Category Archives: سخت‌افزار

کلید Fn

کلید Fn یا Fn Key چیست؟

کلید Fn یکی از کلیدهای تغییر دهنده است که در بسیاری از صفحه کلیدهای فشرده رایانه ای قابل مشاهده است و برای ادغام اعمالی در یک کلید به کار می‌رود که معمولا در کیبوردهای بزرگ‌تر به کلیدهای مجزا تخصیص داده می‌شود.

خصوصیات و مکان قرارگیری

کلید Fn معمولا در پایین‌ترین ردیف کیبورد و میان کلیدهای ویندوز و Ctrl سمت چپ قرار می‌گیرد. با اینحال در برخی از صفحه کلیدها اولین کلیدی است که در گوشه پایین سمت چپ مشاهده می‌کنید.

هرچند نام این کلید از واژه Function گرفته شده است و از لیبل Fn برای نمایش آن استفاده می‌شود اما نباید با کلیدهای عملیاتی (یا Function Keys) که معمولا با لیبل های F1 تا F12 در ردیف بالایی صفحه کلیدها دیده می‌شوند اشتباه گرفته شود.

مکان کلید Fn یا Fn Key
مکان رایج کلید Fn

کاربردهای کلید Fn

در صفحه کلیدهای فشرده یا کوچک (به خصوص آنچه در لپ تاپ ها به کار می‌رود) معمولا به دلیل کمبود فضا، برخی از کلیدها (نظیر بخش صفحه کلید عددی و کلیدهای تغییر نور صفحه نمایش)، جایی در صفحه کلید ندارند. کلید Fn برای جبران همین کمبود فضا طراحی شده است و به تنهایی کاربرد مستقلی ندارد بلکه در ترکیب با سایر کلیدها (نظیر کلیدهای عملیاتی و برخی از کلیدهای حروف، اعداد و …) برای ایفای عملکردهایی که به آن اشاره شد استفاده می‌شود.

قرار دادن رایانه در حالت خواب، فعال کردن حالت پرواز، خاموش/روشن کردن صفحه نمایش، کاهش و افزایش میزان صدا و بی صدا کردن (Mute) بلندگوی رایانه، توقف/مکث یا ادامه پخش فایل های چندرسانه ای، فعال سازی/غیرفعال سازی Wi-Fi و سوئیچ کردن میان صفحه نمایش های خارجی و پیش فرض از جمله دیگر اعمالی است که با ترکیب کلید اف ان و سایر کلیدها قابل انجام است.

به عنوان مثال در تصویر زیر صفحه کلید یک لپ تاپ را مشاهده می‌کنید. در این صفحه کلید، فشردن کلید Fn همراه با کلید F6 (همانطور که از نماد آبی رنگ موجود روی این کلید مشخص است) برای افزایش نور صفحه نمایش به کار می‌رود. در صورتی که این کلید همراه با کلید O فشرده شود نتیجه آن معادل با فشردن کلید 6 در صفحه کلید عددی خواهد بود (با فرض اینکه Num lock روشن باشد) و در صورتی که همزمان با کلید پیکانی رو به بالا فشرده شود عملکرد کلید Pg Up (یا Page Up) شبیه سازی می‌شود.

ترکیب کلید Fn یا Fn Key با سایر کلیدها
کلید اف ان در ترکیب با سه کلید دیگر در صفحه کلید یک لپ تاپ سونی

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

کلید Esc

کلید Esc یا Esc Key چیست؟

کلید Esc یکی از کلیدهای موجود در صفحه کلیدهای متداول رایانه ای است که معمولا برای توقف یا لغو یک عمل به کار می‌رود. نام این کلید از ابتدای واژه Escape (به معنای گریختن یا فرار کردن) گرفته شده است.

این کلید معمولا در گوشه بالا سمت چپ صفحه کلید قرار می‌گیرد و از سمت راست توسط کلیدهای عملیاتی (کلیدهای F1 تا F12) و از پایین به کلید ~ محدود می‌شود. غالبا از لیبل خلاصه شده Esc برای مشخص کردن این کلید استفاده می‌شود.

کلید Esc یا Esc Key
مکان رایج قرارگیری کلید اسکیپ، گوشه بالا سمت چپ صفحه کلیدهای معمولی است

کاربردهای رایج کلید اسکیپ

در بسیاری از نرم افزارها کلید اسکیپ برای لغو یا توقف عملی که در حال انجام است به کار می‌رود. برای مثال در اغلب مروگرهای وب امروزی، حین بارگیری یک صفحه وب می‌توانید با فشردن این کلید، فرایند بارگیری را لغو کنید. به عنوان مثالی دیگر، فشردن این کلید هنگام تغییر نام یک فایل باعث لغو عملیات تغییر نام می‌شود.

هرچند در میان بسیاری از کاربران، فراوانی استفاده از این کلید به پای کلیدهای محبوب کیبورد نمی‌رسد اما کاربردهای آن به همین جا محدود نمی‌شود. به عنوان نمونه در جعبه های گفتگو (Dialog box) نیز از این کلید به عنوان میانبری معادل با دکمه های Cancel یا No و Abort استفاده می‌شود. همین‌طور می‌توانید برای بستن منوها و خروج از حالت تمام صفحه (Full Screen) در بسیاری از نرم افزارها از همین کلید کمک بگیرید.

جالب است بدانید از ترکیب Ctrl + Esc به عنوان جایگزینی برای کلید ویندوز به منظور دسترسی به منوی استارت (یا استارت اسکرین) و همچنین از ترکیب Ctrl + Shift + Esc برای باز کردن Task Manager در برخی از نسخه های سیستم عامل ویندوز استفاده می‌شود. این کلید در بازی های رایانه ای نیز معمولا برای نگه داشتن بازی (Pause کردن) یا بازگشت به منوی اصلی و همچنین خروج از بازی به کار می‌رود.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

کلید آلت Alt Key

کلید آلت یا Alt Key چیست؟

کلید آلت (Alt Key) یکی از کلیدهای تغییر دهنده در صفحه کلیدهای مرسوم رایانه ای است که از ترکیب آن با سایر کلیدها برای انجام اعمال خاصی استفاده می‌شود. عنوان این کلید از ابتدای واژه Alternate (به معنای جایگزین) گرفته شده است چرا که فشردن کلید Alt همراه با کلیدهای دیگر می‌تواند به تغییر (دگرگون سازی) عملکرد پیش فرض آن کلید منجر شود.

کلید Alt همانند کلیدهای Shift و Ctrl معمولا به تنهایی عملکرد خاصی ندارد و در اغلب صفحه کلیدها دو نسخه از آن در پایین‌ترین ردیف صفحه کلید (در دو طرف کلید فاصله) قابل مشاهده است. این کلید در کیبوردهای معمولی با لیبل Alt مشخص می‌شود اما در صفحه کلیدهای مک، کلید Option به عنوان معادلی برای آن شناخته می‌شود.

کلید آلت Alt Key
محل قرارگیری کلید Alt در یک صفحه کلید استاندارد معمولی

کاربردهای رایج کلید آلت

کلید Alt بسته به نرم افزارها و واسط های کاربری مختلف در ترکیب با کلیدهای دیگر به منظور انجام اعمال گوناگونی به کار می‌رود که از جمله کاربردهای رایج آن می‌توان به موارد زیر اشاره نمود:

  • Alt + Shift: سوئیچ کردن بین زبان ها
  • Ctrl + Alt + Delete: برای باز کردن Task Manager و دسترسی به صفحه تنظیمات امنیتی و …
  • Alt + F4: بستن پنجره کنونی یا خاموش کردن سیستم در صورتی که پنجره ای در پیش زمینه قرار نداشته باشد.
  • Alt + Tab: سوئیچ کردن بین پنجره های باز
  • فشردن Alt به تنهایی در سیستم عامل ویندوز برای دسترسی به منوهای نرم افزارها به کار می‌رود.

ایجاد کاراکترهای ویژه با کمک کلید Alt

در سیستم عامل ویندوز، پایین نگه داشتن کلید آلت همراه با ترکیب خاصی از کلیدهای عددی موجود در صفحه کلید عددی برای تایپ کاراکترهایی استفاده می‌شود که به طور معمول در صفحه کلید وجود ندارد. به این ترکیب‌های خاص، کدهای آلت (Alt Codes) گفته می‌شود. برای مثال کد آلت 242 برای نماد استفاده می‌شود و به منظور تایپ آن لازم است ابتدا مطمئن شوید کلید Num Lock روی حالت روشن قرار دارد سپس درحالیکه کلید Alt را پایین نگه داشته‌اید کد 242 را با کمک صفحه کلید عددی تایپ کنید. به عنوان نمونه‌ای دیگر، کد آلت 1 برای نماد صورتک خندان استفاده می‌شود و با فشردن کلید Alt همراه با کلید 1 (در صفحه کلید عددی) می‌توانید از این نماد در متون خود استفاده کنید.

در سیستم عامل مک او اس نیز کلید Option به شکل مشابهی برای انجام این عمل به کار می‌رود؛ با این تفاوت که در این سیستم عامل به جای کدهای مخصوص، از ترکیب ساده کلید Option با کلیدهای حروف و اعداد (و همین طور ترکیب همزمان Option و Shift با کلیدهای مختلف برای تایپ گروهی دیگر از کاراکترهای ویژه) استفاده می‌شود. برای مثال به منظور تایپ نماد کافیست کلید Option همراه با کلید نقطه (یا .) فشرده شود.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

پلتفرم رایانشی Computing Platform

پلتفرم رایانشی یا Computing Platform چیست؟

پلتفرم رایانشی (Computing Platform) یا به اختصار پلتفرم به محیطی گفته می‌شود که یک نرم افزار در آن اجرا می‌شود. این محیط که در واقع نقش فونداسیون یا بستر را برای اجرای نرم افزارها ایفا می‌کند ممکن است سخت افزار، سیستم عامل یا هر نرم افزاری باشد که امکان اجرای نرم افزاری دیگر را فراهم می‌کند. به عنوان مثال یک سیستم رایانه ای با معماری x86 که روی آن سیستم عامل ویندوز نصب شده است یک پلتفرم به شمار می‌رود.

پلتفرم ها را می‌توان به چشم نوعی محدودیت و در عین حال به عنوان یک همیار در فرایند توسعه نرم افزار در نظر گرفت؛ از یک سو پلتفرم های مختلف، قابلیت‌ها و ویژگی‌های متفاوتی دارند که باعث می‌شود تنها نرم افزارهایی روی آن‌ها قابل اجرا باشد که با آن بستر سازگار است. به عنوان مثال سورس کدی که برای اجرا روی یک معماری مشخص کامپایل شده است مبتنی بر مجموعه دستورالعمل های (Instruction set) همان پردازنده خواهد بود و به صورت معمولی قابل اجرا روی معماری های دیگر نخواهد بود.

در سمت مقابل، پلتفرم ها عملکردهای سطح پایین را به صورت آماده در اختیار توسعه دهنده قرار می‌دهند و به این ترتیب او را از سر و کله زدن با رویه‌های متفاوت برای انجام عملی مشخص در سخت افزارهای مختلف نجات می‌دهند. برای مثال، یک سیستم عامل می‌تواند با وجود تفاوت در سخت افزارهایی که روی آن‌ها قابل اجراست، یک دستور واحد برای دسترسی به شبکه در اختیار توسعه دهنده قرار دهد.

نمونه هایی از انواع پلتفرم ها

جالب است بدانید تنها سیستم عامل ها و سخت افزارهای مختلف نیستند که به عنوان محیطی برای اجرای نرم افزارها شناخته می‌شوند. برای مثال یک مرورگر وب نیز فارغ از اینکه روی چه سیستم عامل یا سخت افزاری در حال اجراست می‌تواند برای وب اپلیکیشن ها و افزونه هایی که روی آن اجرا می‌شوند نقش یک Platform را ایفا کند. ماشین مجازی هم می‌تواند بستری برای اجرای نرم افزارها باشد. به عنوان مثال Java Virtual Machine (به اختصار JVM) محیطی را برای اجرای برنامه های کامپایل شده در قالب Java bytecode فراهم می‌آورد و همین طور نسخه مجازی سازی شده یک سیستم که سیستم عامل ویندوز روی آن نصب شده است اجازه می‌دهد نرم افزارهای ویندوزی را روی یک مک اجرا کنید. پلتفرم های رایانش ابری (Platform as a Service – PaaS) نیز از جمله دیگر نمودهای پلتفرم های رایانه ای به شمار می‌روند.

سیستم عامل های مختلف رایانه ها و دستگاه های همراه نظیر مایکروسافت ویندوز، لینوکس و مک او اس، اندروید و iOS، فریم ورک های نرم افزاری (نظیر دات نت فریم ورک، پلتفرم چندرسانه ای Adobe Flash، پلتفرم جاوا) و معماری های سخت افزاری (نظیر ARM و x86) مثال‌هایی از این Platform ها به شمار می‌رود.

نرم افزارها و محیط اجرای آن‌ها

همانطور که گفته شد پلتفرم ها محیطی برای اجرای نرم افزارها هستند. با توجه به تعدد این محیط‌ها، پیش از آنکه اقدام به خرید یا دانلود و همینطور نصب و اجرای نرم افزاری روی دستگاه خود کنید ابتدا مطمئن شوید با سخت افزار یا سیستم عاملی که از آن استفاده می‌کنید تناسب دارد.

برخی از نرم افزارها تنها روی یک Platform خاص قابل اجرا هستند؛ به عبارت بهتر توسعه دهنده این نوع نرم افزارها، آن‌ها را تنها برای اجرا شدن روی یک Platform معین طراحی کرده است. بنابراین امکان اجرای معمولی آن‌ها روی بسترهای دیگر وجود ندارد.

در مقابل، برخی از نرم افزارها برای اجرا شدن روی پلت‌فرم های مختلف پیاده سازی شده‌اند. این نرم افزارها به نرم افزارهای کراس پلتفرم یا چندپلتفرمی (Cross-Platform Software) مشهور هستند. نرم افزارهای Cross-Platform معمولا دارای نسخه های کامپایل شده مجزا برای Platform های مختلف می‌باشند و یا به صورت مستقیم و بدون سفارشی سازی روی بسترهای گوناگون رایانه ای قابل اجرا هستند.

پلتفرم Platform
Platform ها پایه و بستر اجرای نرم افزارها هستند.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

کلید اینتر Enter Key

کلید اینتر یا Enter Key چیست؟

کلید اینتر (Enter Key) یا کلید ریترن (Return Key) یکی از کلیدهای پرکاربرد در صفحه کلیدهای متداول رایانه ای است که معمولا باعث می‌شود در یک واسط خط فرمان، فرم یا جعبه گفتگو، عملی پیشفرض انجام شود یا هنگام تایپ کردن، خط جدیدی در یک فیلد متنی ایجاد می‌کند.

معمولا در واسط های کاربری گرافیکی، در صورتی که فشردن کلید Enter معادل با کلیک کردن روی یک دکمه (یا Button) باشد آن دکمه با حاشیه متفاوت یا به شکلی هایلایت شده از سایر عناصر واسط کاربری متمایز می‌شود.

محل قرارگیری کلید Enter

معمولا کلید Enter در لبه سمت راست بخش حرفی صفحه کلید قرار می‌گیرد و از بالا توسط کلید Backspace یا Backslash و از پایین به وسیله کلید Shift سمت راست محاصره شده است. همچنین در صفحه کلیدهایی که شامل بخش عددی مجزا (صفحه کلید عددی) هستند یک نسخه دیگر از این کلید در گوشه سمت راست پایین این بخش مشاهده می‌شود.

این کلید معمولا با برچسب Enter یا نماد فلشی که با یک خط کوتاه به پایین و سپس سمت چپ اشاره می‌کند شناخته می‌شود. استفاده از نماد مذکور به این موضوع اشاره دارد که با فشرده شدن این کلید، کرسر متنی به سمت چپ (یا ابتدای) خط جدید منتقل می‌شود. ظاهر فیزیکی کلید اینتر معمولا مستطیلی شکل یا برگرفته از شکل همین نماد (به صورت L معکوس) می‌باشد.

در صفحه کلید رایانه‌های مک، این کلید با عنوان کلید ریترن (Return Key) شناخته می‌شود. البته در برخی صفحه کلیدها نیز دو کلید متمایز به عنوان کلیدهای Return و Enter مشاهده می‌شود که در این حالت معمولا کلید Enter در بخش صفحه کلید عددی قرار دارد و کلید Return در بخش حرفی برای ایجاد خط جدید به کار می‌رود.

کلید اینتر - کلید ریترن Enter Key - Return Key
مکان رایج قرارگیری کلید Enter یا Return در صفحه کلید

کاربردهای رایج کلید Enter

همان‌طور که گفته شد یکی از کاربردهای رایج کلید اینتر انجام یک عمل پیش فرض است. برای مثال در واسط خط فرمان (برای اجرای دستور تایپ شده کنونی)، در فرم های تحت وب (برای ارسال محتویات فرم پس از تکمیل آن)، در جعبه‌های گفتگو (به عنوان راهکاری میانبر به جای کلیک کردن روی دکمه OK، دکمه Open یا Save و تأیید محتوا در جعبه‌های گفتگو یا جعبه‌های هشدار)، در فیلدهای جستجو (برای آغاز عمل جستجو) و در نوار آدرس مرورگرهای وب (برای تأیید نشانی وب و بارگیری منبع موردنظر) از این کلید استفاده می‌شود.

یکی دیگر از کاربردهای متداول کلید Enter در ویرایشگرهای متنی و واژه پردازها مشاهده می‌شود. در این نرم افزارها و همچنین در فیلدهای متنی با قابلیت تایپ چند پاراگرافی از کلید Enter برای ایجاد خط جدید (Carriage Return) استفاده می‌شود. با فشردن این کلید، در موقعیت کنونیِ کرسر متنی – پاراگراف جاری پایان یافته و یک پاراگراف جدید ایجاد می‌شود.

در برنامه‌های ماشین حساب، معمولا کلید اینتر بخش صفحه کلید عددی به عنوان میانبری برای دکمه تساوی (به منظور محاسبه نتیجه یک عبارت ریاضی) به کار می‌رود.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

کلید دیلیت Delete Key

کلید دیلیت یا Delete Key چیست؟

کلید دیلیت (Delete Key) یکی از کلیدهای پرکاربرد در صفحه کلیدهای رایانه ای است که معمولا به هنگام تایپ کردن برای حذف کاراکتری که پس از کرسر متنی قرار گرفته به کار می‌رود و در برخی از واسط های کاربری گرافیکی نیز به منظور حذف آبجکت انتخاب شده استفاده می‌شود.

معمولا این کلید روی صفحه کلیدها با لیبل Delete یا به طور خلاصه شده Del مشخص می‌شود. از آنجایی که در زبان‌های چپ به راست (از جمله انگلیسی) عملکرد کلید دیلیت معادل حذف کاراکتر سمت راست کرسر می‌باشد گاهی اوقات یک فلش مستقیم به سمت راست (حاوی یک علامت ضربدر) به عنوان نماد روی این کلید درج می‌شود. فراموش نکنید در زبان فارسی (که متن از سمت راست به چپ نوشته می‌شود) فشار دادن این کلید باعث حذف کاراکتر سمت چپ کرسر خواهد شد.

در صفحه کلیدهایی که دارای یک بخش عددی مجزا هستند علاوه بر کلید Delete اصلی یک نمونه از این کلید نیز در ردیف پایین بخش عددی وجود دارد.

استثنائا در برخی از صفحه کلیدهای رایانه‌های اپل (مانند مک بوک)، کلید Backspace با نام Delete مشخص شده است؛ توجه داشته باشید این کلید برخلاف نامش نقش کلید Backspace را ایفا می‌کند و برای حذف کاراکتر پیش از کرسر به کار می‌رود! در عوض در مورد مک بوک ها فشردن این کلید همراه با کلید Fn برای حذف کاراکتر پس از کرسر استفاده می‌شود.

کلید دیلیت Delete Key
مکان رایج کلید Delete در صفحه کلیدهای استاندارد مرسوم – معمولا یک نسخه اضافه از این کلید در بخش عددی تعبیه شده است.

کاربردهای کلید Delete

هرچند کلید Delete نیز همانند کلید بک اسپیس (Backspace) برای حذف کردن یک کاراکتر به کار می‌رود اما تفاوت‌های مهمی میان عملکرد این دو کلید وجود دارد. در واقع فشردن کلید Delete در فیلدهای متنی باعث می‌شود کاراکتری که پس از کرسر قرار گرفته است حذف شود و همزمان کاراکترهای پس از آن نیز یک واحد به سمت عقب جابجا می‌شوند؛ این درحالیست که کلید Backspace برای حذف کردن کاراکتری به کار می‌رود که قبل از کرسر قرار گرفته است. به همین دلیل برای ایجاد تمایز میان این دو کلید گاهی اوقات به کلید دیلیت، دیلیت رو به جلو یا فوروارد دیلیت (Forward Delete) نیز گفته می‌شود.

به علاوه از کلید Delete برای حذف کردن شی انتخاب شده نظیر یک المان تصویری در ویرایشگرهای اسناد یا حذف فایل و فولدر در پنجره مدیریت فایل استفاده می‌شود در حالی که بک اسپیس معمولا چنین کاربردی ندارد. در عین حال در صورتی که قطعه‌ای از یک متن انتخاب شده باشد فشردن کلید دیلیت نیز همانند کلید بک اسپیس آن قطعه از متن را حذف می‌کند.

اگر کاربر بخواهد هنگام تایپ کردن، کلمه پس از کرسر را به طور کامل حذف کند کافی است از ترکیب Ctrl + Delete استفاده نماید. معمولا ترکیب مشابه Ctrl + Backspace نیز برای حذف کامل کلمه پیش از کرسر به کار می‌رود.

همچنین از کلید دیلیت در اغلب مادربوردهای امروزی برای ورود به صفحه ستاپ بایوس هنگام بوت شدن سیستم استفاده می‌شود. یکی دیگر از کاربردهای رایج این کلید در ترکیب Ctrl + Alt + Delete برای دسترسی به نرم افزار Task Manager است.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

کلید کنترل Control Key

کلید کنترل یا Control Key چیست؟

کلید کنترل (Control Key یا Ctrl Key) یکی از کلیدهای تغییر دهنده در صفحه کلیدهای مرسوم رایانه ای است که از ترکیب آن با کلیدهای دیگر برای انجام اعمال خاصی استفاده می‌شود. این کلید همانند کلیدهای Shift و Alt معمولا به تنهایی عملکرد خاصی ندارد.

کلید کنترل در اغلب صفحه کلیدها در گوشه پایین سمت چپ قرار می‌گیرد. به علاوه معمولا یک نسخه اضافی از این کلید در انتهای سمت راست همان ردیف تعبیه می‌شود که دسترسی به آن را برای اغلب کاربردها آسان‌تر می‌کند. معمولا در صفحه کلیدها برای این کلید از عنوان یا لیبل خلاصه شده Ctrl استفاده می‌شود.

کلید کنترل Control
مکان رایج قرارگیری کلید Control. این کلید در اغلب صفحه کلیدها با نام Ctrl نشان داده می‌شود

کاربردهای کلید Control

در برنامه‌ها و واسط های کاربری مختلف از این کلید در ترکیب‌های متعددی برای انجام سریع اعمال پرکاربرد استفاده می‌شود. از جمله رایج‌ترین این ترکیب‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره نمود (توجه داشته باشید ترکیب Ctrl + A به معنای پایین نگه داشتن کلید Ctrl و سپس فشار دادن کلید A می‌باشد درحالیکه کلید Ctrl همچنان در وضعیت فشرده شده قرار دارد):

  • Ctrl + A: برای انتخاب تمام اشیا یا کل متن
  • Ctrl + B: برای ضخیم کردن متن انتخابی در ویرایشگرهای متنی
  • Ctrl + I: برای کج کردن متن انتخابی در ویرایشگرهای متنی
  • Ctrl + U: برای زیرخط دار کردن متن انتخابی در ویرایشگرهای متنی
  • Ctrl + C: برای نسخه برداری (Copy) شی یا متن انتخاب شده
  • Ctrl + X: برای برش (Cut) شی یا متن انتخاب شده
  • Ctrl + V: برای الصاق (Paste) شی یا متن کپی شده و کات شده
  • Ctrl + F: برای باز کردن بخش جستجو در بسیاری از نرم افزارها
  • Ctrl + H: برای باز کردن بخش جایگزینی (Replace) در ویرایشگرهای متنی و نمایش تاریخچه (History) در مرورگرهای وب
  • Ctrl + N: برای باز کردن پنجره یا ایجاد سند جدید
  • Ctrl + O: برای نمایش پنجره Open
  • Ctrl + S: برای ذخیره کردن سند
  • Ctrl + P: برای چاپ
  • Ctrl + T: برای باز کردن زبانه جدید در مرورگرهای وب
  • Ctrl + Y: برای Redo
  • Ctrl + Z: برای Undo
  • Ctrl + Backspace: برای حذف واژه قبل از کرسر متنی
  • Ctrl + Delete: برای حذف واژه پس از کرسر متنی
  • Ctrl + Left: برای جابجایی کرسر متنی به واژه سمت چپ
  • Ctrl + Right: برای جابجایی کرسر متنی به واژه سمت راست
  • Ctrl + Alt + Delete: برای باز کردن Task Manager و دسترسی به صفحه تنظیمات امنیتی و …

استثنا در صفحه کلیدهای اپل

در صفحه کلید رایانه‌های اپل، کلیدی به نام Command با نماد ⌘ وجود دارد که در بسیاری از موارد، عملکرد آن مشابه با کلید کنترل در رایانه‌های معمولی است و با ترکیب کلیدهای دیگر برای انجام اعمال مختلف در رایانه های اپل به کار می‌رود.

مکینتاش ها هم یک کلید Control دارند که عملکرد متفاوتی با این کلید در کیبوردهای معمولی دارد. در واقع ماوس های اولیه اپل تنها یک کلید داشتند که با گسترش واسط کاربری و ظهور منوهای زمینه‌ای، کاربران می‌توانستند از کلید Control به عنوان یک کلید تغییر دهنده همراه با کلید ماوس برای دسترسی به منوی زمینه ای (به جای راست کلیک کردن) استفاده کنند.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

بک اسپیس Backspace

بک اسپیس یا Backspace چیست؟

بک اسپیس (Backspace) یکی از کلیدهای پرکاربرد در صفحه کلیدهای رایانه ای است که برای حذف کاراکتری که پیش از کرسر متنی قرار دارد به کار می‌رود و همزمان کرسر را یک واحد به عقب می‌برد.

با توجه به اینکه در زبان‌های چپ به راست (از جمله انگلیسی) عملکرد کلید بک اسپیس معادل حذف کاراکتر سمت چپ کرسر می‌باشد به همین دلیل معمولا از یک فلش مستقیم به سمت چپ به عنوان نماد این کلید استفاده می‌شود. فراموش نکنید در زبان فارسی (که متن از سمت راست به چپ نوشته می‌شود) فشار دادن این کلید باعث حذف کاراکتر سمت راست کرسر خواهد شد.

همانطور که در تصویر زیر مشاهده می‌کنید مکان قرارگیری کلید بک اسپیس معمولا جایی در بخش بالا سمت راست صفحه کلید است (در همان ردیفی که کلیدهای مربوط به ارقام قرار دارند).

بک اسپیس Backspace
مکان رایج قرارگیری کلید Backspace در صفحه کلید

با وجود اینکه کلید فوق معمولا با همان نام و لیبل Backspace روی صفحه‌ کلیدها مشخص می‌شود اما در صفحه کلید رایانه‌های اپل، استثنائا از نام Delete برای این کلید استفاده می‌شود؛ با این حال عملکرد آن همانند کلید Backspace است و برای حذف کاراکتر پیش از کرسر به کار می‌رود نه کاراکتر پس از آن!

کاربردهای کلید بک اسپیس

هرچند یکی از وظایف کلید Backspace نیز همانند کلید دیلیت (Delete) حذف کردن یک کاراکتر متنی است اما تفاوت‌های مهمی میان عملکرد این دو کلید وجود دارد. در واقع کلید Delete برای حذف کردن کاراکتری که پس از کرسر قرار گرفته است به کار می‌رود درحالیکه کلید Backspace برای حذف کردن کاراکتری استفاده می‌شود که قبل از کرسر قرار گرفته است. همچنین از کلید Delete برای پاک کردن یک شی مثل تصویری در یک ویرایشگر اسناد یا حذف فایل در پنجره مدیریت فایل نیز استفاده می‌شود در حالی که بک اسپیس معمولا چنین کاربردی ندارد. در صورتی که قطعه‌ای از یک متن انتخاب شده باشد معمولا با فشار دادن هرکدام از این کلیدها می‌توان آن بخش را حذف نمود.

در صورتی که کاربر بخواهد هنگام تایپ کردن، کلمه پیش از کرسر را به طور کامل حذف کند کافی است از ترکیب Ctrl + Backspace استفاده نماید. معمولا ترکیب مشابه Ctrl + Delete نیز برای حذف کلمه پس از کرسر به کار می‌رود.

در برخی از برنامه‌های مدیریت فایل و مرورگرهای وب از کلید بک اسپیس برای بازگشت به صفحه قبل استفاده می‌شود. البته در اغلب مرورگرهای وب امروزی از ترکیب کلیدهای Alt و کلید پیکانی سمت چپ برای بازگشت به صفحه قبل استفاده می‌شود.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

کلید فاصله Space bar

کلید فاصله یا Space bar چیست؟

کلید فاصله (Space bar یا Space Key) یکی از کلیدهای پرکاربرد روی ماشین های تحریر و صفحه کلیدهای رایانه ای است که از سایر کلیدها پهن‌تر (و بزرگ‌تر) بوده و بخش قابل توجهی از پایین‌ترین ردیف کلیدها را به خود اختصاص می‌دهد. کاربرد اصلی این کلید، ایجاد فاصله میان دو کلمه حین تایپ کردن است.

هنگام تایپ حرفه ای با ده انگشت، انگشت‌های شست هر دو دست روی کلید Space استراحت می‌کنند و معمولا یکی از این دو انگشت، وظیفه فشار دادن کلید Space را بر عهده می‌گیرند.

مکان قرارگیری کلید Space

هرچند محل دقیق قرارگیری کلید فاصله در صفحه کلیدهای مختلف ممکن است اندکی با یکدیگر متفاوت باشد اما این کلید غالبا جایی در مرکز پایین‌ترین ردیف از کلیدها قرار می‌گیرد. در کیبوردهای استاندارد QWERTY، کلید اسپیس از سمت راست و چپ توسط کلیدهای Alt محاصره شده است و معمولا کلیدهای C و V و B و N و M بالای آن تعبیه شده‌اند.

مکان و حتی بزرگی کلید اسپیس متناسب با میزان کاربرد بالای آن درنظر گرفته شده است؛ به این ترتیب هنگام تایپ کردن متون، دسترسی به این کلید توسط اغلب انگشت‌ها به آسانی امکان‌پذیر است.

کاربردهای رایج کلید فاصله

همان‌طور که گفته شد کاربرد اصلی Space bar ایجاد فاصله هنگام تایپ کردن است اما کاربردهای متعدد دیگری نیز برای این کلید به ظاهر متمایز وجود دارد. به عنوان مثال در اغلب پخش کننده های چندرسانه‌ای از Space bar برای مکث (Pause) و ادامه (Resume) پخش موسیقی، اسلایدشو یا ویدیو استفاده می‌شود.

فشار دادن این کلید همزمان با کلیدهای دیگر نظیر Alt یا Ctrl در سیستم عامل‌ها و نرم افزارهای گوناگون برای انجام امور مختلف به کار می‌رود. برای مثال از ترکیب Alt + Space در سیستم عامل ویندوز برای باز کردن منوی پنجره (به منظور انجام اعمالی نظیر تغییر اندازه، تمام صفحه کردن و بستن پنجره با کمک صفحه کلید) استفاده می‌شود. از ترکیب کلیدهای Win + Space نیز می‌توانید به عنوان میانبری جهت سوئیچ کردن میان زبان‌های نصب شده برای صفحه کلید سیستم خود استفاده کنید.

در برخی از مرورگرهای وب نیز با فشار دادن کلید Space، صفحه به پایین اسکرول می‌شود و در صورتی که کلید Shift نیز همراه با آن نگه داشته شود صفحه به سمت بالا اسکرول می‌شود.

کلید فاصله Spacebar
مکان کلید فاصله (Spacebar) در صفحه کلید استاندارد QWERTY

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

چاپ سه بعدی ۳D Printing

چاپ سه بعدی یا 3D Printing چیست؟

چاپ سه بعدی (3D Printing) به فرایندی گفته می‌شود که طی آن مواد اولیه تحت کنترل یک دستگاه رایانه ای به صورت لایه به لایه روی یکدیگر قرار می‌گیرند و در نهایت یک شئ فیزیکی سه بعدی ایجاد می‌شود.

چاپ سه بعدی چگونه انجام می‌شود؟

شیئی که قرار است به صورت سه بعدی چاپ شود معمولا در قالب یک مدل سه بعدی دیجیتال طراحی می‌شود و سپس توسط یک چاپگر سه بعدی با قرارگیری لایه به لایه مواد روی یکدیگر (تولید افزایشی یا Additive Manufacturing)، شئ نهایی ایجاد می‌شود. جالب است بدانید مفهوم تولید افزایشی در نقطه مقابل تولید کاهشی (یا Subtractive Manufacturing) قرار می‌گیرد. به این ترتیب که در تولید کاهشی با کمک ابزارهای ماشینی از حذف کردن مواد (نظیر بریدن) برای تشکیل شئ سه بعدی استفاده می‌شود.

مدل‌های سه بعدی مورد نیاز معمولا با استفاده از یک نرم افزار مدل سازی سه بعدی و یا با کمک یک اسکنر سه بعدی ایجاد می‌شوند. هرچند خروجی طراحی این مدل‌ها با کمک رایانه (و استفاده از نرم افزارهای CAD) کاملا بدون خطا نیست (و نیازمند ترمیم می‌باشد) اما باز هم در مقایسه با روش‌های دیگر (از جمله اسکن سه بعدی) با خطای کمتری همراه خواهد بود.

پس از ایجاد فایل مدل سه بعدی، با استفاده از نرم افزارهای ویژه‌ای موسوم به Slicer یا برش دهنده (و یا براساس پردازش‌هایی که توسط خود پرینتر انجام می‌شود)، مدل سه بعدی به لایه‌های نازکی تبدیل می‌شود که برای چاپ لایه به لایه توسط پرینتر مورد استفاده قرار می‌گیرد.

هرچند تمامی چاپگرهای سه بعدی مبتنی بر تولید افزایشی عمل می‌کنند اما از نظر جنس مواد اولیه و همچنین نحوه قرارگیری لایه‌ها روی یکدیگر تفاوت‌هایی دارند. در یکی از رایج‌ترین تکنولوژی‌های چاپ سه بعدی موسوم به FDM از نوعی ماده ترموپلاستیک به نام فیلامنت (Filament) استفاده می‌شود. در این روش، رشته‌ای از فیلامنت به صورت جامد از روی قرقره به سمت یک نازل هدایت می‌شود و تحت حرارت به شکل مایع درآمده روی مسیری که مطابق مدل لایه‌ای تعیین شده است از نازل خارج می‌شود. این مایع در زمان کوتاهی پس از قرار گرفتن روی سطح کار، سرد شده و به حالت جامد درمی‌آید. در روش‌های پرکاربرد دیگری که به SLA و DLP موسوم هستند نیز از نوعی رزین مایع استفاده می‌شود که در اثر تابش نور مناسب به حالت جامد تبدیل شده و لایه‌های شئ را یکی پس از دیگری تشکیل می‌دهند.

چاپ سه بعدی 3D Printing
چاپ سه بعدی نمونه‌ای کوچک از برج ایفل با کمک یک چاپگر سه بعدی

جالب است بدانید به منظور چاپ طرح سه بعدی‌تان لازم نیست برای خرید یک چاپگر سه بعدی هزینه کنید. از آنجایی که نمونه‌های حرفه‌ای این چاپگرها و هزینه مواد اولیه مورد استفاده برای کاربران معمولی چندان توجیه مالی ندارد سرویس‌های فراوانی را می‌توانید بیابید که مدل سه بعدی شما را برایتان چاپ می‌کنند. حتی اگر تجربه کار با نرم افزارهای طراحی سه بعدی (نظیر نرم افزار رایگان و منبع باز Blender) را هم ندارید می‌توانید با اندکی جستجو از میان نمونه‌های از پیش آماده شده، مدل سه بعدی مدنظرتان را انتخاب کنید!

کاربردهای چاپ سه بعدی

نمونه سازی سریع یکی از رایج‌ترین کاربردهای چاپ سه بعدی به شمار می‌رود. در واقع با استفاده از فناوری چاپ سه بعدی، امکان ایجاد سریع نمونه‌های اولیه قطعات بدون نیاز به صرف هزینه بالا میسر می‌شود. علاوه براین استفاده از پرینترهای سه بعدی در کلاس‌های درس و آزمایشگاه‌ها، امکان خلق فیزیکی ایده‌هایی که در ذهن دانش آموزان و دانشجویان شکل گرفته است را در زمانی قابل قبول امکان‌پذیر می‌کند.

چاپ غذاها و خوراکی‌های متنوع (از جمله شکلات، پاستا، پیتزا و …) نیز از کاربردهای خوشمزه و البته عجیب این فناوری به شمار می‌رود. ساخت وسایل تزئینی (مانند مجسمه فرد در ابعاد کوچک)، تولید سفارشی عینک‌های آفتابی، صنعت لباس و مد و حتی کفش‌های ورزشی (که متناسب با ابعاد پا و سلیقه فرد مدل سازی شده است) از جمله مواردی هستند که با کمک فناوری‌های چاپ سه بعدی رویکرد متفاوتی را در پیش گرفته‌اند. به علاوه، چاپ سه بعدی در ایجاد ایمپلنت‌های پزشکی، سمعک و حتی مصنوعات دندان پزشکی (از جمله دندان‌های مصنوعی و تاج دندان) که دارای فرمی متناسب با فرد بیمار هستند توانسته کمک‌های شایانی به حوزه پزشکی ارائه نماید. صنایع خودروسازی، صنایع فضایی، ساختمان‌سازی، مدل‌سازی معماری و حتی ساخت منزل نیز از فناوری در حال رشد چاپ سه بعدی بی نصیب نمانده‌اند.

هرچند چاپ سه بعدی برای تولید سفارشی کالاها (متناسب با خواست و سلیقه فرد) گزینه‌‌ای مناسب و به نسبت سایر روش‌های تولید سفارشی مقرون به صرفه‌تر و سریع‌تر است اما در حال حاضر همچنان برای تولید انبوه یک کالا از نظر هزینه قابل توجیه نمی‌باشد و در برخی موارد از لحاظ نوع مواد اولیه و دوام کالای حاصل نیز با محدودیت‌هایی روبروست.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا