Category Archives: سخت‌افزار

کلید آلت Alt Key

کلید آلت یا Alt Key چیست؟

کلید آلت (Alt Key) یکی از کلیدهای تغییر دهنده در صفحه کلیدهای مرسوم رایانه ای است که از ترکیب آن با سایر کلیدها برای انجام اعمال خاصی استفاده می‌شود. عنوان این کلید از ابتدای واژه Alternate (به معنای جایگزین) گرفته شده است چرا که فشردن کلید Alt همراه با کلیدهای دیگر می‌تواند به تغییر (دگرگون سازی) عملکرد پیش فرض آن کلید منجر شود.

کلید Alt همانند کلیدهای Shift و Ctrl معمولا به تنهایی عملکرد خاصی ندارد و در اغلب صفحه کلیدها دو نسخه از آن در پایین‌ترین ردیف صفحه کلید (در دو طرف کلید فاصله) قابل مشاهده است. این کلید در کیبوردهای معمولی با لیبل Alt مشخص می‌شود اما در صفحه کلیدهای مک، کلید Option به عنوان معادلی برای آن شناخته می‌شود.

کلید آلت Alt Key
محل قرارگیری کلید Alt در یک صفحه کلید استاندارد معمولی

کاربردهای رایج کلید آلت

کلید Alt بسته به نرم افزارها و واسط های کاربری مختلف در ترکیب با کلیدهای دیگر به منظور انجام اعمال گوناگونی به کار می‌رود که از جمله کاربردهای رایج آن می‌توان به موارد زیر اشاره نمود:

  • Alt + Shift: سوئیچ کردن بین زبان ها
  • Ctrl + Alt + Delete: برای باز کردن Task Manager و دسترسی به صفحه تنظیمات امنیتی و …
  • Alt + F4: بستن پنجره کنونی یا خاموش کردن سیستم در صورتی که پنجره ای در پیش زمینه قرار نداشته باشد.
  • Alt + Tab: سوئیچ کردن بین پنجره های باز
  • فشردن Alt به تنهایی در سیستم عامل ویندوز برای دسترسی به منوهای نرم افزارها به کار می‌رود.

ایجاد کاراکترهای ویژه با کمک کلید Alt

در سیستم عامل ویندوز، پایین نگه داشتن کلید آلت همراه با ترکیب خاصی از کلیدهای عددی موجود در صفحه کلید عددی برای تایپ کاراکترهایی استفاده می‌شود که به طور معمول در صفحه کلید وجود ندارد. به این ترکیب‌های خاص، کدهای آلت (Alt Codes) گفته می‌شود. برای مثال کد آلت 242 برای نماد استفاده می‌شود و به منظور تایپ آن لازم است ابتدا مطمئن شوید کلید Num Lock روی حالت روشن قرار دارد سپس درحالیکه کلید Alt را پایین نگه داشته‌اید کد 242 را با کمک صفحه کلید عددی تایپ کنید. به عنوان نمونه‌ای دیگر، کد آلت 1 برای نماد صورتک خندان استفاده می‌شود و با فشردن کلید Alt همراه با کلید 1 (در صفحه کلید عددی) می‌توانید از این نماد در متون خود استفاده کنید.

در سیستم عامل مک او اس نیز کلید Option به شکل مشابهی برای انجام این عمل به کار می‌رود؛ با این تفاوت که در این سیستم عامل به جای کدهای مخصوص، از ترکیب ساده کلید Option با کلیدهای حروف و اعداد (و همین طور ترکیب همزمان Option و Shift با کلیدهای مختلف برای تایپ گروهی دیگر از کاراکترهای ویژه) استفاده می‌شود. برای مثال به منظور تایپ نماد کافیست کلید Option همراه با کلید نقطه (یا .) فشرده شود.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

پلتفرم رایانشی Computing Platform

پلتفرم رایانشی یا Computing Platform چیست؟

پلتفرم رایانشی (Computing Platform) یا به اختصار پلتفرم به محیطی گفته می‌شود که یک نرم افزار در آن اجرا می‌شود. این محیط که در واقع نقش فونداسیون یا بستر را برای اجرای نرم افزارها ایفا می‌کند ممکن است سخت افزار، سیستم عامل یا هر نرم افزاری باشد که امکان اجرای نرم افزاری دیگر را فراهم می‌کند. به عنوان مثال یک سیستم رایانه ای با معماری x86 که روی آن سیستم عامل ویندوز نصب شده است یک پلتفرم به شمار می‌رود.

پلتفرم ها را می‌توان به چشم نوعی محدودیت و در عین حال به عنوان یک همیار در فرایند توسعه نرم افزار در نظر گرفت؛ از یک سو پلتفرم های مختلف، قابلیت‌ها و ویژگی‌های متفاوتی دارند که باعث می‌شود تنها نرم افزارهایی روی آن‌ها قابل اجرا باشد که با آن بستر سازگار است. به عنوان مثال سورس کدی که برای اجرا روی یک معماری مشخص کامپایل شده است مبتنی بر مجموعه دستورالعمل های (Instruction set) همان پردازنده خواهد بود و به صورت معمولی قابل اجرا روی معماری های دیگر نخواهد بود.

در سمت مقابل، پلتفرم ها عملکردهای سطح پایین را به صورت آماده در اختیار توسعه دهنده قرار می‌دهند و به این ترتیب او را از سر و کله زدن با رویه‌های متفاوت برای انجام عملی مشخص در سخت افزارهای مختلف نجات می‌دهند. برای مثال، یک سیستم عامل می‌تواند با وجود تفاوت در سخت افزارهایی که روی آن‌ها قابل اجراست، یک دستور واحد برای دسترسی به شبکه در اختیار توسعه دهنده قرار دهد.

نمونه هایی از انواع پلتفرم ها

جالب است بدانید تنها سیستم عامل ها و سخت افزارهای مختلف نیستند که به عنوان محیطی برای اجرای نرم افزارها شناخته می‌شوند. برای مثال یک مرورگر وب نیز فارغ از اینکه روی چه سیستم عامل یا سخت افزاری در حال اجراست می‌تواند برای وب اپلیکیشن ها و افزونه هایی که روی آن اجرا می‌شوند نقش یک Platform را ایفا کند. ماشین مجازی هم می‌تواند بستری برای اجرای نرم افزارها باشد. به عنوان مثال Java Virtual Machine (به اختصار JVM) محیطی را برای اجرای برنامه های کامپایل شده در قالب Java bytecode فراهم می‌آورد و همین طور نسخه مجازی سازی شده یک سیستم که سیستم عامل ویندوز روی آن نصب شده است اجازه می‌دهد نرم افزارهای ویندوزی را روی یک مک اجرا کنید. پلتفرم های رایانش ابری (Platform as a Service – PaaS) نیز از جمله دیگر نمودهای پلتفرم های رایانه ای به شمار می‌روند.

سیستم عامل های مختلف رایانه ها و دستگاه های همراه نظیر مایکروسافت ویندوز، لینوکس و مک او اس، اندروید و iOS، فریم ورک های نرم افزاری (نظیر دات نت فریم ورک، پلتفرم چندرسانه ای Adobe Flash، پلتفرم جاوا) و معماری های سخت افزاری (نظیر ARM و x86) مثال‌هایی از این Platform ها به شمار می‌رود.

نرم افزارها و محیط اجرای آن‌ها

همانطور که گفته شد پلتفرم ها محیطی برای اجرای نرم افزارها هستند. با توجه به تعدد این محیط‌ها، پیش از آنکه اقدام به خرید یا دانلود و همینطور نصب و اجرای نرم افزاری روی دستگاه خود کنید ابتدا مطمئن شوید با سخت افزار یا سیستم عاملی که از آن استفاده می‌کنید تناسب دارد.

برخی از نرم افزارها تنها روی یک Platform خاص قابل اجرا هستند؛ به عبارت بهتر توسعه دهنده این نوع نرم افزارها، آن‌ها را تنها برای اجرا شدن روی یک Platform معین طراحی کرده است. بنابراین امکان اجرای معمولی آن‌ها روی بسترهای دیگر وجود ندارد.

در مقابل، برخی از نرم افزارها برای اجرا شدن روی پلت‌فرم های مختلف پیاده سازی شده‌اند. این نرم افزارها به نرم افزارهای کراس پلتفرم یا چندپلتفرمی (Cross-Platform Software) مشهور هستند. نرم افزارهای Cross-Platform معمولا دارای نسخه های کامپایل شده مجزا برای Platform های مختلف می‌باشند و یا به صورت مستقیم و بدون سفارشی سازی روی بسترهای گوناگون رایانه ای قابل اجرا هستند.

پلتفرم Platform
Platform ها پایه و بستر اجرای نرم افزارها هستند.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

کلید اینتر Enter Key

کلید اینتر یا Enter Key چیست؟

کلید اینتر (Enter Key) یا کلید ریترن (Return Key) یکی از کلیدهای پرکاربرد در صفحه کلیدهای متداول رایانه ای است که معمولا باعث می‌شود در یک واسط خط فرمان، فرم یا جعبه گفتگو، عملی پیشفرض انجام شود یا هنگام تایپ کردن، خط جدیدی در یک فیلد متنی ایجاد می‌کند.

معمولا در واسط های کاربری گرافیکی، در صورتی که فشردن کلید Enter معادل با کلیک کردن روی یک دکمه (یا Button) باشد آن دکمه با حاشیه متفاوت یا به شکلی هایلایت شده از سایر عناصر واسط کاربری متمایز می‌شود.

محل قرارگیری کلید Enter

معمولا کلید Enter در لبه سمت راست بخش حرفی صفحه کلید قرار می‌گیرد و از بالا توسط کلید Backspace یا Backslash و از پایین به وسیله کلید Shift سمت راست محاصره شده است. همچنین در صفحه کلیدهایی که شامل بخش عددی مجزا (صفحه کلید عددی) هستند یک نسخه دیگر از این کلید در گوشه سمت راست پایین این بخش مشاهده می‌شود.

این کلید معمولا با برچسب Enter یا نماد فلشی که با یک خط کوتاه به پایین و سپس سمت چپ اشاره می‌کند شناخته می‌شود. استفاده از نماد مذکور به این موضوع اشاره دارد که با فشرده شدن این کلید، کرسر متنی به سمت چپ (یا ابتدای) خط جدید منتقل می‌شود. ظاهر فیزیکی کلید اینتر معمولا مستطیلی شکل یا برگرفته از شکل همین نماد (به صورت L معکوس) می‌باشد.

در صفحه کلید رایانه‌های مک، این کلید با عنوان کلید ریترن (Return Key) شناخته می‌شود. البته در برخی صفحه کلیدها نیز دو کلید متمایز به عنوان کلیدهای Return و Enter مشاهده می‌شود که در این حالت معمولا کلید Enter در بخش صفحه کلید عددی قرار دارد و کلید Return در بخش حرفی برای ایجاد خط جدید به کار می‌رود.

کلید اینتر - کلید ریترن Enter Key - Return Key
مکان رایج قرارگیری کلید Enter یا Return در صفحه کلید

کاربردهای رایج کلید Enter

همان‌طور که گفته شد یکی از کاربردهای رایج کلید اینتر انجام یک عمل پیش فرض است. برای مثال در واسط خط فرمان (برای اجرای دستور تایپ شده کنونی)، در فرم های تحت وب (برای ارسال محتویات فرم پس از تکمیل آن)، در جعبه‌های گفتگو (به عنوان راهکاری میانبر به جای کلیک کردن روی دکمه OK، دکمه Open یا Save و تأیید محتوا در جعبه‌های گفتگو یا جعبه‌های هشدار)، در فیلدهای جستجو (برای آغاز عمل جستجو) و در نوار آدرس مرورگرهای وب (برای تأیید نشانی وب و بارگیری منبع موردنظر) از این کلید استفاده می‌شود.

یکی دیگر از کاربردهای متداول کلید Enter در ویرایشگرهای متنی و واژه پردازها مشاهده می‌شود. در این نرم افزارها و همچنین در فیلدهای متنی با قابلیت تایپ چند پاراگرافی از کلید Enter برای ایجاد خط جدید (Carriage Return) استفاده می‌شود. با فشردن این کلید، در موقعیت کنونیِ کرسر متنی – پاراگراف جاری پایان یافته و یک پاراگراف جدید ایجاد می‌شود.

در برنامه‌های ماشین حساب، معمولا کلید اینتر بخش صفحه کلید عددی به عنوان میانبری برای دکمه تساوی (به منظور محاسبه نتیجه یک عبارت ریاضی) به کار می‌رود.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

کلید دیلیت Delete Key

کلید دیلیت یا Delete Key چیست؟

کلید دیلیت (Delete Key) یکی از کلیدهای پرکاربرد در صفحه کلیدهای رایانه ای است که معمولا به هنگام تایپ کردن برای حذف کاراکتری که پس از کرسر متنی قرار گرفته به کار می‌رود و در برخی از واسط های کاربری گرافیکی نیز به منظور حذف آبجکت انتخاب شده استفاده می‌شود.

معمولا این کلید روی صفحه کلیدها با لیبل Delete یا به طور خلاصه شده Del مشخص می‌شود. از آنجایی که در زبان‌های چپ به راست (از جمله انگلیسی) عملکرد کلید دیلیت معادل حذف کاراکتر سمت راست کرسر می‌باشد گاهی اوقات یک فلش مستقیم به سمت راست (حاوی یک علامت ضربدر) به عنوان نماد روی این کلید درج می‌شود. فراموش نکنید در زبان فارسی (که متن از سمت راست به چپ نوشته می‌شود) فشار دادن این کلید باعث حذف کاراکتر سمت چپ کرسر خواهد شد.

در صفحه کلیدهایی که دارای یک بخش عددی مجزا هستند علاوه بر کلید Delete اصلی یک نمونه از این کلید نیز در ردیف پایین بخش عددی وجود دارد.

استثنائا در برخی از صفحه کلیدهای رایانه‌های اپل (مانند مک بوک)، کلید Backspace با نام Delete مشخص شده است؛ توجه داشته باشید این کلید برخلاف نامش نقش کلید Backspace را ایفا می‌کند و برای حذف کاراکتر پیش از کرسر به کار می‌رود! در عوض در مورد مک بوک ها فشردن این کلید همراه با کلید Fn برای حذف کاراکتر پس از کرسر استفاده می‌شود.

کلید دیلیت Delete Key
مکان رایج کلید Delete در صفحه کلیدهای استاندارد مرسوم – معمولا یک نسخه اضافه از این کلید در بخش عددی تعبیه شده است.

کاربردهای کلید Delete

هرچند کلید Delete نیز همانند کلید بک اسپیس (Backspace) برای حذف کردن یک کاراکتر به کار می‌رود اما تفاوت‌های مهمی میان عملکرد این دو کلید وجود دارد. در واقع فشردن کلید Delete در فیلدهای متنی باعث می‌شود کاراکتری که پس از کرسر قرار گرفته است حذف شود و همزمان کاراکترهای پس از آن نیز یک واحد به سمت عقب جابجا می‌شوند؛ این درحالیست که کلید Backspace برای حذف کردن کاراکتری به کار می‌رود که قبل از کرسر قرار گرفته است. به همین دلیل برای ایجاد تمایز میان این دو کلید گاهی اوقات به کلید دیلیت، دیلیت رو به جلو یا فوروارد دیلیت (Forward Delete) نیز گفته می‌شود.

به علاوه از کلید Delete برای حذف کردن شی انتخاب شده نظیر یک المان تصویری در ویرایشگرهای اسناد یا حذف فایل و فولدر در پنجره مدیریت فایل استفاده می‌شود در حالی که بک اسپیس معمولا چنین کاربردی ندارد. در عین حال در صورتی که قطعه‌ای از یک متن انتخاب شده باشد فشردن کلید دیلیت نیز همانند کلید بک اسپیس آن قطعه از متن را حذف می‌کند.

اگر کاربر بخواهد هنگام تایپ کردن، کلمه پس از کرسر را به طور کامل حذف کند کافی است از ترکیب Ctrl + Delete استفاده نماید. معمولا ترکیب مشابه Ctrl + Backspace نیز برای حذف کامل کلمه پیش از کرسر به کار می‌رود.

همچنین از کلید دیلیت در اغلب مادربوردهای امروزی برای ورود به صفحه ستاپ بایوس هنگام بوت شدن سیستم استفاده می‌شود. یکی دیگر از کاربردهای رایج این کلید در ترکیب Ctrl + Alt + Delete برای دسترسی به نرم افزار Task Manager است.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

کلید کنترل Control Key

کلید کنترل یا Control Key چیست؟

کلید کنترل (Control Key یا Ctrl Key) یکی از کلیدهای تغییر دهنده در صفحه کلیدهای مرسوم رایانه ای است که از ترکیب آن با کلیدهای دیگر برای انجام اعمال خاصی استفاده می‌شود. این کلید همانند کلیدهای Shift و Alt معمولا به تنهایی عملکرد خاصی ندارد.

کلید کنترل در اغلب صفحه کلیدها در گوشه پایین سمت چپ قرار می‌گیرد. به علاوه معمولا یک نسخه اضافی از این کلید در انتهای سمت راست همان ردیف تعبیه می‌شود که دسترسی به آن را برای اغلب کاربردها آسان‌تر می‌کند. معمولا در صفحه کلیدها برای این کلید از عنوان یا لیبل خلاصه شده Ctrl استفاده می‌شود.

کلید کنترل Control
مکان رایج قرارگیری کلید Control. این کلید در اغلب صفحه کلیدها با نام Ctrl نشان داده می‌شود

کاربردهای کلید Control

در برنامه‌ها و واسط های کاربری مختلف از این کلید در ترکیب‌های متعددی برای انجام سریع اعمال پرکاربرد استفاده می‌شود. از جمله رایج‌ترین این ترکیب‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره نمود (توجه داشته باشید ترکیب Ctrl + A به معنای پایین نگه داشتن کلید Ctrl و سپس فشار دادن کلید A می‌باشد درحالیکه کلید Ctrl همچنان در وضعیت فشرده شده قرار دارد):

  • Ctrl + A: برای انتخاب تمام اشیا یا کل متن
  • Ctrl + B: برای ضخیم کردن متن انتخابی در ویرایشگرهای متنی
  • Ctrl + I: برای کج کردن متن انتخابی در ویرایشگرهای متنی
  • Ctrl + U: برای زیرخط دار کردن متن انتخابی در ویرایشگرهای متنی
  • Ctrl + C: برای نسخه برداری (Copy) شی یا متن انتخاب شده
  • Ctrl + X: برای برش (Cut) شی یا متن انتخاب شده
  • Ctrl + V: برای الصاق (Paste) شی یا متن کپی شده و کات شده
  • Ctrl + F: برای باز کردن بخش جستجو در بسیاری از نرم افزارها
  • Ctrl + H: برای باز کردن بخش جایگزینی (Replace) در ویرایشگرهای متنی و نمایش تاریخچه (History) در مرورگرهای وب
  • Ctrl + N: برای باز کردن پنجره یا ایجاد سند جدید
  • Ctrl + O: برای نمایش پنجره Open
  • Ctrl + S: برای ذخیره کردن سند
  • Ctrl + P: برای چاپ
  • Ctrl + T: برای باز کردن زبانه جدید در مرورگرهای وب
  • Ctrl + Y: برای Redo
  • Ctrl + Z: برای Undo
  • Ctrl + Backspace: برای حذف واژه قبل از کرسر متنی
  • Ctrl + Delete: برای حذف واژه پس از کرسر متنی
  • Ctrl + Left: برای جابجایی کرسر متنی به واژه سمت چپ
  • Ctrl + Right: برای جابجایی کرسر متنی به واژه سمت راست
  • Ctrl + Alt + Delete: برای باز کردن Task Manager و دسترسی به صفحه تنظیمات امنیتی و …

استثنا در صفحه کلیدهای اپل

در صفحه کلید رایانه‌های اپل، کلیدی به نام Command با نماد ⌘ وجود دارد که در بسیاری از موارد، عملکرد آن مشابه با کلید کنترل در رایانه‌های معمولی است و با ترکیب کلیدهای دیگر برای انجام اعمال مختلف در رایانه های اپل به کار می‌رود.

مکینتاش ها هم یک کلید Control دارند که عملکرد متفاوتی با این کلید در کیبوردهای معمولی دارد. در واقع ماوس های اولیه اپل تنها یک کلید داشتند که با گسترش واسط کاربری و ظهور منوهای زمینه‌ای، کاربران می‌توانستند از کلید Control به عنوان یک کلید تغییر دهنده همراه با کلید ماوس برای دسترسی به منوی زمینه ای (به جای راست کلیک کردن) استفاده کنند.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

بک اسپیس Backspace

بک اسپیس یا Backspace چیست؟

بک اسپیس (Backspace) یکی از کلیدهای پرکاربرد در صفحه کلیدهای رایانه ای است که برای حذف کاراکتری که پیش از کرسر متنی قرار دارد به کار می‌رود و همزمان کرسر را یک واحد به عقب می‌برد.

با توجه به اینکه در زبان‌های چپ به راست (از جمله انگلیسی) عملکرد کلید بک اسپیس معادل حذف کاراکتر سمت چپ کرسر می‌باشد به همین دلیل معمولا از یک فلش مستقیم به سمت چپ به عنوان نماد این کلید استفاده می‌شود. فراموش نکنید در زبان فارسی (که متن از سمت راست به چپ نوشته می‌شود) فشار دادن این کلید باعث حذف کاراکتر سمت راست کرسر خواهد شد.

همانطور که در تصویر زیر مشاهده می‌کنید مکان قرارگیری کلید بک اسپیس معمولا جایی در بخش بالا سمت راست صفحه کلید است (در همان ردیفی که کلیدهای مربوط به ارقام قرار دارند).

بک اسپیس Backspace
مکان رایج قرارگیری کلید Backspace در صفحه کلید

با وجود اینکه کلید فوق معمولا با همان نام و لیبل Backspace روی صفحه‌ کلیدها مشخص می‌شود اما در صفحه کلید رایانه‌های اپل، استثنائا از نام Delete برای این کلید استفاده می‌شود؛ با این حال عملکرد آن همانند کلید Backspace است و برای حذف کاراکتر پیش از کرسر به کار می‌رود نه کاراکتر پس از آن!

کاربردهای کلید بک اسپیس

هرچند یکی از وظایف کلید Backspace نیز همانند کلید دیلیت (Delete) حذف کردن یک کاراکتر متنی است اما تفاوت‌های مهمی میان عملکرد این دو کلید وجود دارد. در واقع کلید Delete برای حذف کردن کاراکتری که پس از کرسر قرار گرفته است به کار می‌رود درحالیکه کلید Backspace برای حذف کردن کاراکتری استفاده می‌شود که قبل از کرسر قرار گرفته است. همچنین از کلید Delete برای پاک کردن یک شی مثل تصویری در یک ویرایشگر اسناد یا حذف فایل در پنجره مدیریت فایل نیز استفاده می‌شود در حالی که بک اسپیس معمولا چنین کاربردی ندارد. در صورتی که قطعه‌ای از یک متن انتخاب شده باشد معمولا با فشار دادن هرکدام از این کلیدها می‌توان آن بخش را حذف نمود.

در صورتی که کاربر بخواهد هنگام تایپ کردن، کلمه پیش از کرسر را به طور کامل حذف کند کافی است از ترکیب Ctrl + Backspace استفاده نماید. معمولا ترکیب مشابه Ctrl + Delete نیز برای حذف کلمه پس از کرسر به کار می‌رود.

در برخی از برنامه‌های مدیریت فایل و مرورگرهای وب از کلید بک اسپیس برای بازگشت به صفحه قبل استفاده می‌شود. البته در اغلب مرورگرهای وب امروزی از ترکیب کلیدهای Alt و کلید پیکانی سمت چپ برای بازگشت به صفحه قبل استفاده می‌شود.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

کلید فاصله Space bar

کلید فاصله یا Space bar چیست؟

کلید فاصله (Space bar یا Space Key) یکی از کلیدهای پرکاربرد روی ماشین های تحریر و صفحه کلیدهای رایانه ای است که از سایر کلیدها پهن‌تر (و بزرگ‌تر) بوده و بخش قابل توجهی از پایین‌ترین ردیف کلیدها را به خود اختصاص می‌دهد. کاربرد اصلی این کلید، ایجاد فاصله میان دو کلمه حین تایپ کردن است.

هنگام تایپ حرفه ای با ده انگشت، انگشت‌های شست هر دو دست روی کلید Space استراحت می‌کنند و معمولا یکی از این دو انگشت، وظیفه فشار دادن کلید Space را بر عهده می‌گیرند.

مکان قرارگیری کلید Space

هرچند محل دقیق قرارگیری کلید فاصله در صفحه کلیدهای مختلف ممکن است اندکی با یکدیگر متفاوت باشد اما این کلید غالبا جایی در مرکز پایین‌ترین ردیف از کلیدها قرار می‌گیرد. در کیبوردهای استاندارد QWERTY، کلید اسپیس از سمت راست و چپ توسط کلیدهای Alt محاصره شده است و معمولا کلیدهای C و V و B و N و M بالای آن تعبیه شده‌اند.

مکان و حتی بزرگی کلید اسپیس متناسب با میزان کاربرد بالای آن درنظر گرفته شده است؛ به این ترتیب هنگام تایپ کردن متون، دسترسی به این کلید توسط اغلب انگشت‌ها به آسانی امکان‌پذیر است.

کاربردهای رایج کلید فاصله

همان‌طور که گفته شد کاربرد اصلی Space bar ایجاد فاصله هنگام تایپ کردن است اما کاربردهای متعدد دیگری نیز برای این کلید به ظاهر متمایز وجود دارد. به عنوان مثال در اغلب پخش کننده های چندرسانه‌ای از Space bar برای مکث (Pause) و ادامه (Resume) پخش موسیقی، اسلایدشو یا ویدیو استفاده می‌شود.

فشار دادن این کلید همزمان با کلیدهای دیگر نظیر Alt یا Ctrl در سیستم عامل‌ها و نرم افزارهای گوناگون برای انجام امور مختلف به کار می‌رود. برای مثال از ترکیب Alt + Space در سیستم عامل ویندوز برای باز کردن منوی پنجره (به منظور انجام اعمالی نظیر تغییر اندازه، تمام صفحه کردن و بستن پنجره با کمک صفحه کلید) استفاده می‌شود. از ترکیب کلیدهای Win + Space نیز می‌توانید به عنوان میانبری جهت سوئیچ کردن میان زبان‌های نصب شده برای صفحه کلید سیستم خود استفاده کنید.

در برخی از مرورگرهای وب نیز با فشار دادن کلید Space، صفحه به پایین اسکرول می‌شود و در صورتی که کلید Shift نیز همراه با آن نگه داشته شود صفحه به سمت بالا اسکرول می‌شود.

کلید فاصله Spacebar
مکان کلید فاصله (Spacebar) در صفحه کلید استاندارد QWERTY

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

چاپ سه بعدی ۳D Printing

چاپ سه بعدی یا 3D Printing چیست؟

چاپ سه بعدی (3D Printing) به فرایندی گفته می‌شود که طی آن مواد اولیه تحت کنترل یک دستگاه رایانه ای به صورت لایه به لایه روی یکدیگر قرار می‌گیرند و در نهایت یک شئ فیزیکی سه بعدی ایجاد می‌شود.

چاپ سه بعدی چگونه انجام می‌شود؟

شیئی که قرار است به صورت سه بعدی چاپ شود معمولا در قالب یک مدل سه بعدی دیجیتال طراحی می‌شود و سپس توسط یک چاپگر سه بعدی با قرارگیری لایه به لایه مواد روی یکدیگر (تولید افزایشی یا Additive Manufacturing)، شئ نهایی ایجاد می‌شود. جالب است بدانید مفهوم تولید افزایشی در نقطه مقابل تولید کاهشی (یا Subtractive Manufacturing) قرار می‌گیرد. به این ترتیب که در تولید کاهشی با کمک ابزارهای ماشینی از حذف کردن مواد (نظیر بریدن) برای تشکیل شئ سه بعدی استفاده می‌شود.

مدل‌های سه بعدی مورد نیاز معمولا با استفاده از یک نرم افزار مدل سازی سه بعدی و یا با کمک یک اسکنر سه بعدی ایجاد می‌شوند. هرچند خروجی طراحی این مدل‌ها با کمک رایانه (و استفاده از نرم افزارهای CAD) کاملا بدون خطا نیست (و نیازمند ترمیم می‌باشد) اما باز هم در مقایسه با روش‌های دیگر (از جمله اسکن سه بعدی) با خطای کمتری همراه خواهد بود.

پس از ایجاد فایل مدل سه بعدی، با استفاده از نرم افزارهای ویژه‌ای موسوم به Slicer یا برش دهنده (و یا براساس پردازش‌هایی که توسط خود پرینتر انجام می‌شود)، مدل سه بعدی به لایه‌های نازکی تبدیل می‌شود که برای چاپ لایه به لایه توسط پرینتر مورد استفاده قرار می‌گیرد.

هرچند تمامی چاپگرهای سه بعدی مبتنی بر تولید افزایشی عمل می‌کنند اما از نظر جنس مواد اولیه و همچنین نحوه قرارگیری لایه‌ها روی یکدیگر تفاوت‌هایی دارند. در یکی از رایج‌ترین تکنولوژی‌های چاپ سه بعدی موسوم به FDM از نوعی ماده ترموپلاستیک به نام فیلامنت (Filament) استفاده می‌شود. در این روش، رشته‌ای از فیلامنت به صورت جامد از روی قرقره به سمت یک نازل هدایت می‌شود و تحت حرارت به شکل مایع درآمده روی مسیری که مطابق مدل لایه‌ای تعیین شده است از نازل خارج می‌شود. این مایع در زمان کوتاهی پس از قرار گرفتن روی سطح کار، سرد شده و به حالت جامد درمی‌آید. در روش‌های پرکاربرد دیگری که به SLA و DLP موسوم هستند نیز از نوعی رزین مایع استفاده می‌شود که در اثر تابش نور مناسب به حالت جامد تبدیل شده و لایه‌های شئ را یکی پس از دیگری تشکیل می‌دهند.

چاپ سه بعدی 3D Printing
چاپ سه بعدی نمونه‌ای کوچک از برج ایفل با کمک یک چاپگر سه بعدی

جالب است بدانید به منظور چاپ طرح سه بعدی‌تان لازم نیست برای خرید یک چاپگر سه بعدی هزینه کنید. از آنجایی که نمونه‌های حرفه‌ای این چاپگرها و هزینه مواد اولیه مورد استفاده برای کاربران معمولی چندان توجیه مالی ندارد سرویس‌های فراوانی را می‌توانید بیابید که مدل سه بعدی شما را برایتان چاپ می‌کنند. حتی اگر تجربه کار با نرم افزارهای طراحی سه بعدی (نظیر نرم افزار رایگان و منبع باز Blender) را هم ندارید می‌توانید با اندکی جستجو از میان نمونه‌های از پیش آماده شده، مدل سه بعدی مدنظرتان را انتخاب کنید!

کاربردهای چاپ سه بعدی

نمونه سازی سریع یکی از رایج‌ترین کاربردهای چاپ سه بعدی به شمار می‌رود. در واقع با استفاده از فناوری چاپ سه بعدی، امکان ایجاد سریع نمونه‌های اولیه قطعات بدون نیاز به صرف هزینه بالا میسر می‌شود. علاوه براین استفاده از پرینترهای سه بعدی در کلاس‌های درس و آزمایشگاه‌ها، امکان خلق فیزیکی ایده‌هایی که در ذهن دانش آموزان و دانشجویان شکل گرفته است را در زمانی قابل قبول امکان‌پذیر می‌کند.

چاپ غذاها و خوراکی‌های متنوع (از جمله شکلات، پاستا، پیتزا و …) نیز از کاربردهای خوشمزه و البته عجیب این فناوری به شمار می‌رود. ساخت وسایل تزئینی (مانند مجسمه فرد در ابعاد کوچک)، تولید سفارشی عینک‌های آفتابی، صنعت لباس و مد و حتی کفش‌های ورزشی (که متناسب با ابعاد پا و سلیقه فرد مدل سازی شده است) از جمله مواردی هستند که با کمک فناوری‌های چاپ سه بعدی رویکرد متفاوتی را در پیش گرفته‌اند. به علاوه، چاپ سه بعدی در ایجاد ایمپلنت‌های پزشکی، سمعک و حتی مصنوعات دندان پزشکی (از جمله دندان‌های مصنوعی و تاج دندان) که دارای فرمی متناسب با فرد بیمار هستند توانسته کمک‌های شایانی به حوزه پزشکی ارائه نماید. صنایع خودروسازی، صنایع فضایی، ساختمان‌سازی، مدل‌سازی معماری و حتی ساخت منزل نیز از فناوری در حال رشد چاپ سه بعدی بی نصیب نمانده‌اند.

هرچند چاپ سه بعدی برای تولید سفارشی کالاها (متناسب با خواست و سلیقه فرد) گزینه‌‌ای مناسب و به نسبت سایر روش‌های تولید سفارشی مقرون به صرفه‌تر و سریع‌تر است اما در حال حاضر همچنان برای تولید انبوه یک کالا از نظر هزینه قابل توجیه نمی‌باشد و در برخی موارد از لحاظ نوع مواد اولیه و دوام کالای حاصل نیز با محدودیت‌هایی روبروست.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

محافظ صفحه نمایش Screen Protector

محافظ صفحه نمایش یا Screen Protector چیست؟

محافظ صفحه نمایش (Screen Protector) ورقه‌ای نسبتا نازک است که با اتصال به صفحه نمایش یک دستگاه الکترونیکی (نظیر گوشی هوشمند یا تبلت) تا حدودی از آن در برابر خطرات فیزیکی (از جمله شکستگی و ایجاد خراش) محافظت می‌کند.

با ظهور PDA ها و پس از آن با گسترش فراگیر گوشی های هوشمند و صفحات لمسی، محافظ‌های صفحه نمایش نیز با اقبال بیشتری روبرو شدند و برای مقابله با آسیب‌هایی که در اثر برخورد ناخن انگشت، نوک استایلوس، اجسام نوک تیز و … با صفحه حساس این دستگاه ها به وجود می‌آید مورد استفاده قرار گرفتند.

محافظ های صفحه نمایش معمولا از جنس پلاستیک (با ضخامت چند دهم میلی متری) و یا شیشه (غالبا با ضخامتی کمتر از نیم میلی متر) ساخته می‌شوند. معمولا پیش از نصب محافظ صفحه نمایش، ابتدا صفحه دستگاه را با یک پارچه مرطوب و نرم کاملا تمیز می‌کنند تا مانعی میان صفحه و محافظ قرار نگیرد.

آیا استفاده از محافظ صفحه نمایش ضروری است؟

طبیعتا هیچ کسی دلش نمی‌خواهد یک گوشی گران قیمت بخرد و در طول مدت زمان کوتاهی با انبوهی از خراش‌ها و خطوط ریزی که روی صفحه نمایش گوشی افتاده است روبرو شود. به همین دلیل تقریبا اغلب کاربران هنگام خرید گوشی به تهیه محافظ صفحه مناسب برای آن تشویق می‌شوند. البته بد نیست بدانید آنچه امروزه در طراحی اکثر صفحه نمایش های لمسی و پوشش‌های موجود روی سطح آن‌ها به کار می‌رود می‌تواند تا حد قابل قبولی صفحه نمایش دستگاه شما را در مقابل آسیب‌های فیزیکی مقاوم کند. به عنوان مثال در بسیاری از گوشی های هوشمند امروزی از نوعی شیشه حرارت دیده به نام گوریلا گلس (Gorilla Glass) برای محافظت از صفحه گوشی استفاده می‌شود (گوریلا گلس حتی در برابر خراش‌های ناشی از دسته کلیدی که کنار گوشی در جیب‌تان قرار دارد نیز مقاومت نشان می‌دهد!). با این وجود توصیه می‌شود همچنان از یک محافظ صفحه برای گوشی‌های مدرن خود بهره ببرید چرا که در هرحال هزینه تعویض آن (در صورت بروز آسیب) به مراتب پایین‌تر خواهد بود.

هرچند محافظ های صفحه نمایش همراه با پیشرفت تکنولوژی، بهبودهای چشمگیری داشته‌اند ولی ممکن است در اثر استفاده از نمونه‌های ارزان قیمت و نامعتبر، کیفیت تصویر صفحه، تجربه شما در کار با صفحه لمسی و یا حتی ظاهر دستگاه را تحت تأثیر خود قرار دهند. علاوه براین ظاهر شدن حباب‌هایی که در اثر نصب نامناسب برخی از این محافظ ها ایجاد می‌شود می‌تواند احساس ناخوشایندی را به کاربر منتقل نماید.

فراموش نکنید با اینکه تهیه یک محافظ مناسب می‌تواند مقاومت صفحه را در برابر ضربات معمولی افزایش دهد اما هیچ محافظی نمی‌تواند به طور صد در صد از صفحه نمایش دستگاه شما در برابر انواع فشارها و ضربات محافظت نماید. جالب است بدانید امروزه بسیاری از محافظ های صفحه نمایش علاوه بر کارکرد اصلی خود (یعنی محافظت در برابر ضربه، خراش و …) با خواص دیگری نظیر جلوگیری از انعکاس نور (Anti-Glare) و ضد اثر انگشت (Anti-Finger Print) یا ضد لکه بودن نیز ترکیب شده‌اند.

محافظ صفحه نمایش Screen Protector
نصب محافظ صفحه نمایش روی یک گوشی هوشمند

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

صفحه لمسی Touchscreen

صفحه لمسی یا Touchscreen چیست؟

صفحه لمسی یا تاچ اسکرین (Touchscreen) نوعی ابزار ورودی و خروجی است که به کاربر اجازه می‌دهد از طریق لمس صفحه با کمک یک یا چند انگشت و یا با کمک یک استایلوس (نوعی ابزار شبیه قلم) با آنچه روی صفحه مشاهده می‌کند ارتباط برقرار کرده و یا آن را کنترل نماید.

هرچند امروزه صفحات لمسی را می‌توانید به شکلی کاملا فراگیر در گوشه و اطراف خود مشاهده کنید اما شاید تصور این موضوع چندان ساده نباشد که نخستین صفحات لمسی سال‌ها پیش در دهه 1960 میلادی طراحی شدند و تا به امروز تغییرات بسیاری را پشت سر گذاشته‌اند. به طور کلی در این صفحات با یکپارچه سازی سنسورهای لمسی و صفحه های نمایش، این امکان برای کاربران فراهم می‌شود که به جای استفاده از ابزارهایی نظیر ماوس و یا تاچ پد بتوانند به طور مستقیم با آنچه در صفحه می‌بینند تعامل برقرار کنند.

امروزه استفاده از تاچ اسکرین ها تنها به گوشی‌های هوشمند و تبلت ها محدود نمی‌شود بلکه در بسیاری از رایانه های قابل حمل، ساعت های هوشمند، کتاب خوان های الکترونیک، دستگاه‌های ثبت رأی الکترونیک، دستیارهای دیجیتال شخصی، کنسول های بازی، خودپردازها و … نیز می‌توانید حضور صفحات لمسی را مشاهده کنید. حتی در نمایشگرهای راهنمای حمل و نقل، موزه‌ها و به طور کلی در هر موقعیتی که استفاده از صفحه کلید و ماوس، چندان تجربه مناسب، دقیق یا سریعی را به کاربر القا نمی‌کند معمولا از تاچ اسکرین‌ها استفاده می‌شود.

صفحه لمسی Touchscreen
یک لپ تاپ مجهز به صفحه لمسی

فناوری‌های به کار رفته در صفحات لمسی

در صفحه‌های لمسی از فناوری‌های مختلفی برای شناسایی نقاط لمس شده استفاده می‌شود که از جمله آن‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره نمود:

صفحه لمسی مقاومتی (Resistive Touchscreen): مهم‌ترین اجزای تشکیل دهنده صفحات لمسی مقاومتی، دو لایه بسیار نازک است که با فاصله اندکی روی یکدیگر قرار گرفته‌اند (البته این‌ها تنها لایه‌های موجود در صفحات مقاومتی نیستند). به هنگام لمس لایه انعطاف‌پذیر بیرونی، بخش‌های داخلی این دو لایه که با ماده‌ای رسانا پوشیده شده است به یکدیگر متصل می‌شوند و این امر به ایجاد یک مدار الکتریکی و در نهایت تعیین مختصات نقطه لمس شده می‌انجامد. با توجه به اینکه صفحات لمسی مقاومتی به فشار حساس هستند تماس حاصل می‌تواند توسط نوک انگشت یا هر ابزار مناسب دیگری (از جمله استایلوس) نیز انجام شود. این نوع صفحه ها در مقایسه با سایر صفحات لمسی ارزان‌تر هستند و انرژی کمتری مصرف می‌کنند. به علاوه تقریبا با هر شیئی (نوک یک قلم و حتی انگشت‌هایی که با یک دستکش معمولی پوشیده شده‌اند) قابل استفاده هستند و در برابر مایعات و گرد و غبار نیز مقاوم می‌باشند. با اینحال به دلیل تعدد لایه‌ها از وضوح کمتری برخوردارند و در برابر اشیاء تیز آسیب‌پذیرتری بیشتری دارند.

صفحه لمسی خازنی (Capacitive Touchscreen): در صفحات لمسی خازنی، برخورد آرام انگشت با صفحه (بدون نیاز به فشار دادن) منجر به تغییر میدان الکترواستاتیک صفحه می‌شود. در این صفحات، خواص رسانایی بدن باعث این تغییر میدان می‌شود و در نهایت به تشخیص نقطه لمس شده در صفحه منتج می‌شود. برخلاف صفحات مقاومتی، از آنجایی که دستکش‌های معمولی رسانا نیستند نمی‌توان از آن‌ها هنگام کار با صفحه لمسی خازنی استفاده نمود؛ در عوض، کاربر می‌تواند از دستکش‌ها یا استایلوس‌های ویژه خازنی (به جای انگشت برهنه) برای کار با این نوع صفحات لمسی استفاده کند. گفتنی است این صفحات در مقایسه با صفحات مقاومتی از وضوح بیشتری برخوردار هستند. اغلب صفحات خازنی امروزی، امکان لمس همزمان چند نقطه (Multi-touch) را برای کاربر فراهم می‌آورند.

صفحات لمسی مبتنی بر امواج آکوستیک سطحی (Surface Acoustic Wave)، مجموعه‌ای از امواج اولتراسونیک در پنل خود ایجاد می‌کنند. هنگام لمس صفحه، بخشی از این موج جذب شده و به این ترتیب مختصات نقطه لمس شده مشخص می‌شود. این صفحات نیز می‌توانند در مقابل لمس با انگشت (حتی در صورت پوشیدن دستکش) و استایلوس، واکنش مناسب نشان دهند.

صفحات لمسی فروسرخ (Infrared) گونه‌ای دیگر از صفحات لمسی هستند که در لبه‌های آن‌ها مجموعه‌ای از LED های فروسرخ و حسگرهای نوری تعبیه شده است. لمس یک نقطه در این صفحات باعث قطع پرتوهای فروسرخ در آن نقطه شده و در نتیجه تشخیص مختصات آن نقطه توسط حسگرها امکان‌پذیر می‌شود.

در صفحات لمسی مبتنی بر تشخیص پالس آکوستیک (Acoustic Pulse Recognition)، موج صوتی به وجود آمده در اثر لمس صفحه، مورد بررسی قرار گرفته و سیگنال حاصل از آن با لیستی از سیگنال‌های ناشی از لمس نقاط مختلف صفحه مقایسه می‌شود و به این ترتیب مختصات نقطه لمس شده شناسایی می‌شود.

نکات قابل ذکر در مورد صفحات لمسی

یکی از معیارهای مهم در تعیین کیفیت صفحات لمسی، دقت صفحه می‌باشد. به عبارت بهتر کاربر باید بتواند به آسانی و به شکل نسبتا دقیقی همان چیزی که می‌خواهد را انتخاب کند. به علاوه با توجه به اینکه در صفحات لمسی، برخورد انگشت با صفحه به مراتب بیشتر از صفحات غیرلمسی است در برخی از تاچ اسکرین ها از پوشش‌های مخصوصی برای کاهش اثر انگشت جذب شده روی صفحه استفاده می‌شود.

با ظهور و گسترش صفحات لمسی، واسط های کاربری و حرکات لمسی ویژه‌ای برای بهبود تعامل کاربران با ابزارهای مجهز به این صفحات معرفی شد. هرچند صفحه کلیدهای فیزیکی و ماوس‌های رایانه‌ای طرفداران خاص خود را (حتی هنگام کار کردن با تبلت‌ها) دارند اما انجام بسیاری از حرکات پرکاربرد (نظیر بزرگنمایی و چرخاندن) با کمک صفحات لمسی بسیار آسانتر و سریعتر از روش معادل آن در واسط های کاربری غیرلمسی (و با کمک ماوس و صفحه کلید) می‌باشد. جالب است بدانید واکنش صفحات لمسی در برابر حرکات کاربر (نظیر لرزش دستگاه هنگام آغاز عمل دراگ کردن اشیای موجود در صفحه) می‌تواند تجربه کاربری بهتری به او منتقل نماید.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا