Category Archives: سخت‌افزار

کلید Home یا Home Key

کلید Home یا Home Key چیست؟

کلید Home یا کلید خانه (Home Key) عنوان یکی از کلیدهای موجود در صفحه کلیدهای مرسوم رایانه ای است که برای بازگشت به ابتدای خط جاری یا ابتدای یک سند یا صفحه به کار می‌رود. این کلید از جمله کلیدهای کرسر (Cursor Keys) به شمار می‌رود.

در صفحه کلیدهای استاندارد معمولا این کلید با لیبل Home قابل شناسایی است و بالای کلید End قرار می‌گیرد. این در حالیست که در صفحه کلیدهای فشرده و لپ تاپ ها بسته به مدل‌های مختلف ممکن است مکان قرارگیری این کلید متفاوت باشد (اغلب جایی در ردیف بالایی صفحه کلید). حتی در برخی از این کیبردها، کلید مجزایی تحت عنوان این نام وجود ندارد بلکه کاربر می‌تواند با ترکیب کلید Fn و کلیدی دیگر به عملکرد کلید خانه دسترسی پیدا کند.

در صفحه کلیدهایی که از بخش عددی (Numeric Keypad) مجزا برخوردار هستند هنگامی که کلید Num Lock روی حالت خاموش قرار دارد کلید مربوط به عدد 7 در بخش عددی، نقش کلید هوم را ایفا می‌کند.

کلید خانه Home Key
مکان قرارگیری Home Key در یک کیبرد استاندارد

کاربردهای کلید Home

کلید Home در اغلب موارد دارای عملکردی مخالف با کلید End می‌باشد. در صورتی که یک فیلد متنی قابل ویرایش، دارای فوکوس (آماده دریافت ورودی متنی و تایپ کردن) باشد فشردن این کلید باعث می‌شود کرسر متنی به ابتدای خط جاری منتقل شود در حالیکه استفاده از کلید End باعث انتقال کرسر به انتهای خط خواهد شد.

گفتنی است در همین حالت اگر کلید خانه همراه با کلید Shift فشرده شود تمامی متن قبل از کرسر تا ابتدای خط جاری به صورت انتخاب شده درمی‌آید و اگر همراه با کلید Ctrl فشرده شود کرسر به ابتدای اولین خط فیلد متنی (یا ابتدای سند متنی) منتقل خواهد شد.

در صورتی که خبری از یک فیلد متنی قابل ویرایش (و آماده دریافت ورودی) نباشد و با محیطی قابل اسکرول کردن روبرو هستید در اثر فشردن کلید خانه به ابتدای سند، صفحه یا لیست مربوطه هدایت می‌شوید. نمونه‌هایی از این نوع کاربرد را می‌توانید در اسناد مختلف یا صفحاتی که در مرورگر وب مشاهده می‌کنید و همین‌طور لیستی از فایل‌ها در یک نرم افزار مدیریت فایل تجربه کنید. در نقطه مقابل، کلید End صفحه یا سند را به سمت انتها اسکرول می‌کند.

دکمه خانه در دستگاه های همراه

فراموش نکنید دکمه‌ای که در گوشی های هوشمند و تبلت ها به عنوان دکمه خانه (Home button) شناخته می‌شود کاملا با مفهوم کلید خانه در صفحه کلید رایانه ها متفاوت است. در واقع دکمه خانه اغلب به عنوان یک کلید فیزیکی یا مجازی در ناحیه پایینی دستگاه قابل مشاهده است و کاربر با فشردن آن به صفحه خانه (Home Screen) منتقل می‌شود.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

دستگاه خروجی Output Device

دستگاه خروجی یا Output Device چیست؟

دستگاه خروجی (Output Device) گونه‌ای از قطعات سخت افزاری است که به منظور فراهم آوردن نوعی خروجی قابل درک برای کاربر مورد استفاده قرار می‌گیرد. به عبارت بهتر این سخت افزارها داده ها را از رایانه دریافت می‌کنند و سپس آن را به شکلی که برای انسان‌ها قابل فهم باشد (نظیر متن، تصویر، صوت و یا حتی به فرم فیزیکی) تبدیل می‌کنند.

صفحه نمایش یا مانیتور یکی از مهم‌ترین Output Device ها به شمار می‌رود که خروجی را در قالب تصویر نمایش می‌دهد. البته صفحات لمسی نه تنها یک دستگاه خروجی به شمار می‌روند بلکه به دلیل دریافت ورودی از طرف کاربر (هنگام لمس صفحه)، یک دستگاه ورودی نیز محسوب می‌شوند.

دستگاه های خروجی ممکن است (همانند اغلب چاپگرهای معمولی) به عنوان یک سخت افزار جانبی به میزبان متصل شوند و یا (همانند صفحه نمایش لمسی در یک گوشی هوشمند) جزئی از میزبان به حساب بیایند. در حالت اول معمولا این دستگاه ها به یکی از دو صورت کابلی یا بی سیم به دستگاه رایانه ای متصل می‌شوند و به همین طریق داده های خود را از سمت رایانه دریافت می‌کنند.

دستگاه خروجی Output Device
صفحه نمایش، چاپگر و اسپیکر از جمله دستگاه های Output رایج هستند.

از جمله دیگر دستگاه های خروجی می‌توان به چاپگرهای معمولی و سه بعدی و همین‌طور رسام (پلاتر) ها اشاره کرد که به ترتیب برای چاپ متون و تصاویر روی کاغذ، ایجاد یک شئ سه بعدی براساس مدل طراحی شده در رایانه و ترسیم تصاویر برداری با دقت بالا روی کاغذ به کار می‌روند. اسپیکر و هدفون نیز دو نمونه از Output Device های صوتی هستند. پروژکتور تصویری هم از دیگر دستگاه های این دسته هستند که برای منعکس کردن تصویر روی یک سطح استفاده می‌شود.

در نقطه مقابل این دستگاه ها، دستگاه های ورودی قرار دارند که برای وارد کردن داده ها یا کنترل و تعامل با یک سیستم رایانه ای مورد استفاده قرار می‌‌گیرد.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

نیازمندی های سیستمی System Requirements

نیازمندی های سیستمی یا System Requirements چیست؟

نیازمندی های سیستمی (System Requirements) به پیش نیازهایی گفته می‌شود که یک سیستم برای استفاده از یک قطعه سخت افزاری یا اجرای نرم افزاری مشخص به آن‌ها نیاز دارد.

نیازمندی های سیستمی غالبا در نقش یک راهنما به کاربر کمک می‌کند پیش از اینکه برای تهیه یک قطعه سخت افزاری یا خرید و دانلود یک نرم افزار اقدام کند مطمئن شود سیستم رایانه‌ای او قادر به کار کردن با این قطعه سخت افزاری خواهد بود یا از عهده اجرای نرم افزار موردنظر برمی‌آید.

طبیعتا با پیچیده‌تر شدن نرم افزارها و درنتیجه احتیاج آن‌ها به قدرت پردازشی و منابع بیشتر، سطح این نیازمندی ها نیز به مرور زمان افزایش پیدا می‌کند.

انواع نیازمندی های سیستمی

معمولا برای محصولات نرم افزاری یا سخت افزاری معتبر دو مجموعه پیش نیاز سیستمی زیر معرفی می‌شود:

  • نیازمندی های سیستمی حداقلی یا کمینه (Minimum System Requirements): این مجموعه حداقل پیش نیازهای سخت افزاری و نرم افزاری را مشخص می‌کند که بدون داشتن آن‌ها اجرای نرم افزار یا استفاده از محصول سخت افزاری موردنظر امکان‌پذیر نیست.
  • نیازمندی های سیستمی پیشنهادی (Recommended System Requirements): این مجموعه شامل پیش نیازهایی است که نسبت به مجموعه اول دارای سطح بالاتری هستند و برای اجرای ایده آل، روان و بهینه نرم افزار یا رسیدن به عملکرد مورد انتظار از سخت افزار مربوطه لازم هستند. با برآورده شدن این نیازمندی ها، می‌توانید مطمئن باشید محصول موردنظر بدون هیچ مشکلی و همانطور که از آن انتظار می‌رود روی سیستم شما کار خواهد کرد.

معمولا پیش نیازهای فوق (به خصوص گروه اول) روی بسته بندی محصولات نرم افزاری و سخت افزاری قابل مشاهده هستند. البته در مورد نرم افزارها به هنگام دانلود یا خرید آنلاین، این اطلاعات در صفحه وب مربوطه اعلام می‌شود.

این نیازمندی ها چه برای اجرای یک نرم افزار و چه برای استفاده از یک قطعه سخت افزاری یا ابزار جانبی بیان شده باشد معمولا مجموعه‌ای از پیش نیازهای سخت افزاری و نرم افزاری را شامل می‌شود.

برای مثال پیش نیازهایی که برای یک نرم افزار ذکر می‌شود معمولا شامل توان پردازشی مورد نیاز (مدل پردازنده و فرکانس کلاک آن)، مموری، فضای ذخیره سازی ثانویه (مانند فضای خالی موردنیاز روی هارد دیسک)، ابزارهای جانبی (نظیر درایو DVD-ROM)، سیستم عامل (مانند ویندوز، لینوکس و …) و پلتفرم اجرای نرم افزار (نظیر دات نت)، API ها (نظیر DirectX) و … می‌باشد. البته یک نرم افزار ممکن است برای عملکرد مناسب به موارد دیگری نظیر ارتباط اینترنتی و رزولوشن قابل قبول صفحه نمایش نیز احتیاج داشته باشد.

یک نمونه واقعی

برای اینکه با مفهوم پیش نیازهای سیستمی و نحوه نگارش آن‌ها بیشتر آشنا شوید موضوع را با یک مثال واقعی ادامه می‌دهیم. مطابق آنچه در وبسایت سازنده بازی FIFA 19 اعلام شده است برای اجرای این بازی روی رایانه های شخصی به حداقل پیش نیازهای زیر نیاز دارید:

MINIMUM System Requirements:

OS: Windows 7/8.1/10 - 64-Bit 

CPU: Core i3-2100 @ 3.1GHz or AMD Phenom II X4 965 @ 3.4 GHz 

RAM: 8 GB 

DISC DRIVE: DVD ROM drive required for installation only 

HARD DRIVE: At least 50 GB of free space 

VIDEO: NVIDIA GTX 460 1GB or AMD Radeon R7 260 

DirectX: DirectX 11 compatible

INPUT: Keyboard and mouse, dual analog controller 

ONLINE CONNECTION REQUIREMENTS: Internet connection required to install and play.

اطلاعات فوق به این معنی است که برای اجرای این بازی لازم است از رایانه ای مجهز به نسخه 64 بیتی سیستم عامل های ویندوز 7، ویندوز 8.1 یا ویندوز 10 استفاده کنید. همین‌طور به پردازنده Core i3-2100 با فرکانس 3.1GHz یا AMD Phenom II X4 965 با فرکانس 3.4GHz و یا پردازنده ای قدرتمندتر در کنار حداقل 8 گیگابایت RAM نیاز دارید. برای نصب بازی از روی DVD به DVD ROM و 50 گیگابایت فضای خالی روی هارد دیسک هم احتیاج خواهید داشت. همچنین لازم است رایانه شما به کارت گرافیک های NVIDIA GTX 460 1GB یا AMD Radeon R7 260 یا قوی‌تر از آن مجهز باشد.

نصب بودن DirectX 11 و داشتن دستگاه های ورودی ماوس و صفحه کلید یا گیم پد برای انجام بازی ضروری است و حین نصب و انجام بازی نیز به ارتباط اینترنتی نیاز خواهید داشت. در صورتی که سیستم شما دارای این پیش نیازهای حداقلی نباشد به طور کلی قادر به اجرای این بازی نخواهید بود.

در تصویر زیر نیز می‌توانید هر دو مجموعه پیش نیازهای سیستمی را برای بازی PES 2018 مشاهده کنید:

نیازمندی های سیستمی System Requirements
نیازمندی های حداقلی و پیشنهادی برای بازی PES 2018

به عنوان مثالی دیگر، برای یک چاپگر علاوه بر سیستم عامل هایی که قادر به کار با چاپگر هستند، فضای لازم برای نصب درایور و احتمالا وجود پورت USB برای اتصال دستگاه به رایانه در نیازمندی های سیستمی آن درج می‌شود. اگر از سیستم عامل دیگری استفاده می‌کنید ممکن است درایور پرینتر شما برای آن عرضه نشده باشد و درنتیجه سیستم عامل قادر به شناسایی پرینتر نباشد.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

پرینت اسکرین Print Screen

پرینت اسکرین یا Print Screen چیست؟

پرینت اسکرین (Print Screen) عنوان یکی از کلیدهای کاربردی است که در اغلب صفحه کلیدهای متداول PC ها قابل مشاهده است.

این کلید معمولا در بالاترین ردیف کیبورد (هم‌راستا با کلیدهای F1 تا F12) در کنار کلیدهای Break و Scroll Lock قرار می‌گیرد و با لیبل Print Screen یا لیبل های خلاصه شده‌ای نظیر Prnt Scrn یا Prt Sc و … شناخته می‌شود.

این روزها کاربرد اصلی کلید پرینت اسکرین، تهیه اسکرین شات (یا عکس گرفتن از محتویات صفحه) است. در سیستم عامل ویندوز با فشردن این کلید، تصویری از محتوای کنونی صفحه در کلیپ بورد قرار می‌گیرد و کاربر می‌تواند به دلخواه خود آن را در یک نرم افزار ویرایش تصویر، واژه پرداز و … Paste کرده و حاصل را ویرایش یا ذخیره نماید. علاوه بر این می‌توانید از ترکیب کلیدهای Alt + Print Screen برای تهیه تصویر از پنجره فعال کمک بگیرید. در بسیاری از توزیع‌های رایج لینوکس هم روشی مشابه با ویندوز برای ایجاد اسکرین شات ها به کار می‌رود اما در macOS به جای کلید پرینت اسکرین از ترکیب Cmd + Shift + 3 برای این منظور استفاده می‌شود.

واژه Print Screen به معنای چاپ صفحه است و دلیل استفاده از این نام به کاربرد ابتدایی و اولیه این کلید برمی‌گردد. در واقع در سیستم عامل های مبتنی بر خط فرمان نظیر MS-DOS با فشردن کلید Print Screen محتوای بافر حافظه مربوط به مد متنی صفحه به پورت استاندارد پرینتر ارسال می‌شود. به این ترتیب در گذشته از این تکنیک به عنوان روشی پرکاربرد برای چاپ کردن مجموعه‌ای از دستورات وارد شده و نتیجه آن‌ها روی کاغذ استفاده می‌شد. طبیعتا کاربرد فوق همزمان با کاهش نیاز به چاپ محتوای صفحه روی کاغذ، جای خود را به تهیه اسکرین شات های دیجیتال داده است.

کلید پرینت اسکرین Print Screen Key
محل قرارگیری رایج کلید Print Screen در یک صفحه کلید متداول را در این تصویر مشاهده می‌کنید. عنوان این کلید ممکن است به صورت کامل یا به شکل خلاصه درج شده باشد.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

دستگاه ورودی Input Device

دستگاه ورودی یا Input Device چیست؟

دستگاه ورودی (Input Device) گونه‌ای از قطعات سخت افزاری است که برای وارد کردن داده ها یا کنترل و تعامل با یک سیستم رایانه ای مورد استفاده قرار می‌‌گیرد. صفحه کلید و ماوس (یا تاچ پد در مورد لپ تاپ ها) از جمله رایج‌ترین دستگاه های ورودی به شمار می‌روند که امروزه در کنار اغلب رایانه ها مشاهده می‌شود.

دستگاه های ورودی ممکن است (همانند ماوس) به عنوان یک سخت افزار جانبی به میزبان متصل شوند و یا (همانند دوربین داخلی در یک گوشی هوشمند) جزئی از میزبان به حساب بیایند. در مدل اول معمولا این سخت افزارها به یکی از دو صورت کابلی یا بی سیم به دستگاه رایانه ای متصل می‌شوند و از این طریق داده های خود را برای آن ارسال می‌کنند. رایانه پس از دریافت و پردازش این داده‌ها، واکنش مناسبی (نظیر نمایش کاراکتر متناظر با کلید فشرده شده یا جابجایی کرسر ماوس) را از خود نشان می‌دهد.

مهم ترین دستگاه های ورودی

صفحه کلیدهای سخت افزاری را می‌توان یکی از حیاتی‌ترین انواع ابزارهای ورودی برای رایانه های رومیزی و لپ تاپ ها دانست. کاربرد این ابزارها برای وارد کردن متون یا اجرای دستورات صرفا به رایانه ها محدود نمی‌شود بلکه امکان استفاده از آن‌ها برای برخی از گوشی های همراه و تبلت ها نیز فراهم شده است.

از دیگر دستگاه های ورودی رایج که به منظور تعامل با المان های موجود در رابط های کاربری گرافیکی به کار می‌روند می‌توان به ماوس ها و تاچ پد ها اشاره نمود. کاربر با کمک این ابزارها می‌تواند محل کرسر را کنترل کند یا اعمالی نظیر کلیک کردن روی یک المان، کشیدن و رها کردن (Drag and Drop) آیکون ها یا اسکرول کردن محتوای صفحات را رقم بزند. صفحه های لمسی (Touchscreen) یکی دیگر از ابزارهای ورودی هستند که در گوشی های هوشمند، تبلت ها، رایانه های رومیزی و لپ تاپ ها به کاربر اجازه می‌دهند به جای ماوس از طریق لمس کردن صفحه نمایش با آنچه روی صفحه مشاهده می‌کنند تعامل برقرار کنند.

دستگاه ورودی Input Device
صفحه کلید و ماوس از جمله رایج ترین ابزارهای ورودی هستند.

گیم پد (یا دسته های بازی)، وب کم و دوربین های دیجیتال، پویشگر (یا اسکنر) تصویر و اثر انگشت، بارکدخوان، میکروفن، قلم نوری و استایلوس از سایر ابزارهای ورودی رایج هستند که به تناسب کاربردهای مختلف مورد استفاده قرار می‌گیرند.

دستگاه خروجی

در نقطه مقابل دستگاه های ورودی، مفهوم مرتبط دیگری به نام دستگاه خروجی (Output Device) تعریف می‌شود. از این دستگاه ها برای نمایش یا تبدیل داده ها به فرم قابل مشاهده یا قابل درک برای انسان استفاده می‌شود. سخت افزارهایی نظیر صفحه نمایش، چاپگر و بلندگو از جمله همین دستگاه ها هستند.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

سازگاری رو به عقب Backward Compatibility

سازگاری رو به عقب یا Backward Compatibility چیست؟

سازگاری رو به عقب (Backward Compatibility) یا سازگاری رو به پایین (Downward Compatibility) عنوان خاصیتی در یک سیستم، محصول یا فناوری است که امکان کار کردن و تعامل با نسخه‌های قدیمی‌تر (یا استفاده از واسط ها، ورودی ها و داده هایی که برای این نسخه‌ها طراحی شده است) را فراهم می‌کند.

به عنوان مثال نرم افزار واژه پردازی که قادر است اسناد ذخیره شده توسط نسخه های پیشین خود را باز کند و آن‌ها را ویرایش کند یک نرم افزار سازگار رو به عقب (Backward Compatible) به شمار می‌رود. به عنوان نمونه‌ای دیگر، کنسول بازی PlayStation 2 قادر به اجرای بازی های ساخته شده برای کنسول PlayStation می‌باشد و همین‌طور مدل‌های ابتدایی کنسول Wii از شرکت نینتندو با بازی ها و اغلب لوازم جانبی کنسول قدیمی‌تر GameCube از همین شرکت سازگار است.

سازگاری رو به عقب Backward Compatibility
سازگاری کنسول Wii با گیم پد کنسول قدیمی‌تر GameCube

ویژگی مرتبط دیگری موسوم به سازگاری رو به جلو (Forward Compatibility) یا رو به بالا (Upward Compatibility) نیز وجود دارد که تقریبا معادل با همین اصطلاح اما از سوی دیگر است. به عبارت بهتر، در طراحی محصولاتی که قرار است از سازگاری رو به جلو برخوردار باشند سعی می‌شود با در نظر گرفتن تمهیداتی، امکان سازگاری آن‌ها با محصولات و سیستم های آینده فراهم شود.

مزایا و معایب

محصولات و سیستم های سازگار رو به عقب نه تنها شانس موفقیت بالاتری در جذب مشتری جدید خواهند داشت بلکه می‌توانند مشتریان فعلی محصول قدیمی را به سمت استفاده از محصول جدید تشویق کنند.

به عنوان مثال در واژه پردازی که از این ویژگی برخوردار است کاربر با علم به اینکه پس از مهاجرت به نسخه جدید مشکلی در مشاهده یا ویرایش اسناد فعلی خود نخواهد داشت با رغبت بیشتری به استفاده از نسخه جدید روی می‌آورد. این در حالیست که در نبود چنین قابلیتی، کاربر مجبور خواهد بود کار خود را از صفر شروع کند، یا به نسخه قبلی برگردد و یا برای تطبیق دادن سند فعلی خود با نسخه جدید نرم افزار، فرایندی اضافی (نظیر تبدیل فرمت قبلی به فرمت جدید) را طی کند.

با اینحال نباید هزینه حفظ سازگاری رو به عقب را نیز نادیده گرفت. وجود کدهای اضافی برای پشتیبانی از نسخه های قدیمی‌تر، پیچیدگی بیشتر محصول، مسائل فنی و … از جمله هزینه‌هایی هستند که تولید کنندگان محصولات نرم افزاری و سخت افزاری می‌بایست برای رسیدن به این هدف در نظر بگیرند. این هزینه‌ها طبیعتا می‌تواند روی قیمت نهایی محصول و رضایت مشتری اثر منفی داشته باشد.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

کلید Fn

کلید Fn یا Fn Key چیست؟

کلید Fn یکی از کلیدهای تغییر دهنده است که در بسیاری از صفحه کلیدهای فشرده رایانه ای قابل مشاهده است و برای ادغام اعمالی در یک کلید به کار می‌رود که معمولا در کیبوردهای بزرگ‌تر به کلیدهای مجزا تخصیص داده می‌شود.

خصوصیات و مکان قرارگیری

کلید Fn معمولا در پایین‌ترین ردیف کیبورد و میان کلیدهای ویندوز و Ctrl سمت چپ قرار می‌گیرد. با اینحال در برخی از صفحه کلیدها اولین کلیدی است که در گوشه پایین سمت چپ مشاهده می‌کنید.

هرچند نام این کلید از واژه Function گرفته شده است و از لیبل Fn برای نمایش آن استفاده می‌شود اما نباید با کلیدهای عملیاتی (یا Function Keys) که معمولا با لیبل های F1 تا F12 در ردیف بالایی صفحه کلیدها دیده می‌شوند اشتباه گرفته شود.

مکان کلید Fn یا Fn Key
مکان رایج کلید Fn

کاربردهای کلید Fn

در صفحه کلیدهای فشرده یا کوچک (به خصوص آنچه در لپ تاپ ها به کار می‌رود) معمولا به دلیل کمبود فضا، برخی از کلیدها (نظیر بخش صفحه کلید عددی و کلیدهای تغییر نور صفحه نمایش)، جایی در صفحه کلید ندارند. کلید Fn برای جبران همین کمبود فضا طراحی شده است و به تنهایی کاربرد مستقلی ندارد بلکه در ترکیب با سایر کلیدها (نظیر کلیدهای عملیاتی و برخی از کلیدهای حروف، اعداد و …) برای ایفای عملکردهایی که به آن اشاره شد استفاده می‌شود.

قرار دادن رایانه در حالت خواب، فعال کردن حالت پرواز، خاموش/روشن کردن صفحه نمایش، کاهش و افزایش میزان صدا و بی صدا کردن (Mute) بلندگوی رایانه، توقف/مکث یا ادامه پخش فایل های چندرسانه ای، فعال سازی/غیرفعال سازی Wi-Fi و سوئیچ کردن میان صفحه نمایش های خارجی و پیش فرض از جمله دیگر اعمالی است که با ترکیب کلید اف ان و سایر کلیدها قابل انجام است.

به عنوان مثال در تصویر زیر صفحه کلید یک لپ تاپ را مشاهده می‌کنید. در این صفحه کلید، فشردن کلید Fn همراه با کلید F6 (همانطور که از نماد آبی رنگ موجود روی این کلید مشخص است) برای افزایش نور صفحه نمایش به کار می‌رود. در صورتی که این کلید همراه با کلید O فشرده شود نتیجه آن معادل با فشردن کلید 6 در صفحه کلید عددی خواهد بود (با فرض اینکه Num lock روشن باشد) و در صورتی که همزمان با کلید پیکانی رو به بالا فشرده شود عملکرد کلید Pg Up (یا Page Up) شبیه سازی می‌شود.

ترکیب کلید Fn یا Fn Key با سایر کلیدها
کلید اف ان در ترکیب با سه کلید دیگر در صفحه کلید یک لپ تاپ سونی

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

کلید Esc

کلید Esc یا Esc Key چیست؟

کلید Esc یکی از کلیدهای موجود در صفحه کلیدهای متداول رایانه ای است که معمولا برای توقف یا لغو یک عمل به کار می‌رود. نام این کلید از ابتدای واژه Escape (به معنای گریختن یا فرار کردن) گرفته شده است.

این کلید معمولا در گوشه بالا سمت چپ صفحه کلید قرار می‌گیرد و از سمت راست توسط کلیدهای عملیاتی (کلیدهای F1 تا F12) و از پایین به کلید ~ محدود می‌شود. غالبا از لیبل خلاصه شده Esc برای مشخص کردن این کلید استفاده می‌شود.

کلید Esc یا Esc Key
مکان رایج قرارگیری کلید اسکیپ، گوشه بالا سمت چپ صفحه کلیدهای معمولی است

کاربردهای رایج کلید اسکیپ

در بسیاری از نرم افزارها کلید اسکیپ برای لغو یا توقف عملی که در حال انجام است به کار می‌رود. برای مثال در اغلب مروگرهای وب امروزی، حین بارگیری یک صفحه وب می‌توانید با فشردن این کلید، فرایند بارگیری را لغو کنید. به عنوان مثالی دیگر، فشردن این کلید هنگام تغییر نام یک فایل باعث لغو عملیات تغییر نام می‌شود.

هرچند در میان بسیاری از کاربران، فراوانی استفاده از این کلید به پای کلیدهای محبوب کیبورد نمی‌رسد اما کاربردهای آن به همین جا محدود نمی‌شود. به عنوان نمونه در جعبه های گفتگو (Dialog box) نیز از این کلید به عنوان میانبری معادل با دکمه های Cancel یا No و Abort استفاده می‌شود. همین‌طور می‌توانید برای بستن منوها و خروج از حالت تمام صفحه (Full Screen) در بسیاری از نرم افزارها از همین کلید کمک بگیرید.

جالب است بدانید از ترکیب Ctrl + Esc به عنوان جایگزینی برای کلید ویندوز به منظور دسترسی به منوی استارت (یا استارت اسکرین) و همچنین از ترکیب Ctrl + Shift + Esc برای باز کردن Task Manager در برخی از نسخه های سیستم عامل ویندوز استفاده می‌شود. این کلید در بازی های رایانه ای نیز معمولا برای نگه داشتن بازی (Pause کردن) یا بازگشت به منوی اصلی و همچنین خروج از بازی به کار می‌رود.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

کلید آلت Alt Key

کلید آلت یا Alt Key چیست؟

کلید آلت (Alt Key) یکی از کلیدهای تغییر دهنده در صفحه کلیدهای مرسوم رایانه ای است که از ترکیب آن با سایر کلیدها برای انجام اعمال خاصی استفاده می‌شود. عنوان این کلید از ابتدای واژه Alternate (به معنای جایگزین) گرفته شده است چرا که فشردن کلید Alt همراه با کلیدهای دیگر می‌تواند به تغییر (دگرگون سازی) عملکرد پیش فرض آن کلید منجر شود.

کلید Alt همانند کلیدهای Shift و Ctrl معمولا به تنهایی عملکرد خاصی ندارد و در اغلب صفحه کلیدها دو نسخه از آن در پایین‌ترین ردیف صفحه کلید (در دو طرف کلید فاصله) قابل مشاهده است. این کلید در کیبوردهای معمولی با لیبل Alt مشخص می‌شود اما در صفحه کلیدهای مک، کلید Option به عنوان معادلی برای آن شناخته می‌شود.

کلید آلت Alt Key
محل قرارگیری کلید Alt در یک صفحه کلید استاندارد معمولی

کاربردهای رایج کلید آلت

کلید Alt بسته به نرم افزارها و واسط های کاربری مختلف در ترکیب با کلیدهای دیگر به منظور انجام اعمال گوناگونی به کار می‌رود که از جمله کاربردهای رایج آن می‌توان به موارد زیر اشاره نمود:

  • Alt + Shift: سوئیچ کردن بین زبان ها
  • Ctrl + Alt + Delete: برای باز کردن Task Manager و دسترسی به صفحه تنظیمات امنیتی و …
  • Alt + F4: بستن پنجره کنونی یا خاموش کردن سیستم در صورتی که پنجره ای در پیش زمینه قرار نداشته باشد.
  • Alt + Tab: سوئیچ کردن بین پنجره های باز
  • فشردن Alt به تنهایی در سیستم عامل ویندوز برای دسترسی به منوهای نرم افزارها به کار می‌رود.

ایجاد کاراکترهای ویژه با کمک کلید Alt

در سیستم عامل ویندوز، پایین نگه داشتن کلید آلت همراه با ترکیب خاصی از کلیدهای عددی موجود در صفحه کلید عددی برای تایپ کاراکترهایی استفاده می‌شود که به طور معمول در صفحه کلید وجود ندارد. به این ترکیب‌های خاص، کدهای آلت (Alt Codes) گفته می‌شود. برای مثال کد آلت 242 برای نماد استفاده می‌شود و به منظور تایپ آن لازم است ابتدا مطمئن شوید کلید Num Lock روی حالت روشن قرار دارد سپس درحالیکه کلید Alt را پایین نگه داشته‌اید کد 242 را با کمک صفحه کلید عددی تایپ کنید. به عنوان نمونه‌ای دیگر، کد آلت 1 برای نماد صورتک خندان استفاده می‌شود و با فشردن کلید Alt همراه با کلید 1 (در صفحه کلید عددی) می‌توانید از این نماد در متون خود استفاده کنید.

در سیستم عامل مک او اس نیز کلید Option به شکل مشابهی برای انجام این عمل به کار می‌رود؛ با این تفاوت که در این سیستم عامل به جای کدهای مخصوص، از ترکیب ساده کلید Option با کلیدهای حروف و اعداد (و همین طور ترکیب همزمان Option و Shift با کلیدهای مختلف برای تایپ گروهی دیگر از کاراکترهای ویژه) استفاده می‌شود. برای مثال به منظور تایپ نماد کافیست کلید Option همراه با کلید نقطه (یا .) فشرده شود.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

پلتفرم رایانشی Computing Platform

پلتفرم رایانشی یا Computing Platform چیست؟

پلتفرم رایانشی (Computing Platform) یا به اختصار پلتفرم به محیطی گفته می‌شود که یک نرم افزار در آن اجرا می‌شود. این محیط که در واقع نقش فونداسیون یا بستر را برای اجرای نرم افزارها ایفا می‌کند ممکن است سخت افزار، سیستم عامل یا هر نرم افزاری باشد که امکان اجرای نرم افزاری دیگر را فراهم می‌کند. به عنوان مثال یک سیستم رایانه ای با معماری x86 که روی آن سیستم عامل ویندوز نصب شده است یک پلتفرم به شمار می‌رود.

پلتفرم ها را می‌توان به چشم نوعی محدودیت و در عین حال به عنوان یک همیار در فرایند توسعه نرم افزار در نظر گرفت؛ از یک سو پلتفرم های مختلف، قابلیت‌ها و ویژگی‌های متفاوتی دارند که باعث می‌شود تنها نرم افزارهایی روی آن‌ها قابل اجرا باشد که با آن بستر سازگار است. به عنوان مثال سورس کدی که برای اجرا روی یک معماری مشخص کامپایل شده است مبتنی بر مجموعه دستورالعمل های (Instruction set) همان پردازنده خواهد بود و به صورت معمولی قابل اجرا روی معماری های دیگر نخواهد بود.

در سمت مقابل، پلتفرم ها عملکردهای سطح پایین را به صورت آماده در اختیار توسعه دهنده قرار می‌دهند و به این ترتیب او را از سر و کله زدن با رویه‌های متفاوت برای انجام عملی مشخص در سخت افزارهای مختلف نجات می‌دهند. برای مثال، یک سیستم عامل می‌تواند با وجود تفاوت در سخت افزارهایی که روی آن‌ها قابل اجراست، یک دستور واحد برای دسترسی به شبکه در اختیار توسعه دهنده قرار دهد.

نمونه هایی از انواع پلتفرم ها

جالب است بدانید تنها سیستم عامل ها و سخت افزارهای مختلف نیستند که به عنوان محیطی برای اجرای نرم افزارها شناخته می‌شوند. برای مثال یک مرورگر وب نیز فارغ از اینکه روی چه سیستم عامل یا سخت افزاری در حال اجراست می‌تواند برای وب اپلیکیشن ها و افزونه هایی که روی آن اجرا می‌شوند نقش یک Platform را ایفا کند. ماشین مجازی هم می‌تواند بستری برای اجرای نرم افزارها باشد. به عنوان مثال Java Virtual Machine (به اختصار JVM) محیطی را برای اجرای برنامه های کامپایل شده در قالب Java bytecode فراهم می‌آورد و همین طور نسخه مجازی سازی شده یک سیستم که سیستم عامل ویندوز روی آن نصب شده است اجازه می‌دهد نرم افزارهای ویندوزی را روی یک مک اجرا کنید. پلتفرم های رایانش ابری (Platform as a Service – PaaS) نیز از جمله دیگر نمودهای پلتفرم های رایانه ای به شمار می‌روند.

سیستم عامل های مختلف رایانه ها و دستگاه های همراه نظیر مایکروسافت ویندوز، لینوکس و مک او اس، اندروید و iOS، فریم ورک های نرم افزاری (نظیر دات نت فریم ورک، پلتفرم چندرسانه ای Adobe Flash، پلتفرم جاوا) و معماری های سخت افزاری (نظیر ARM و x86) مثال‌هایی از این Platform ها به شمار می‌رود.

نرم افزارها و محیط اجرای آن‌ها

همانطور که گفته شد پلتفرم ها محیطی برای اجرای نرم افزارها هستند. با توجه به تعدد این محیط‌ها، پیش از آنکه اقدام به خرید یا دانلود و همینطور نصب و اجرای نرم افزاری روی دستگاه خود کنید ابتدا مطمئن شوید با سخت افزار یا سیستم عاملی که از آن استفاده می‌کنید تناسب دارد.

برخی از نرم افزارها تنها روی یک Platform خاص قابل اجرا هستند؛ به عبارت بهتر توسعه دهنده این نوع نرم افزارها، آن‌ها را تنها برای اجرا شدن روی یک Platform معین طراحی کرده است. بنابراین امکان اجرای معمولی آن‌ها روی بسترهای دیگر وجود ندارد.

در مقابل، برخی از نرم افزارها برای اجرا شدن روی پلت‌فرم های مختلف پیاده سازی شده‌اند. این نرم افزارها به نرم افزارهای کراس پلتفرم یا چندپلتفرمی (Cross-Platform Software) مشهور هستند. نرم افزارهای Cross-Platform معمولا دارای نسخه های کامپایل شده مجزا برای Platform های مختلف می‌باشند و یا به صورت مستقیم و بدون سفارشی سازی روی بسترهای گوناگون رایانه ای قابل اجرا هستند.

پلتفرم Platform
Platform ها پایه و بستر اجرای نرم افزارها هستند.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا