بایگانی دسته بندی ها: سخت‌افزار

ماشین مجازی Virtual Machine

ماشین مجازی یا Virtual Machine چیست؟

ماشین مجازی (Virtual Machine به اختصار VM) یک همسان‌سازی از سیستم‌های رایانه‌ای است. در واقع ماشین‌های مجازی می‌توانند رفتار و عملکرد یک رایانه فیزیکی را تقلید کنند. معمولا این همسان سازی حاصل ترکیبی از نرم‌افزار و سخت‌افزارهای ویژه می‌باشد.

به عبارت ساده‌تر، ماشین مجازی یک کامپیوتر نرم‌افزاری – سخت‌افزاری است که مشابه یک کامپیوتر فیزیکی می‌تواند برنامه یا یک سیستم عامل را اجرا کند. سابقه ماشین‌های مجازی به دهه 1960 میلادی برمی‌گردد.

اغلب ماشین‌های مجازی براساس یک معماری رایانه‌ای طراحی می‌شوند اما برخی از آنها قادر هستند رفتار معماری‌های مختلف را همسان‌سازی کنند و به این ترتیب از عهده اجرای نرم افزارها و سیستم عامل‌های طراحی شده برای چند معماری مختلف برمی‌آیند.

به نرم‌افزار یا سخت‌افزاری که امکان ایجاد و اجرای یک ماشین مجازی را فراهم می‌کند Hypervisor (هایپروایزر) گفته می‌شود. سیستم فیزیکی که ماشین مجازی روی آن اجرا می‌شود ماشین میزبان (Host Machine) نامیده می‌شود و هر ماشین مجازی را نیز یک ماشین مهمان (Guest Machine) می‌نامند.

انواع ماشین‌های مجازی و کاربردهای آن‌ها

شاید بتوان گفت محرک اصلی برای شکل‌گیری ماشین‌های مجازی، تمایل کاربران به اجرای همزمان چند سیستم عامل بوده است. ماشین‌های مجازی سیستمی (System Virtual Machine) که تحت عنوان ماشین‌های با مجازی‌سازی کامل (Full Virtualization) نیز شناخته می‌شوند با تقلید رفتار یک ماشین واقعی می‌توانند یک سیستم عامل کامل را اجرا کنند. در این مدل با روش‌های مختلف و بهره‌گیری از تکنیک‌های اشتراک زمانی (Time Sharing) امکان ایجاد ماشین‌های مجازی مجزا (مدیریت و اشتراک منابع سخت‌افزاری یک ماشین واقعی مابین VM ها) فراهم می‌شود. این نوع ماشین‌های مجازی را می‌توان توسعه‌ای از حافظه مجازی (Virtual Memory) به شمار آورد و در کنار کاربردهایی همچون امکان اجرای همزمان چند سیستم عامل، اشکال‌زدایی آسانتر و بوت سریعتر هنگام توسعه یک سیستم عامل، به منظور تست نرم‌افزارهای در حال توسعه روی سیستم‌های مختلف و هم‌چنین نصب نرم‌افزارهایی که هنوز در مراحل آزمایشی به سر می‌برند یا عملکردشان به طور کامل شناخته شده نیست نیز استفاده می‌شود. گفتنی است مجازی سازی با کمک سخت افزار (Hardware-assisted Virtualization) رویکردی است که در آن امکان مجازی سازی کامل و کارامد با بهره‌گیری از قابلیت‌های سخت‌افزار میزبان (به خصوص پردازنده) مهیا می‌شود. VMware Workstation و Oracle VM VirtualBox دو نمونه از مشهورترین هایپروایزرهای این دسته به شمار می‌روند.

ماشین مجازی فرایندی (Process Virtual Machine) که به ماشین مجازی اپلیکیشن نیز مشهور است گونه دیگری از VM هاست که مشابه یک اپلیکیشن معمولی در سیستم عامل رایانه میزبان اجرا می‌شود. هدف از طراحی این ماشین‌ها ایجاد محیطی مستقل از پلتفرم است که امکان اجرای یک برنامه روی هر پلتفرمی را فراهم می‌آورد. این VM ها بر اساس یک مفسر ساخته می‌شوند و از مشهورترین آن‌ها می‌توان به ماشین مجازی جاوا (Java Virtual Machine) و Common Language Runtime اشاره نمود که به ترتیب برای اجرای برنامه‌های جاوا و برنامه‌های مبتنی بر .Net Framework طراحی شده‌اند.

ماشین مجازی Virtual Machine
نمایی از یک ماشین مجازی در حال اجرای Windows 7 و نرم افزار Mozilla Firefox – همانطور که مشاهده می‌کنید این ماشین مجازی روی Windows 10 در حال اجراست.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

دانگل Dongle

دانگل یا Dongle چیست؟

دانگل (Dongle) یک قطعه کوچک سخت افزاری است که با اتصال به یک ابزار دیگر (نظیر رایانه، تلویزیون و …) قابلیتی را به آن اضافه می‌کند.

کاربردهای رایج دانگل‌ها

دانگل‌ها برای کاربردهای مختلفی طراحی می‌شوند. بسیاری از آن‌ها با اتصال به پورت USB یک دستگاه، قابلیت‌هایی چون ارتباط بی‌سیم (نظیر بلوتوث و Wi-Fi) را برای آن دستگاه فراهم می‌آورند. پخش‌کننده‌های چندرسانه‌ای دیجیتال کوچک و حتی رایانه‌های شخصی کوچکی که برای اتصال به ورودی HDMI تلویزیون (یا مانیتور) طراحی شده‌اند نیز نوعی دانگل به شمار می‌روند.

علاوه بر این‌ها برخی از دانگل‌ها برای محافظت از نسخه‌برداری غیرمجاز یک نرم‌افزار تجاری ساخته می‌شوند. به این ترتیب که نرم‌افزار همراه با یک دانگل سخت‌افزاری عرضه می‌شود و تا زمانی که این دانگل به دستگاه متصل نشده باشد نرم افزار کار نخواهد کرد. از نمونه‌های دیگر دانگل‌ها می‌توان به کارت‌خوان‌های اس دی (SD Card Reader)، آداپتورهای OTG و فلش درایوهای USB اشاره نمود.

مزایای دانگل‌ها

معمولا دانگل‌ها به دلیل اندازه کوچک به آسانی قابل حمل هستند. علاوه بر این دانگل‌ها برخلاف سخت‌افزارهای داخلی دستگاه‌ها می‌توانند روی چندین دستگاه مختلف مورد استفاده قرار گیرند. برای مثال شما می‌توانید تنها یک دانگل USB بلوتوث تهیه کنید و از آن روی رایانه‌های دسکتاپ مختلفی که به صورت داخلی مجهز به این سخت‌افزار نیستند برای انتقال فایل بین رایانه و گوشی هوشمندتان استفاده کنید (به این ترتیب لازم نیست برای خرید سخت‌افزارهای مجزا برای هر دستگاه، هزینه‌ای جداگانه بپردازید در حالی که تنها در مواقع ضروری از آن استفاده می‌کنید) یا به عنوان مثال می‌توانید از فلش درایو USB خود برای همراه داشتن و انتقال فایل‌هایتان در منزل و محل کار بهره ببرید.

از نظر امنیتی نیز استفاده از دانگل‌ها می‌تواند مفید واقع شود. برای مثال اگر از دانگل‌ها برای ارتباط بی‌سیم استفاده شود می‌توانند این اطمینان را برای کاربر به ارمغان بیاورند که هنگام متصل نبودن دانگل به دستگاه، دسترسی بی‌سیم به آن امکان‌پذیر نیست.

دانگل Dongle
رایانه شخصی کوچک Intel Compute Stick – دانگلی که با اتصال به پورت HDMI یک تلویزیون یا نمایشگر، آن را به یک رایانه کامل تبدیل می‌کند!
دانگل dongle
نمونه‌ای از یک دانگل Wi-Fi

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لییک واژه در ویکیپدیا

صفحه کلید عددی Numeric Keypad

صفحه کلید عددی یا Numeric Keypad چیست؟

صفحه کلید عددی (Numeric Keypad) بخشی از یک صفحه کلید استاندارد رایانه است که معمولا در سمت راست آن قرار گرفته و اغلب برای وارد کردن سریع حجم زیادی از اعداد توسط کاربران مورد استفاده قرار می‌گیرد. عناوینی نظیر Number pad و Numpad نیز به عنوان معادل‌های رایج برای این اصطلاح به شمار می‌روند. از آنجا که نحوه‌ی قرارگیری کلیدها در این بخش از صفحه کلید مشابه ماشین حساب است به آن صفحه کلید ماشین حسابی نیز گفته می‌شود. از نظر لغوی، واژه Keypad به معنای صفحه کلید کوچک است.

کلیدهایی که روی یک Numpad استاندارد قابل مشاهده است شامل کلید Num Lock، کلیدهای 0 تا 9، کلیدهای مربوط به چهار عمل اصلی، نقطه (یا ممیز) و Enter می‌باشد.

صفحه کلید عددی Numpad - Numeric Keypad
صفحه کلید عددی (Numeric Keypad)

در صفحه کلید لپ‌تاپ‌ها معمولا به علت فضای کمتر، خبری از بخش مجزایی تحت عنوان صفحه کلید عددی نیست. در عوض، عملکرد این کلیدها با کمک یک کلید تغییردهنده با نام Fn به کلیدهای دیگر موجود در صفحه کلید محول می‌شود.

در Numpad های معمولی، کلیدها متناسب با وضعیت روشن یا خاموش بودن Num Lock دارای دو عملکرد متفاوت می‌باشند. در صورتی که این کلید روی حالت روشن قرار داشته باشد کلیدهای ارقام، رقم متناظر خود را تولید می‌کنند. اما اگر Num Lock روی حالت Off باشد عملکرد کلیدهای 2 و 4 و 6 و 8 به ترتیب معادل با کلیدهای پایین، چپ، راست و بالا خواهد بود و رفتار کلیدهای 0 و 1 و 3 و 7 و 9 و نقطه (.) به ترتیب معادل کلیدهای Ins و End و PgDn و Home و PgUp و Del می‌باشد.

کاربردهای دیگر صفحه کلید عددی

هرچند از این صفحه کلید معمولا برای تایپ سریع اعداد استفاده می‌شود اما کاربردهای دیگری نیز برای کلیدهای موجود در این بخش وجود دارد. برای مثال کنترل حرکت کرسر ماوس از جمله کاربردهایی است که معمولا در نبود یک ماوس فیزیکی راهشگا خواهد بود.

در برخی از بازی‌های رایانه‌ای نیز از کلیدهای 1 تا 9 موجود در Numpad برای جابجانمودن کاراکترها و اشیا در قطرها و چهار جهت اصلی استفاده می‌شود. برخی از اوقات نیز به جای استفاده از کلیدهای WASD برای کنترل کاراکتر از کلیدهای چهار جهت در صفحه کلید عددی کمک گرفته می‌شود.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

درجه حفاظت بین المللی – کد آی پی International Protection Marking – IP Code

کد آی پی یا IP Code چیست؟

کد آی پی (IP Code) کوتاه شده عبارت International Protection Marking به معنای “درجه حفاظت بین المللی” یا Ingress Protection Marking به معنای “درجه حفاظت در برابر ورود” می‌باشد. این کد میزان مقاومت یک دستگاه را در برابر عواملی از قبیل ذرات گرد و غبار، آب و … بر اساس استاندارد IEC 60529 بیان می‌کند.

در مقابل عبارات کلی و غیرفنی همانند ضد آب (Waterproof) بودن، IP Code می‌تواند اطلاعاتی با جزئیات بیشتر در اختیار کاربر یا خریدار دستگاه‌ها قرار دهد. برای مثال اینکه یک دستگاه نظیر ساعت، گوشی هوشمند، تبلت یا دوربین دیجیتال تا چه مدتی و تا چه عمقی می‌تواند زیر آب سالم باقی بماند از جمله اطلاعاتی است که پس از تست‌های استاندارد در قالب کد آی پی روی کاتالوگ یا جعبه آن محصول درج می‌شود.

معمولا کد IP با دو رقم اجباری مشخص می‌شود و ممکن است با یک حرف نیز تکمیل شود. رقم اول که عددی بین 0 تا 6 می‌باشد میزان مقاومت محصول در برابر جامدات از قبیل ذرات گرد و غبار یا برخورد اعضای بدن و … را نشان می‌دهد. این رقم هرچه بزرگتر باشد از مقاومت بیشتر محصول حکایت می‌کند. در جدول زیر می‌توانید مفهوم هر عدد را برای این رقم مشاهده کنید:

سطح محافظتمیزان مقاومت توضیحات
0بدون مقاومت در برابر نفوذ یا برخورد جامدات –
1اجسام بزرگتر از 50 میلی‌مترمقاوم در برابر برخورد تصادفی اجسام و بخش‌های بزرگ بدن نظیر دست‌ها
2اجسام بزرگتر از 12.5 میلی‌مترمقاوم در برابر برخورد تصادفی انگشتان و اجسام متوسط
3اجسام بزرگتر از 2.5 میلی‌مترمقاوم در برابر ابزاری نظیر پیچ گوشتی و سیم‌های کلفت
4اجسام بزرگتر از 1 میلی‌مترمقاوم در برابر اغلب سیم‌ها و ابزارهای باریک
5مقاومت معمولی در برابر گرد و غبارمقاوم در برابر ورود مقدار معمولی ذرات گرد و غبار
6مقاومت کامل در برابر گرد و غبار

رقم دوم نیز که عددی مابین 0 تا 8 را شامل می‌شود میزان مقاومت محصول در برابر مایعات (آب) را نشان می‌دهد. ذکر این نکته در مورد رقم دوم ضروری است که اگر یک محصول پس از تست شناور شدن در آب، درجه مقاومت 7 را به دست آورد الزاما در مقابل جهش آب نیز مقاوم نخواهد بود. در صورتی که این محصول درجه مقاومت 5 و 7 را در تست‌های خود با موفقیت کسب کرده باشد نتیجه در قالب دو کد آی پی در کنار یکدیگر (نظیر IP65/IP67) درج می‌شود. در جدول زیر می‌توانید مفهوم هر عدد را برای رقم دوم مشاهده کنید:

سطح محافظتمیزان مقاومتتوضیحات
0بدون مقاومت در برابر نفوذ مایعات
1مقاومت در برابر ورود عمودی قطرات آبمدت زمان تست 10 دقیقه – معادل با بارش یک میلی‌متر در دقیقه
2مقاومت در برابر ورود قطرات آب با زاویه 15 درجهمدت زمان تست 2.5 دقیقه برای جهات مختلف با زاویه 15 درجه – معادل با بارش 3 میلی‌متر در دقیقه
3مقاومت در برابر اسپری آب با زاویه 60 درجه از خط عمود –
4مقاومت در برابر ریزش صدادار آب در تمامی جهات –
5مقاومت در برابر جهش آب از گلوگاه 6.3 میلی‌متری –
6مقاومت در برابر جهش قوی آب از گلوگاه 12.5 میلی‌متری –
7مقاومت در برابر فرو رفتن در عمق یک متری آبمدت زمان تست: 30 دقیقه
8مقاومت در برابر فرو رفتن طولانی مدت زیر آب با عمق بیش از یک مترمدت زمان تست، فشار و عمق، توسط تولیدکننده محصول مشخص می‌شود.

حروفی نظیر f (برای مقاومت در برابر نفوذ نفت)، M (برای حالتی که محصول هنگام تست ورود آب در حال حرکت است)، S (برای حالتی که محصول هنگام تست ورود آب ساکن است) و … نیز ممکن است در کد آی پی مشاهده شود. توجه داشته باشید نباید این اصطلاح با نشانی IP (یا IP Address) اشتباه گرفته شود.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

کلاینت Client

کلاینت یا Client چیست؟

کلاینت (Client) یا سرویس گیرنده به یک نرم افزار یا دستگاه رایانه‌ای گفته می‌شود که از خدمات ارائه شده توسط یک سرور (Server) استفاده می‌کند. سرور معمولا روی دستگاهی متمایز از کلاینت قرار می‌گیرد و کلاینت نیز برای دریافت خدمات مورد نیاز خود از طریق یک شبکه با سرور ارتباط برقرار می‌کند. این خدمات می‌تواند شامل اشتراک گذاری داده‌ها، اشتراک منابع سخت افزاری نظیر پردازنده، فضای ذخیره سازی و … باشد.

معماری مورد استفاده در ارتباط مابین Server و Client، مبتنی بر ساختاری است که از آن با عنوان مدل کلاینت – سرور یاد می‌شود. در رایج‌ترین نوع سناریوی ارتباطی، ابتدا Client درخواستی را برای Server ارسال می‌کند و سرور نیز پس از انجام عمل مورد نظر، پاسخی را برای Client ارسال می‌کند که معمولا در آن نتیجه انجام عمل درخواستی نیز گنجانده شده است.

به عنوان نمونه، مرورگرهای وب کلاینت‌هایی هستند که برای دریافت محتوای یک صفحه وب درخواست خود را به یک وب سرور ارسال کرده و سپس محتوای دریافت شده را در قالب یک صفحه وب به کاربر نمایش می‌دهند و یا یک کلاینت ایمیل (نظیر نرم افزار Mozilla Thunderbird) برای دریافت یا ارسال نامه‌های جدید به سرورهای ایمیل متصل می‌شود.

ذکر این نکته ضروری است که الزاما تمام اعمال مورد نیاز Client توسط Server انجام نمی‌شود. به عنوان مثال ممکن است یک Client پس از آنکه پاسخ موردنیاز خود را از Server دریافت نمود اقدام به انجام پردازش‌ها یا اعمالی روی این پاسخ نماید یا حتی نتیجه پردازش‌های خود را برای سرور ارسال نماید.

انواع کلاینت

بسته به اینکه چه حجم از کل عملیات توسط Client انجام می‌شود می‌توان آن‌ها را به سه دسته تقسیم نمود:

  • کلاینت فربه (Fat Client) یا ضخیم (Thick Client): به کلاینتی گفته می‌شود که بدون وابستگی شدید و بدون نیاز به ارتباط مداوم با سرور نیز قابلیت‌های فراوانی داشته باشد و حجم عمده‌ی فرایند پردازشی را خودش انجام دهد. برای مثال در یک برنامه کاربردی وب ممکن است پس از لود شدن برنامه، تمام اعمال مورد نیاز توسط Client و بدون آنکه داده‌ای با سرور رد و بدل کند انجام شود و در انتها نتیجه روی سرور ذخیره و با دیگران به اشتراک گذاشته شود. عدم نیاز به برقراری ارتباط مداوم و کاهش ترافیک مورد نیاز از یک سو و از سوی دیگر به کارگیری سرورهایی با سخت افزارهای ساده‌تر از مزیت‌های این مدل به شمار می‌رود.
  • کلاینت لاغر (Thin Client): کوچکترین و ساده‌ترین نوع Client هاست و بخش عمده‌ی اعمال مورد نیازش توسط سرور انجام می‌شود. برخلاف نوع فربه در کلاینت‌های لاغر وابستگی شدید به سرور وجود دارد و از لحاظ سخت افزاری باید سرور قدرتمندتری در اختیار داشته باشیم. برای مثال ممکن است یک Thin Client تنها به نمایش نتیجه دریافتی از سرور خود بپردازد و حتی نگه‌داری نتیجه نیز برعهده سرور باشد.
  • کلاینت مرکب (Hybrid Client): ترکیبی میانه از دو حالت پیشین در این نوع مشاهده می‌شود. چنین کلاینتی ممکن است پردازش‌ها را همانند Fat Client به صورت داخلی انجام دهد و از سوی دیگر برای نگه‌داری داده‌ها به سرور وابسته باشد.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

سرور Server

سرور یا Server چیست؟

سرور (Server) یا سرویس دهنده به یک برنامه یا دستگاه رایانه‌ای گفته می‌شود که برای سایر برنامه‌ها یا دستگاه‌ها که کلاینت (Client یا سرویس گیرنده) نامیده می‌شوند خدمات (یا سرویس‌هایی) را ارائه می‌کند. این خدمات می‌تواند شامل اشتراک داده، اشتراک منابع سخت‌افزاری، انجام محاسبات و … باشد.

معماری مورد استفاده در ارتباط Server و Client، مبتنی بر ساختاری است که از آن با عنوان مدل کلاینت – سرور یاد می‌شود. در رایج‌ترین نوع سناریوی ارتباطی، ابتدا کلاینت درخواستی را برای سرور ارسال می‌کند و سرور نیز پس از انجام عمل مورد نظر، پاسخی را برای کلاینت ارسال می‌کند که معمولا در آن نتیجه انجام عمل درخواستی نیز گنجانده شده است.

هرچند از نظر فنی اصطلاح Server به یک برنامه یا فرایند رایانه‌ای اطلاق می‌شود اما در فرهنگ عامه دستگاهی که برای اجرای برنامه‌های Server مورد استفاده قرار می‌گیرد نیز Server نامیده می‌شود. با توجه به اینکه دسترسی به سرورها معمولا از طریق شبکه رخ می‌دهد عملا اکثر آن‌ها به نمایشگر، ماوس، کیبورد، ورودی و خروجی صوتی و … مجهز نیستند و حتی سیستم عامل آن‌ها معمولا فاقد واسط کاربری گرافیکی (GUI) می‌باشد.

سخت افزارهایی که برای اجرای برنامه‌های Server طراحی می‌شوند معمولا در مقایسه با یک رایانه شخصی قوی‌تر و قابل اعتمادتر هستند. اجرای این برنامه‌ها باید بدون وقفه و با دسترس‌پذیری بالایی همراه باشد. استفاده از منابع برق بدون قطعی، خنک کننده‌های قدرتمند، بک آپ گیری متناوب و … از جمله ویژگی‌هایی است که برای یک Server نقشی حیاتی را ایفا می‌کند. در حال حاضر سیستم عامل‌های مبتنی بر UNIX و Windows Server بازار سرورها را در دست دارند.

انواع رایج سرورها

امروزه سرورهای گوناگونی بسته به کاربردهای مختلف در حال سرویس‌دهی هستند. از جمله رایج‌ترین Server ها می‌توان به موارد زیر اشاره نمود:

  • سرور وب (Web Server): این Server ها برای میزبانی صفحات وب مورد استفاده قرار می‌گیرند. هر وبسایتی به حداقل یک وب سرور نیاز دارد.
  • سرورهای محاسباتی: این نوع سرویس‌دهنده‌ها امکان انجام پردازش‌های سنگین را با به اشتراک‌گذاری منابعی همچون پردازنده و حافظه RAM بر بستر یک شبکه برای کلاینت‌ها فراهم می‌آورند. سیستم‌های رایانه‌ای و نرم‌افزارهایی که به پردازش‌های سنگینی نیاز دارند از چنین سرورهایی خدمات دریافت می‌کنند.
  • سرور پایگاه داده (Database Server): نگه‌داری و به اشتراک‌گذاری پایگاه داده بر بستر یک شبکه توسط این Server ها انجام می‌شود.
  • سرورهای فکس و پرینت: این سرورها با به اشتراک‌گذاری دستگاه‌های فکس و پرینتر این امکان را فراهم می‌آورند که یک رایانه کلاینت بدون اینکه به صورت فیزیکی و از طریق کابل‌های واسط به دستگاه دسترسی داشته باشد از طریق شبکه، نیازهای خود به این دستگاه‌ها را برطرف نماید. به این ترتیب لازم نیست در یک اتاق اداری برای هر سیستم رایانه‌ای یک دستگاه پرینتر یا فکس مجزا تهیه شود.
  • سرورهای ایمیل (Mail Server): این نوع از Server ها امکان ارسال و دریافت ایمیل را فراهم می‌آورند. دریافت کنندگان و ارسال کنندگان ایمیل کلاینت‌های این دسته به شمار می‌روند.
  • سرور فایل (File Server): اشتراک فایل و فضای ذخیره‌سازی فایل خدماتی است که توسط این Server ها ارائه می‌شود.
  • سرور اپلیکیشن (Application Server): نوعی سرور که به کلاینت‌های خود اجازه می‌دهد برنامه‌های کاربردی تحت وب را از طریق یک مرورگر وب اجرا نمایند.
سرور Server
مجموعه‌ای از  Server ها در کنار یکدیگر

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

ارتباط حوزه نزدیک Near Field Communication – NFC

ارتباط حوزه نزدیک یا Near Field Communication – NFC چیست؟

ارتباط حوزه نزدیک (Near Field Communication یا به اختصار NFC) به مجموعه‌ای از پروتکل‌های ارتباطی گفته می‌شود که دو ابزار الکترونیکی را هنگامی که در مجاورت یکدیگر قرار می‌گیرند (در حدود چند سانتی‌متری) قادر به ارتباط با یکدیگر می‌سازد. معمولا یکی از این ابزارها یک دستگاه قابل حمل نظیر گوشی هوشمند است.

ریشه‌های NFC را باید در فناوری RFID (شناسایی با امواج رادیویی) جستجو کرد. به مرور زمان ان‌اف‌سی توانست به یک استاندارد عمومی تبدیل شود و روز به روز بر تعداد دستگاه‌هایی که از آن پشتیبانی می‌کنند افزوده می‌شود. گفتنی است در ان اف سی از القای الکترومغناطیسی بین دو آنتن استفاده می‌شود.

از مشخصه‌های NFC می‌توان به سرعت پایین ارتباط و راه‌اندازی (Setup) ساده اشاره نمود. ان اف سی (با نرخ انتقال 106 تا 424 کیلوبیت بر ثانیه) حتی در مقایسه با بلوتوث هم از سرعت پایین‌تری برخوردار است و در بازه کوتاهتری عمل می‌کند. این فناوری که روی فرکانس 13.56 مگاهرتز عمل می‌کند به انرژی بسیار اندکی نیاز دارد.

در ارتباط حوزه نزدیک همواره با یک آغازگر ارتباط و یک هدف سر و کار داریم. دیوایس آغازگر می‌تواند انرژی لازم برای یک هدف غیرفعال (یا Passive که فاقد منبع تغذیه می‌باشد) را فراهم آورد؛ از اینرو در سال‌های اخیر استفاده از قطعات ارزان قیمتی همچون برچسب (تگ) و استیکرهای NFC با استقبال فراوانی روبرو بوده است.

دستگاه‌های مجهز به این فناوری می‌توانند همانند یک کارت هوشمند به منظور انجام تراکنش‌های مالی مورد استفاده قرار گیرند، اطلاعات ثبت شده در تگ‌های NFC (که به عنوان مثال در یک پوستر هوشمند جاسازی شده است) را بخوانند و (حتی در برخی نمونه‌ها روی آن‌ها بنویسند) یا به صورت ارتباطات همتا به همتا (Peer to Peer) به تبادل اطلاعات با یک دستگاه NFC دیگر بپردازند.

امنیت NFC

هرچند بازه فعالیت ان اف سی به فاصله‌ای بسیار کوتاه (چیزی کمتر از 10 سانتی‌متر) محدود می‌شود اما NFC ساده به خودی خود ارتباطی ایمن را تضمین نمی‌کند و مطابق استاندارد ISO هیچ راهکاری جهت جلوگیری از استراق سمع حین برقراری ارتباط ارائه نمی‌کند. از آن جایی که دستگاه‌های غیرفعال، فیلدهای RF (فرکانس رادیویی) مختص خودشان را تولید نمی‌کنند ایمن‌تر هستند. با اینحال فرد متجاوز می‌تواند از فواصل حدود 10 متری برای دستگاه‌های فعال و 1 متری برای دستگاه‌های غیرفعال اقدام به استراق سمع یک ارتباط NFC نماید. بنابراین در مورد دستگاه‌های غیرفعال، ضرورت حضور هکر در فاصله‌ای بسیار نزدیک به شما می‌تواند خیالتان را از نظر امنیتی تا حدی آسوده نماید.

کاربردهای NFC

از دستگاه‌های مجهز به ان اف سی می‌توان در سامانه‌های پرداخت بدون تماس (Contact-less Payment) به عنوان جایگزینی برای کارت‌های اعتباری و بلیط‌های الکترونیک جهت پرداخت موبایلی (Mobile Payment) و انجام تراکنش‌های مالی استفاده نمود.

فناوری ارتباط حوزه نزدیک با توجه به ساده بودن فرایند ستاپ می‌تواند برای راه‌اندازی ارتباطات بی‌سیم توانمندتری از جمله بلوتوث مورد استفاده قرار گیرد. از NFC برای اشتراک عکس، کانتکت و انتقال فایل نیز استفاده می‌شود. همچنین دستگاه‌های مجهز به ان اف سی را می‌توان به عنوان اسناد هویت الکترونیک مورد استفاده قرار داد. امروزه کاربرد این فناوری آنچنان گسترش یافته است که پای آن به دنیای بازی‌های ویدیویی نیز باز شده است.

ارتباط حوزه نزدیک - ان اف سی NFC
پرداخت موبایلی از طریق NFC

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

کلید شیفت Shift Key

کلید شیفت یا Shift Key چیست؟

کلید شیفت (Shift Key) یکی از کلیدهای تغییردهنده (Modifier Key) در صفحه کلید است که برای تایپ حروف بزرگ و کاراکترهایی که در بخش بالایی برخی از کلیدها نقش بسته‌اند (نظیر نماد $ که همراه با عدد 4 روی یک کلید قرار گرفته است) استفاده می‌شود. به این کلید، کلید انتخاب سطح دو (Level 2 Select Key) نیز گفته می‌شود.

معمولا دو عدد کلید شیفت یکی در سمت راست و دیگری در سمت چپ صفحه کلید قرار دارد. در چینش استاندارد QWERTY معمولا شیفت سمت چپ زیر کلید Caps Lock و بالای کلید Ctrl چپ قرار دارد و شیفت سمت راست نیز زیر کلید Enter و بالای Ctrl سمت راست قرار می‌گیرد. همانطور که گفته شد افزون بر حروف بزرگ، بسیاری از علائم پرکاربرد از جمله پرانتزهای باز و بسته، *، @، !، “، ؟ و علائم کوچکتر و بزرگتر و … به فشرده شدن کلید Shift احتیاج دارند. بنابراین وجود دو نمونه از این کلید در دو طرف کیبورد می‌تواند به تایپ آسانتر این کاراکترها کمک کند.

لازم به ذکر است در بسیاری از سیستم‌عامل‌ها از جمله ویندوز اگر کلید Caps Lock روی حالت روشن قرار داشته باشد فشرده شدن کلید Shift همراه با کلیدهای حروف باعث کوچک نوشته شدن آن حرف می‌شود.

معمولا در صفحه کلیدها از یک فلش روبه بالا (مشابه آنچه در تصویر زیر دیده می‌شود) به عنوان نماد این کلید استفاده می‌شود.

کلید شیفت Shift Key
موقعیت کلید Shift سمت چپ در یک صفحه کلید

کاربردهای کلید Shift

کلید شیفت دارای کاربردهای متعددی در سیستم‌عامل‌ها و نرم‌افزارهای مختلف می‌باشد که در ادامه به برخی از رایج‌ترین آن‌ها اشاره شده است:

  • انتخاب بخشی از متن یا اشیا: با کلیک روی نقطه آغازین، فشردن کلید شیفت و پایین نگه‌داشتن آن و سپس انتخاب نقطه انتهایی می‌توانید در واسط‌های کاربری گرافیکی نرم‌افزارهای مختلف (نظیر واژه‌پردازها، ویرایشگرهای متن، مرورگرهای وب، نرم‌افزارهای مدیریت فایل و …) بخشی از متن یا فایل‌ها و اشیا موردنظرتان را انتخاب کنید.
  • تسهیل ترسیم خطوط صاف، دایره و مربع: در نرم‌افزارهای ترسیمی معمولا با پایین نگه‌داشتن کلید Shift، استفاده از ابزارهای خط، مستطیل و بیضی به رسم خطوط صاف، مربع و دایره محدود می‌شود.
  • باز کردن پیوند در پنجره جدید مرورگر: در بسیاری از مرورگرهای وب با پایین نگه‌داشتن این کلید هنگام کلیک روی لینک‌ها، محتوای مقصد در پنجره‌ای جدید باز می‌شود.
  • باز کردن Windows Task Manager: با فشردن همزمان کلیدهای Ctrl + Shift + Esc می‌توان به این برنامه دسترسی پیدا نمود.
  • حذف بدون بازگشت فایل‌ها و فولدرها: در صورتی که در برنامه File Explorer (یا Windows Explorer در نسخه‌های قدیمی‌تر ویندوز) هنگام پاک کردن فایل‌ها یا فولدرها همراه با فشردن کلید Delete کلید Shift را نیز پایین نگه‌دارید فایل یا فولدرهای موردنظر به صورت آنی و بدون ارسال به Recycle Bin حذف می‌شوند.
  • بازگشت به شئ قبلی: همانطور که می‌دانید معمولا در نرم‌افزارهای مختلف و فرم‌های اینترنتی با استفاده از کلید Tab می‌توان فوکوس را به شئ (یا فیلد) بعدی منتقل نمود. برای بازگشت به شئ قبلی کافی است کلید Shift را همراه با Tab فشار دهید.
  • باز کردن Context Menu با فشردن همزمان Shift + F10

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

رایانه شخصی مجتمع All in One PC

رایانه شخصی مجتمع یا All in One PC چیست؟

رایانه شخصی مجتمع (All in One PC به اختصار AIO) نوعی رایانه شخصی رومیزی (Desktop PC) است که در آن جعبه‌ی نگهدارنده‌ی قطعات داخلی سیستم با نمایشگر رایانه ادغام شده است. به عبارت بهتر در رایانه‌های مجتمع، از کیس رایانه (Computer Case) به عنوان جعبه‌ای مجزا برای نگه‌داری قطعات سخت‌افزاری خبری نیست.

اولین رایانه‌های All in One در دهه‌ی 1980 میلادی تولید شدند. هرچند در نمونه‌های ابتدایی این نوع رایانه‌ها (همانند Kaypro II) از نمایشگرهای CRT (لامپ پرتوی کاتدی) استفاده می‌شد که به فضای قابل توجهی نیاز داشتند اما با رشد فناوری‌های سخت‌افزاری و ظهور نمایشگرهای Flat از فضای موردنیاز این رایانه‌ها کاسته شد. به علاوه برخی از مدل‌های امروزی آن‌ها مجهز به صفحه نمایش‌های لمسی هستند که امکان تجربه‌ی کاری مشابه گوشی‌های هوشمند و تبلت‌ها را برای کاربر فراهم می‌آورد.

مزایا و معایب رایانه‌های All in One

رایانه‌های دسکتاپ All in One نسبت به گونه‌ی معمولی رایانه‌های دسکتاپ فضای کمتری را اشغال می‌کنند و در عین حال با تعداد کابل‌های کمتر، باعث ایجاد نوعی انسجام و نظم روی میز کار افرادی می‌شوند که مایل هستند ترکیبی از ویژگی‌های رایانه‌های رومیزی و قابل حمل را تجربه کنند. با وجود اینکه این نوع رایانه‌ها از نظر فشردگی مشابه لپ‌تاپ‌ها هستند اما مجزا بودن صفحه کلید و ماوس رایانه از تفاوت‌های ظاهری آن با رایانه‌های قابل حمل به شمار می‌رود. برخی مدل‌های All-in One برای کاهش حجم رایانه از همان قطعات سخت‌افزاری مورد استفاده در لپ‌تاپ‌ها بهره می‌برند و دارای اجزایی مانند بلندگو، درایو نوری، میکروفن و وب‌کم درون‌ساز هستند.

در مقایسه با رایانه‌های دسکتاپ معمولی، رایانه‌های آل این وان معمولا از قیمت بالاتری برخوردارند و به علاوه همانند لپ‌تاپ‌ها مانع از دسترسی آسان به قطعات داخلی (جهت ارتقا یا تعمیر و تعویض سخت‌افزار) می‌شوند (در واقع شما حتی نمی‌توانید قطعاتی نظیر نمایشگر یا بلندگو را هم به آسانی تعویض کنید). کاهش فضای موردنیاز این رایانه‌ها به معنای وجود فضای کمتر برای قطعات و سیستم خنک‌کننده‌ی ضعیف‌تر خواهد بود. به همین دلیل بسیاری از رایانه‌های مجتمع نسبت به رایانه‌های رومیزی معمولی از سخت‌افزاری ضعیف‌تر بهره می‌برند یا حداقل نسبت به معادل معمولی خود از قیمت بسیار بالاتری برخوردارند.

رایانه رومیزی All in One
نمونه‌ای از رایانه‌های رومیزی All in One

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

رایانه رومیزی Desktop Computer

رایانه رومیزی یا Desktop Computer چیست؟

رایانه رومیزی یا دسکتاپ (Desktop Computer)، نوعی رایانه شخصی (یا PC) است که به تناسب اندازه جهت استفاده در مکانی ثابت (معمولا روی یک میز) طراحی شده است. در رایج‌ترین مدل، این نوع از رایانه‌ها شامل یک کیس رایانه‌ای (یا Computer Case شامل یک منبع تغذیه، مادربرد، پردازنده، حافظه اصلی، فضای ذخیره‌سازی نظیر هارددیسک یا درایو حالت جامد، درایو دیسک‌های نوری و در مدل‌های قدیمی‌تر درایو فلاپی دیسک و …)، ماوس، صفحه کلید و نمایشگر می‌باشند. چاپگر و پویشگر تصاویر نیز از جمله ابزارهای رایج دیگری است که در کنار رایانه‌های رومیزی قابل مشاهده است.

کیس‌های رایانه‌ای معمولا به صورت افقی یا عمودی در زیر یا کنار نمایشگر یا میز رایانه قرار می‌گیرند. در نوع دیگری از رایانه‌های رومیزی که به رایانه‌های شخصی مجتمع (یا All in One PC به اختصار AIO) موسوم هستند خبری از یک جعبه مجزا نیست و در واقع اجزای داخلی کیس با نمایشگر رایانه ترکیب شده است. این نوع از رایانه‌های رومیزی که در برخی نمونه‌های امروزی مجهز به صفحه نمایش‌های لمسی نیز می‌باشد فضای کمتری نسبت به مدل معمولی اشغال کرده و به علاوه در آن‌ها از شلوغی کابل‌های متعدد نیز خبری نیست.

اولین رایانه رومیزی (ماشین حساب قابل برنامه ریزی) که به صورت تجاری در اواسط دهه 1960 وارد بازار شد Programma 101 نام داشت. در دهه 1980 با ظهور رایانه‌های IBM PC و پس از آن Apple Macintosh استفاده از رایانه‌های رومیزی رواج بیشتری پیدا کرد و به گونه‌ی غالب رایانه‌های شخصی تبدیل شد. اما به مرور زمان در اواسط دهه 2000 میلادی، رایانه‌های رومیزی با کاهش اقبال مردم جایگاه خود را به لپ‌تاپ‌های قابل حمل دادند.

تفاوت رایانه‌های رومیزی و لپ تاپ‌ها

معمولا رایانه‌های دسکتاپ نسبت به لپ‌تاپ‌ها از قابلیت توسعه و آپگرید (ارتقا) بالاتری برخوردارند. به عبارت بهتر وجود شیارهای توسعه بیشتر، فضای بیشتر برای خنک کننده‌های قوی‌تر، امکان استفاده از چند هارددیسک در کنار یکدیگر و حتی قیمت پایین‌تر از جمله مزیت‌هایی است که در رایانه‌های رومیزی نسبت به لپ‌تاپ‌ها بیشتر قابل مشاهده است. با اینحال غالبا در انواع All in One همانند لپ تاپ‌ها دسترسی به اجزای داخلی به منظور آپگرید کردن قطعات رایانه چندان میسر نیست.

در مقابل، لپ‌تاپ‌ها نسبت به رایانه‌های دسکتاپ به سبب اندازه کوچکتر از قابلیت حمل بالاتر و وزن کمتری برخورداری هستند. به علاوه لپ‌تاپ‌ها با دارا بودن باتری داخلی، بدون نیاز به یک منبع تغذیه بدون وقفه (UPS) گران قیمت، امکان استفاده از رایانه را در مکان‌ها و مواقعی که دسترسی به خطوط برق وجود ندارد میسر کرده‌اند.

یک رایانه رومیزی Desktop Computer
نمای گرافیکی از یک رایانه رومیزی (Desktop Computer) معمولی
رایانه رومیزی All in One
نمونه‌ای از رایانه‌های رومیزی All in One

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا