش مناسب نشان دهند.

صفحات لمسی فروسرخ (Infrared) گونه‌ای دیگر از صفحات لمسی هستند که در لبه‌های آن‌ها مجموعه‌ای از LED های فروسرخ و حسگرهای نوری تعبیه شده است. لمس یک نقطه در این صفحات باعث قطع پرتوهای فروسرخ در آن نقطه شده و در نتیجه تشخیص مختصات آن نقطه توسط حسگرها امکان‌پذیر می‌شود.

در صفحات لمسی مبتنی بر تشخیص پالس آکوستیک (Acoustic Pulse Recognition)، موج صوتی به وجود آمده در اثر لمس صفحه، مورد بررسی قرار گرفته و سیگنال حاصل از آن با لیستی از سیگنال‌های ناشی از لمس نقاط مختلف صفحه مقایسه می‌شود و به این ترتیب مختصات نقطه لمس شده شناسایی می‌شود.

نکات قابل ذکر در مورد صفحات لمسی

یکی از معیارهای مهم در تعیین کیفیت صفحات لمسی، دقت صفحه می‌باشد. به عبارت بهتر کاربر باید بتواند به آسانی و به شکل نسبتا دقیقی همان چیزی که می‌خواهد را انتخاب کند. به علاوه با توجه به اینکه در صفحات لمسی، برخورد انگشت با صفحه به مراتب بیشتر از صفحات غیرلمسی است در برخی از تاچ اسکرین ها از پوشش‌های مخصوصی برای کاهش اثر انگشت جذب شده روی صفحه استفاده می‌شود.

با ظهور و گسترش صفحات لمسی، واسط های کاربری و حرکات لمسی ویژه‌ای برای بهبود تعامل کاربران با ابزارهای مجهز به این صفحات معرفی شد. هرچند صفحه کلیدهای فیزیکی و ماوس‌های رایانه‌ای طرفداران خاص خود را (حتی هنگام کار کردن با تبلت‌ها) دارند اما انجام بسیاری از حرکات پرکاربرد (نظیر بزرگنمایی و چرخاندن) با کمک صفحات لمسی بسیار آسانتر و سریعتر از روش معادل آن در واسط های کاربری غیرلمسی (و با کمک ماوس و صفحه کلید) می‌باشد. جالب است بدانید واکنش صفحات لمسی در برابر حرکات کاربر (نظیر لرزش دستگاه هنگام آغاز عمل دراگ کردن اشیای موجود در صفحه) می‌تواند تجربه کاربری بهتری به او منتقل نماید.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

یو اس بی او تی جی USB OTG

یو اس بی او تی جی یا USB OTG چیست؟

یو اس بی او تی جی (USB OTG یا USB On-The-Go به اختصار OTG) برای دستگاه‌های مبتنی بر USB (نظیر بسیاری از تبلت ها و گوشی های هوشمند) این امکان را فراهم می‌آورد که به عنوان یک میزبان عمل کنند و ابزارهای USB دیگری مانند فلش درایو USB، دوربین دیجیتال، چاپگر، ماوس و صفحه کلید به آن‌ها متصل شوند.

در واقع استفاده از او تی جی، اینگونه دستگاه‌ها را (در صورتی که از OTG پشتیبانی کنند) قادر می‌سازد تا هر دو نقش میزبان (Host) یا ارباب (Master) و مهمان (Guest) یا پیرو (Slave) را ایفا کنند. به عنوان مثال زمانی که گوشی هوشمندی به پورت USB یک رایانه (میزبان) متصل می‌شود ممکن است تنها نقش یک فضای ذخیره سازی (مهمان) را داشته باشد اما زمانی که یک فلش مموری از طریق کابل OTG به همان گوشی هوشمند متصل می‌شود گوشی در نقش یک میزبان می‌تواند فایل‌های ذخیره شده روی آن را بخواند، فایلی را در آن ذخیره کند یا تغییر دهد.

دو انتهای یک کابل OTG با حروف A و B نامگذاری می‌شوند. دستگاهی که به انتهای A متصل می‌شود A-device نام دارد و در حالت پیش فرض نقش میزبان را ایفا می‌کند و B-device نیز نقش دستگاه جانبی را بازی می‌کند. هنگام اتصال دو ابزار USB به یکدیگر (که یکی از آن‌ها یک ابزار OTG است) ارتباطی میان آن‌ها شکل می‌گیرد. کنترل این ارتباط برعهده میزبان است و در سمت دیگر، مهمان (به عنوان دستگاه جانبی) قرار می‌گیرد. معمولا در چنین ارتباطی، میزبان تأمین کننده انرژی خواهد بود.

در صورتی که دستگاه گوشی هوشمند یا تبلت شما سازگار با OTG باشد می‌توانید با کمک یک کابل OTG، فلش مموری یا هارد اکسترنال خود را به آن متصل کنید؛ با اتصال ماوس یا صفحه کلید، گوشی و تبلت خود را به آسانی کنترل کنید و با اتصال گوشی خود به پرینتر بدون نیاز به یک رایانه تصاویر موجود در حافظه گوشی را چاپ کنید و یا حتی با اتصال دسته‌های بازی به آن، تجربه بهتری در بازی با دستگاه هوشمندتان داشته باشید.

کابل او تی جی USB OTG Cable
کابل او تی جی میکرو – از رایج‌ترین انواع کابل‌های او تی جی که انتهای آن یک پلاگ میکرو یو اس بی نوع B قرار دارد و می‌توانید از همین سمت، کابل را به گوشی هوشمند یا تبلت خود متصل کنید. در صورتی که دستگاه شما با OTG سازگار باشد می‌توانید ابزارهای جانبی رایجی که به یو اس بی استاندارد نوع A ختم می‌شوند (نظیر اغلب فلش درایوهای یو اس بی) را به سر دیگر کابل متصل کنید.
کابل او تی جی USB OTG Cable
اتصال یک چاپگر به گوشی هوشمند با استفاده از کابل OTG

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

چاپگر Printer

چاپگر یا Printer چیست؟

چاپگر یا پرینتر (Printer) نوعی ابزار جانبی است که در مدل‌های مرسوم، امکان چاپ متن یا تصویر را روی کاغذ فراهم می‌آورد.

اولین پرینتر الکترونیک با نام EP-101 توسط شرکت EPSON در سال 1968 معرفی شد. نخستین چاپگرهای الکترونیکی که روانه بازار شدند براساس مکانیزم‌های مورد استفاده در ماشین‌های تحریر الکتریکی کار می‌کردند. اما به تدریج این روش‌ها جای خود را به روش‌های ویژه‌ای دادند که برای استفاده توسط رایانه‌ها طراحی شده بود. این سخت افزارهای جانبی با اتصال به یک دستگاه رایانه امکان چاپ را حتی برای کاربران معمولی رایانه های شخصی به آسانی فراهم کرده‌اند. گفتنی است برخی از چاپگرهای امروزی قادر هستند به طور مستقیم و بدون نیاز به رایانه یا دستگاهی دیگر اسنادی که روی کارت های حافظه یا دوربین های دیجیتال قرار دارند را نیز چاپ نمایند.

در گذشته ارسال اسناد از طریق ایمیل و سپس چاپ آن‌ها در مقصد یکی از کاربردهای رایج پرینترها به شمار می‌رفت. علاوه بر انتقال سریع اسناد کاغذی از یک مکان به مکانی دیگر، از پرینترها برای بایگانی فیزیکی اسناد دیجیتال نیز استفاده می‌شد. امروزه این کاربردها با وجود فضاهای ذخیره سازی قابل اعتماد و ایمن چندان قابل توجیه نیست. افزون بر این تمایل به چاپ اسناد رایانه‌ای برای مطالعه آسانتر نیز با ظهور کاغذهای الکترونیک و کتابخوان های الکترونیک به تدریج رو به کاهش است.

از بزرگترین تولید کننده‌های چاپگر می‌توان به اپسون (Epson)، اچ پی (Hewlett-Packard یا HP)، کانن (Canon)، لکسمارک (Lexmark)، سامسونگ (Samsung) و برادر (Brother) اشاره کرد.

انواع پرینترها

امروزه از نظر کاربرد، انواع مختلفی از چاپگرها در بازار وجود دارد. پرینترهای شخصی (Personal Printer) معمولا برای اتصال به یک رایانه و استفاده شخصی افراد طراحی می‌شوند. سرعت چاپ این پرینترها غالبا چیزی بین 5 تا 25 صفحه در دقیقه است. در برخی مدل‌ها (پرینتر چندکاره یا Multifunctional Printer) به منظور برطرف کردن نیاز کاربران معمولی، ویژگی چاپ با قابلیت‌های دیگری نظیر اسکن (پویش تصویر)، کپی و حتی ارسال دورنگار (Fax) در یک دستگاه واحد ادغام می‌شود. معمولا پرینترهای شخصی قیمت ارزان‌تری دارند و از سوی دیگر هزینه‌ای که کاربر برای چاپ هر صفحه متقبل می‌شود میزان بیشتری است.

در مقابل پرینترهای شخصی، پرینترهای اشتراکی (Shared Printer) یا پرینترهای تحت شبکه (Network Printer) قرار می‌گیرند که معمولا با قدرت و سرعت بالاتر و برای استفاده تعدادی از کاربران روی یک شبکه به کار می‌روند.

پرینترهای مجازی (Virtual Printer) در واقع نوعی نرم افزار رایانه‌ای هستند که عملکردی مشابه یک پرینتر واقعی ارائه می‌کنند و به جای چاپ اسناد و تصاویر روی کاغذ، خروجی چاپ را مشابه همان چیزی که در پرینترهای سخت افزاری روی کاغذ چاپ می‌شود در قالب فایل‌هایی با فرمتی مشخص ذخیره می‌کنند؛ PDF، انواع فرمت های تصاویر و همچنین XPS از جمله رایج‌ترین فرمت‌هایی هستند که توسط پرینترهای مجازی مخصوص قابل ایجاد می‌باشند.

پرینترهای سه بعدی (3D Printer) نمونه دیگری از چاپگرهای سخت افزاری هستند که تحت کنترل یک رایانه با افزودن لایه‌هایی از مواد اولیه (نظیر پلاستیک، فلز، مواد غذایی و …) روی یکدیگر، امکان ایجاد اشیاء سه بعدی را از روی مدل‌های سه بعدی فراهم می‌آورند. هرچند این ابزارها با مفهوم مرسوم پرینتر که عمل چاپ روی کاغذ را انجام می‌دهد متفاوت هستند اما به دلیل شباهت‌شان با پرینترهای جوهرافشان (که لایه‌ای از جوهر را روی کاغذ به جای می‌گذارند) در مورد آن‌ها نیز از واژه پرینتر استفاده می‌شود.

پرینتر، چاپگر Printer
یک پرینتر سه بعدی و مجسمه چاپ شده توسط آن

فناوری های به کار رفته در پرینترها

فناوری مورد استفاده در چاپگر می‌تواند روی کیفیت و سرعت چاپ، پایداری، قیمت نهایی چاپگر و حتی قیمت تمام شده برای چاپ روی هر برگه تأثیر بگذارد. چاپگرهای جوهرافشان (Inkjet Printer) را می‌توان رایج‌ترین نوع چاپگرها دانست که در آن‌ها با هدایت قطرات جوهر مایع روی سطح کاغذ (یا سطوح دیگر) عمل چاپ صورت می‌گیرد.

پرینترهای لیزری (Laser Printer) مشابه دستگاه‌های فتوکپی عمل می‌کنند و خروجی آن‌ها دارای کیفیت بسیار بالایی می‌باشد. در این چاپگرها با کمک پرتو لیزر و ایجاد الکتریسیته ساکن روی سیلندری به نام درام (Drum) و سپس جذب ذرات تونر (Toner) با بار مخالف، تصویر نهایی روی درام شکل می‌گیرد. در نهایت ذرات تونر تشکیل دهنده تصویر از درام به کاغذ منتقل می‌شود. این ذرات که در ابتدا متزلزل هستند با عبور کاغذ از میان دو غلطک تحت فشار و گرما قرار گرفته در میان بافت کاغذ نفوذ کرده و تصویر حاصل ماندگار می‌شود.

پرینتر، چاپگر Printer
نمونه ای از یک پرینتر چندکاره لیزری کانن، سیاه و سفید با قابلیت چاپ بی سیم و صفحه نمایش

پرینترهای حرارتی (Thermal Printer) معمولا برای چاپ رسید در دستگاه‌هایی نظیر خودپردازها، دستگاه‌های توزیع سوخت و … به کار می‌روند و بدون نیاز به جوهر با گرم کردن بخش‌هایی از یک کاغذ مخصوص (که به گرما حساس است) کار می‌کنند.

پرینترهای دیگری نیز وجود دارد که به پرینترهای جوهر جامد (Solid Ink) موسوم هستند. افزون بر این‌ها، پرینترهای فشاری (Impact Printer) یا ضربه‌ای نیز وجود دارد که امروزه رواج کمتری دارند و بسیاری از آن‌ها نیز کاملا منسوخ شده‌اند. این نوع چاپگرها در واقع با فشار (یا ضربه)، جوهر را به کاغذ منتقل می‌کنند. از جمله این پرینترها می‌توان به پرینترهای مبتنی بر ماشین تحریر، چاپگرهای Daisy Wheel (مجهز به یک چرخ، مشابه مرکز یک گل و تعدادی گلبرگ که در انتهای هرکدام کاراکتری ثبت شده است)، پرینترهای سوزنی (یا Dot Matrix Printer) که در آن‌ها مجموعه‌ای از پین‌های نازک برای انتقال جوهر به کاغذ مورد استفاده قرار می‌گیرد و همچنین پرینترهای خطی (یا Line Printer) که متون را خط به خط چاپ می‌کنند اشاره نمود.

پلاتر یا رسام (Plotter) نیز نوع دیگری از پرینترهای رایانه‌ای است که معمولا برای کاربردهای تخصصی مهندسی و معماری استفاده می‌شود و با حرکت مناسب و دقیق یک قلم روی کاغذ، خروجی مورد نظر را ترسیم می‌کند. پلاترها غالبا برای چاپ گرافیک های برداری به کار می‌روند. این چاپگرها نوعی ابزار گرافیک برداری به شمار می‌روند در حالی که اغلب پرینترهای دیگری که امروزه استفاده می‌شود برای ایجاد خروجی نیازمند ورودی مبتنی بر گرافیک شطرنجی هستند.

ویژگی‌های چاپگرها

هر پرینتر دارای ویژگی‌های متعددی است که آگاهی از این ویژگی‌ها و نوع فناوری به کار رفته در آن می‌تواند در انتخاب و خرید مناسب‌تر مفید واقع شود. سرعت چاپ، یکی از مهم‌ترین این ویژگی‌هاست که امروزه معمولا برحسب واحد تعداد صفحه در دقیقه (Pages Per Minute – PPM) بیان می‌شود. تک رنگ یا رنگی بودن پرینتر، تعداد صفحات قابل چاپ با یک کارتریج جوهر یا تونر، هزینه تقریبی چاپ برای هر صفحه (Cost Per Page – CPP) و حتی نحوه اتصال به پرینتر (کابلی یا بی سیم) از دیگر ویژگی‌های قابل توجه چاپگرها به شمار می‌رود.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

ردیاب فعالیت Activity Tracker

ردیاب فعالیت یا Activity Tracker چیست؟

ردیاب فعالیت (Activity Tracker) یا فعالیت سنج به دستگاه یا اپلیکیشن هایی گفته می‌شود که به منظور بررسی و پیگیری معیارهای تناسب اندام و فعالیت‌های ورزشی مورد استفاده قرار می‌گیرند. این ابزارها معمولا با کمک حسگرهای خود قادر به اندازه‌گیری فاکتورهایی نظیر تعداد قدم‌ها (که در گام شمارها یا Pedometer ها نیز موجود است)، مسافت طی شده، میزان مصرف کالری، ضربان قلب و حتی آنالیز کیفیت خواب و … می‌باشند.

قابلیت‌های سنجش و ردیابی فعالیت معمولا در ابزارهای پوشیدنی نظیر ساعت‌ها و بندهای (مچ بند و بازوبند) هوشمند با ویژگی‌های بیشتری نظیر نمایش ساعت، امکان تنظیم هشدار برای بیدار کردن کاربر از طریق ایجاد لرزش یا صدا، نمایش اعلان‌های گوشی هوشمند و … ادغام می‌شوند. این ابزارها غالبا با اتصال بی سیم، اطلاعات خود را از طریق یک اپلیکیشن مخصوص با یک گوشی هوشمند یا رایانه همگام سازی می‌کنند تا به این ترتیب امکان نگه‌داری و آنالیز اطلاعات توسط اپلیکیشن در طول بازه‌های دراز مدت میسر شود.

ردیاب های فعالیت که با عنوان ردیاب تناسب اندام (Fitness Tracker) نیز شناخته می‌شوند در مدل‌های دارای صفحه نمایش و بدون صفحه نمایش تولید می‌شوند. در نمونه‌های بدون صفحه نمایش، تنها سنجش فعالیت‌ها توسط دستگاه صورت می‌گیرد و پس از اتصال دستگاه به اپلیکیشن و همگام سازی داده‌ها، وضعیت فعالیت‌های انجام شده قابل مشاهده و آنالیز خواهد بود.

گستره استفاده از ابزارهای فعالیت سنج از مدل‌های معمولی برای کاربردهای عادی و کاهش وزن گرفته تا مدل‌های حرفه‌ای برای ورزشکاران را در برمی‌گیرد. با توجه به اینکه این ابزارها غالبا باید در تمام طول روز همراه کاربر باشند تا بتوانند اطلاعات دقیق‌تری از تمامی فعالیت های او ارائه دهند معمولا در مقابل ورود قطرات آب، گرد و غبار و فرو رفتن در زیر آب تا حد قابل قبولی مقاوم هستند. جالب است بدانید تعداد معدودی از ردیاب های فعالیت برای پایش دقیق برخی معیارها به جای بازو یا مچ دست به نقاط دیگر بدن (نظیر مچ پا یا گوش) متصل می‌شوند.

پایش بدون زحمت و مداوم وضعیت جسمی کاربر توسط ردیاب های فعالیت، محققین را امیدوار کرده است تا با کمک حسگرهای پیشرفته‌ای که در این ابزارها تعبیه می‌شود و هم‌چنین الگوریتم‌های مناسب بتوانند در آینده‌ای نزدیک امکان تشخیص بسیاری از بیماری‌های شایع را پیش از رسیدن به وضعیت بحرانی فراهم نمایند. افزون بر این پایش وضعیت بیماران بدون نیاز به بستری شدن آن‌ها در بیمارستان از جمله مزایایی است که با کمک حسگرهای مختلف موجود در ابزارهای پوشیدنی میسر می‌شود.

برخی از ردیاب های فعالیت قادر هستند اطلاعات مرتبط با فعالیت‌های کاربر را از طریق شبکه های اجتماعی با دیگران به اشتراک بگذارند. این دستگاه‌ها بسته به اطلاعاتی که برای سرورها ارسال می‌کنند (نظیر نشانی و حتی فعالیت‌های جنسی فرد) می‌توانند بدون آگاهی کاربر، حریم خصوصی او را نقض کنند. از جمله مهم‌ترین برندهای تولید کننده ردیاب فعالیت می‌توان به Fitbit و Misfit و Garmin و Xiaomi اشاره کرد.

ردیاب فعالیت Activity Tracker
ردیاب فعالیت Fitbit Charge 2

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

صفحه نمایش تخت Flat Panel Display

صفحه نمایش تخت یا Flat Panel Display چیست؟

صفحه نمایش تخت یا مسطح (Flat Panel Display به اختصار FPD) گونه‌ای از صفحه نمایش‌هاست که نسبت به نمایشگرهای CRT از وزن و ضخامت کمتری برخوردار است و برای نمایش تصویر در دستگاه‌های مختلف الکترونیکی نظیر رایانه‌ها، دوربین‌های دیجیتال، گوشی‌های همراه و تبلت‌ها، تلویزیون‌ها و … مورد استفاده قرار می‌گیرد.

این نوع صفحه نمایش‌ها که ساخت اولین نمونه‌های آن به دهه 1950 میلادی برمی‌گردد معمولا قطری کمتر از 10 سانتی‌متر دارند و ابعاد آن از صفحات کوچک ساعت‌های مچی دیجیتال تا تلویزیون‌های بسیار بزرگ را در برمی‌گیرد. این ضخامت اندک در کنار آسانی حمل و نقل و امکان تولید صفحه نمایش با رزولوشن بالاتر از جمله دلایل جایگزینی صفحه نمایش‌های CRT (که در آن‌ها از لامپ پرتو کاتدی استفاده می‌شد) با مدل‌های فلت به شمار می‌رود. بسیاری از نمایشگرهای مسطحی که امروزه در گوشی‌های هوشمند، تبلت‌ها و حتی برخی لپ‌تاپ‌ها و رایانه‌های رومیزی به کار برده می‌شود با بهره‌گیری از فناوری صفحات لمسی، امکان تعامل کاربر با دستگاه را از طریق لمس عناصر موجود در واسط کاربری فراهم آورده‌اند.

انواع رایج صفحه نمایش‌های تخت و مقایسه آن‌ها

LCD (Liquid Crystal Display) و LED (Light-Emitting Diode) را می‌توان رایج‌ترین و نام‌آشناترین فناوری‌های مورد استفاده در تولید صفحه نمایش‌های Flat به شمار آورد. در صفحه نمایش‌های LCD، از یک لایه نازک کریستال مایع استفاده می‌شود و از آنجایی که این لایه هیچ نوری از خود ساتع نمی‌کند در پشت آن از یک منبع نور پس زمینه کمک گرفته می‌شود تا تصویر برای بیننده قابل مشاهده شود. در حالت مرسوم این صفحه نمایش‌ها (که CCFL LCD نامیده می‌شوند)، لامپ‌های فلورسنت خاصی به نام CCFL نقش این منبع پس زمینه را ایفا می‌کنند.

جالب است بدانید تلویزیون‌ها و مانیتورهایی که در میان عامه مردم با نام LED شناخته می‌شوند در اصل همان پنل‌های LCD هستند که در آن‌ها نور پس زمینه به جای CCFL با کمک دیودهای نورافشان (LED) تأمین می‌شود. در واقع عنوان دقیق‌تر این صفحه نمایش‌ها LED-backlit LCD می‌باشد و نسبت به نمونه‌های CCFL LCD انرژی کمتری مصرف می‌کنند و هم‌چنین روشن‌تر و باریک‌تر هستند.

صفحه نمایش‌های پلاسما نیز نمونه‌ای دیگر از صفحه نمایش‌های فلت به شمار می‌روند که براساس برانگیختن بسته‌های بسیار کوچک گاز (زئون و نئون) و بردن آن‌ها به حالت پلاسما کار می‌کنند. پلاسماها از قیمت پایین‌تری نسبت به LED ها برخوردارند و در نمایش نقاط سیاه و زاویه دید نیز عملکرد بهتری دارند با اینحال از LED ها پرمصرف‌تر و ضخیم‌تر هستند و تقریبا سهم خود را در مقابل رقبای جدیدی همچون OLED و QLED از دست داده‌اند.

صفحه نمایش‌های تخت را می‌توان به دو گروه فرار (Volatile) و ایستا (Static) دسته‌بندی نمود. صفحه نمایش‌های فرار برای نمایش تصویر نیازمند تازه‌سازی مداوم پیکسل‌ها می‌باشند و از همین رو برای نمایش و نگه‌داری تصویر وابسته به منبعی جهت تأمین برق مورد نیاز خود هستند. در مقابل، صفحه نمایش‌های ایستا می‌توانند بدون مصرف انرژی، تصویر خود را ثابت نگه دارند و تنها برای تغییر محتوای خود به انرژی نیاز دارند. در حال حاضر از مدل‌های دسته دوم اغلب در کتاب‌خوان‌های الکترونیک استفاده می‌شود.

صفحه نمایش تخت Flat Panel Display
نمونه‌ای از صفحه نمایش تخت

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

ماشین مجازی Virtual Machine

ماشین مجازی یا Virtual Machine چیست؟

ماشین مجازی (Virtual Machine به اختصار VM) یک همسان‌سازی از سیستم‌های رایانه‌ای است. در واقع ماشین‌های مجازی می‌توانند رفتار و عملکرد یک رایانه فیزیکی را تقلید کنند. معمولا این همسان سازی حاصل ترکیبی از نرم‌افزار و سخت‌افزارهای ویژه می‌باشد.

به عبارت ساده‌تر، ماشین مجازی یک کامپیوتر نرم‌افزاری – سخت‌افزاری است که مشابه یک کامپیوتر فیزیکی می‌تواند برنامه یا یک سیستم عامل را اجرا کند. سابقه ماشین‌های مجازی به دهه 1960 میلادی برمی‌گردد.

اغلب ماشین‌های مجازی براساس یک معماری رایانه‌ای طراحی می‌شوند اما برخی از آنها قادر هستند رفتار معماری‌های مختلف را همسان‌سازی کنند و به این ترتیب از عهده اجرای نرم افزارها و سیستم عامل‌های طراحی شده برای چند معماری مختلف برمی‌آیند.

به نرم‌افزار یا سخت‌افزاری که امکان ایجاد و اجرای یک ماشین مجازی را فراهم می‌کند Hypervisor (هایپروایزر) گفته می‌شود. سیستم فیزیکی که ماشین مجازی روی آن اجرا می‌شود ماشین میزبان (Host Machine) نامیده می‌شود و هر ماشین مجازی را نیز یک ماشین مهمان (Guest Machine) می‌نامند.

انواع ماشین‌های مجازی و کاربردهای آن‌ها

شاید بتوان گفت محرک اصلی برای شکل‌گیری ماشین‌های مجازی، تمایل کاربران به اجرای همزمان چند سیستم عامل بوده است. ماشین‌های مجازی سیستمی (System Virtual Machine) که تحت عنوان ماشین‌های با مجازی‌سازی کامل (Full Virtualization) نیز شناخته می‌شوند با تقلید رفتار یک ماشین واقعی می‌توانند یک سیستم عامل کامل را اجرا کنند. در این مدل با روش‌های مختلف و بهره‌گیری از تکنیک‌های اشتراک زمانی (Time Sharing) امکان ایجاد ماشین‌های مجازی مجزا (مدیریت و اشتراک منابع سخت‌افزاری یک ماشین واقعی مابین VM ها) فراهم می‌شود. این نوع ماشین‌های مجازی را می‌توان توسعه‌ای از حافظه مجازی (Virtual Memory) به شمار آورد و در کنار کاربردهایی همچون امکان اجرای همزمان چند سیستم عامل، اشکال‌زدایی آسانتر و بوت سریعتر هنگام توسعه یک سیستم عامل، به منظور تست نرم‌افزارهای در حال توسعه روی سیستم‌های مختلف و هم‌چنین نصب نرم‌افزارهایی که هنوز در مراحل آزمایشی به سر می‌برند یا عملکردشان به طور کامل شناخته شده نیست نیز استفاده می‌شود. گفتنی است مجازی سازی با کمک سخت افزار (Hardware-assisted Virtualization) رویکردی است که در آن امکان مجازی سازی کامل و کارامد با بهره‌گیری از قابلیت‌های سخت‌افزار میزبان (به خصوص پردازنده) مهیا می‌شود. VMware Workstation و Oracle VM VirtualBox دو نمونه از مشهورترین هایپروایزرهای این دسته به شمار می‌روند.

ماشین مجازی فرایندی (Process Virtual Machine) که به ماشین مجازی اپلیکیشن نیز مشهور است گونه دیگری از VM هاست که مشابه یک اپلیکیشن معمولی در سیستم عامل رایانه میزبان اجرا می‌شود. هدف از طراحی این ماشین‌ها ایجاد محیطی مستقل از پلتفرم است که امکان اجرای یک برنامه روی هر پلتفرمی را فراهم می‌آورد. این VM ها بر اساس یک مفسر ساخته می‌شوند و از مشهورترین آن‌ها می‌توان به ماشین مجازی جاوا (Java Virtual Machine) و Common Language Runtime اشاره نمود که به ترتیب برای اجرای برنامه‌های جاوا و برنامه‌های مبتنی بر .Net Framework طراحی شده‌اند.

ماشین مجازی Virtual Machine
نمایی از یک ماشین مجازی در حال اجرای Windows 7 و نرم افزار Mozilla Firefox – همانطور که مشاهده می‌کنید این ماشین مجازی روی Windows 10 در حال اجراست.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

دانگل Dongle

دانگل یا Dongle چیست؟

دانگل (Dongle) یک قطعه کوچک سخت افزاری است که با اتصال به یک ابزار دیگر (نظیر رایانه، تلویزیون و …) قابلیتی را به آن اضافه می‌کند.

کاربردهای رایج دانگل‌ها

دانگل‌ها برای کاربردهای مختلفی طراحی می‌شوند. بسیاری از آن‌ها با اتصال به پورت USB یک دستگاه، قابلیت‌هایی چون ارتباط بی‌سیم (نظیر بلوتوث و Wi-Fi) را برای آن دستگاه فراهم می‌آورند. پخش‌کننده‌های چندرسانه‌ای دیجیتال کوچک و حتی رایانه‌های شخصی کوچکی که برای اتصال به ورودی HDMI تلویزیون (یا مانیتور) طراحی شده‌اند نیز نوعی دانگل به شمار می‌روند.

علاوه بر این‌ها برخی از دانگل‌ها برای محافظت از نسخه‌برداری غیرمجاز یک نرم‌افزار تجاری ساخته می‌شوند. به این ترتیب که نرم‌افزار همراه با یک دانگل سخت‌افزاری عرضه می‌شود و تا زمانی که این دانگل به دستگاه متصل نشده باشد نرم افزار کار نخواهد کرد. از نمونه‌های دیگر دانگل‌ها می‌توان به کارت‌خوان‌های اس دی (SD Card Reader)، آداپتورهای OTG و فلش درایوهای USB اشاره نمود.

مزایای دانگل‌ها

معمولا دانگل‌ها به دلیل اندازه کوچک به آسانی قابل حمل هستند. علاوه بر این دانگل‌ها برخلاف سخت‌افزارهای داخلی دستگاه‌ها می‌توانند روی چندین دستگاه مختلف مورد استفاده قرار گیرند. برای مثال شما می‌توانید تنها یک دانگل USB بلوتوث تهیه کنید و از آن روی رایانه‌های دسکتاپ مختلفی که به صورت داخلی مجهز به این سخت‌افزار نیستند برای انتقال فایل بین رایانه و گوشی هوشمندتان استفاده کنید (به این ترتیب لازم نیست برای خرید سخت‌افزارهای مجزا برای هر دستگاه، هزینه‌ای جداگانه بپردازید در حالی که تنها در مواقع ضروری از آن استفاده می‌کنید) یا به عنوان مثال می‌توانید از فلش درایو USB خود برای همراه داشتن و انتقال فایل‌هایتان در منزل و محل کار بهره ببرید.

از نظر امنیتی نیز استفاده از دانگل‌ها می‌تواند مفید واقع شود. برای مثال اگر از دانگل‌ها برای ارتباط بی‌سیم استفاده شود می‌توانند این اطمینان را برای کاربر به ارمغان بیاورند که هنگام متصل نبودن دانگل به دستگاه، دسترسی بی‌سیم به آن امکان‌پذیر نیست.

دانگل Dongle
رایانه شخصی کوچک Intel Compute Stick – دانگلی که با اتصال به پورت HDMI یک تلویزیون یا نمایشگر، آن را به یک رایانه کامل تبدیل می‌کند!
دانگل dongle
نمونه‌ای از یک دانگل Wi-Fi

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لییک واژه در ویکیپدیا

صفحه کلید عددی Numeric Keypad

صفحه کلید عددی یا Numeric Keypad چیست؟

صفحه کلید عددی (Numeric Keypad) بخشی از یک صفحه کلید استاندارد رایانه است که معمولا در سمت راست آن قرار گرفته و اغلب برای وارد کردن سریع حجم زیادی از اعداد توسط کاربران مورد استفاده قرار می‌گیرد. عناوینی نظیر Number pad و Numpad نیز به عنوان معادل‌های رایج برای این اصطلاح به شمار می‌روند. از آنجا که نحوه‌ی قرارگیری کلیدها در این بخش از صفحه کلید مشابه ماشین حساب است به آن صفحه کلید ماشین حسابی نیز گفته می‌شود. از نظر لغوی، واژه Keypad به معنای صفحه کلید کوچک است.

کلیدهایی که روی یک Numpad استاندارد قابل مشاهده است شامل کلید Num Lock، کلیدهای 0 تا 9، کلیدهای مربوط به چهار عمل اصلی، نقطه (یا ممیز) و Enter می‌باشد.

صفحه کلید عددی Numpad - Numeric Keypad
صفحه کلید عددی (Numeric Keypad)

در صفحه کلید لپ‌تاپ‌ها معمولا به علت فضای کمتر، خبری از بخش مجزایی تحت عنوان صفحه کلید عددی نیست. در عوض، عملکرد این کلیدها با کمک یک کلید تغییردهنده با نام Fn به کلیدهای دیگر موجود در صفحه کلید محول می‌شود.

در Numpad های معمولی، کلیدها متناسب با وضعیت روشن یا خاموش بودن Num Lock دارای دو عملکرد متفاوت می‌باشند. در صورتی که این کلید روی حالت روشن قرار داشته باشد کلیدهای ارقام، رقم متناظر خود را تولید می‌کنند. اما اگر Num Lock روی حالت Off باشد عملکرد کلیدهای 2 و 4 و 6 و 8 به ترتیب معادل با کلیدهای پایین، چپ، راست و بالا خواهد بود و رفتار کلیدهای 0 و 1 و 3 و 7 و 9 و نقطه (.) به ترتیب معادل کلیدهای Ins و End و PgDn و Home و PgUp و Del می‌باشد.

کاربردهای دیگر صفحه کلید عددی

هرچند از این صفحه کلید معمولا برای تایپ سریع اعداد استفاده می‌شود اما کاربردهای دیگری نیز برای کلیدهای موجود در این بخش وجود دارد. برای مثال کنترل حرکت کرسر ماوس از جمله کاربردهایی است که معمولا در نبود یک ماوس فیزیکی راهشگا خواهد بود.

در برخی از بازی‌های رایانه‌ای نیز از کلیدهای 1 تا 9 موجود در Numpad برای جابجانمودن کاراکترها و اشیا در قطرها و چهار جهت اصلی استفاده می‌شود. برخی از اوقات نیز به جای استفاده از کلیدهای WASD برای کنترل کاراکتر از کلیدهای چهار جهت در صفحه کلید عددی کمک گرفته می‌شود.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا