بایگانی دسته بندی ها: مقدماتی

یو اس بی او تی جی USB OTG

یو اس بی او تی جی یا USB OTG چیست؟

یو اس بی او تی جی (USB OTG یا USB On-The-Go به اختصار OTG) برای دستگاه‌های مبتنی بر USB (نظیر بسیاری از تبلت ها و گوشی های هوشمند) این امکان را فراهم می‌آورد که به عنوان یک میزبان عمل کنند و ابزارهای USB دیگری مانند فلش درایو USB، دوربین دیجیتال، چاپگر، ماوس و صفحه کلید به آن‌ها متصل شوند.

در واقع استفاده از او تی جی، اینگونه دستگاه‌ها را (در صورتی که از OTG پشتیبانی کنند) قادر می‌سازد تا هر دو نقش میزبان (Host) یا ارباب (Master) و مهمان (Guest) یا پیرو (Slave) را ایفا کنند. به عنوان مثال زمانی که گوشی هوشمندی به پورت USB یک رایانه (میزبان) متصل می‌شود ممکن است تنها نقش یک فضای ذخیره سازی (مهمان) را داشته باشد اما زمانی که یک فلش مموری از طریق کابل OTG به همان گوشی هوشمند متصل می‌شود گوشی در نقش یک میزبان می‌تواند فایل‌های ذخیره شده روی آن را بخواند، فایلی را در آن ذخیره کند یا تغییر دهد.

دو انتهای یک کابل OTG با حروف A و B نامگذاری می‌شوند. دستگاهی که به انتهای A متصل می‌شود A-device نام دارد و در حالت پیش فرض نقش میزبان را ایفا می‌کند و B-device نیز نقش دستگاه جانبی را بازی می‌کند. هنگام اتصال دو ابزار USB به یکدیگر (که یکی از آن‌ها یک ابزار OTG است) ارتباطی میان آن‌ها شکل می‌گیرد. کنترل این ارتباط برعهده میزبان است و در سمت دیگر، مهمان (به عنوان دستگاه جانبی) قرار می‌گیرد. معمولا در چنین ارتباطی، میزبان تأمین کننده انرژی خواهد بود.

در صورتی که دستگاه گوشی هوشمند یا تبلت شما سازگار با OTG باشد می‌توانید با کمک یک کابل OTG، فلش مموری یا هارد اکسترنال خود را به آن متصل کنید؛ با اتصال ماوس یا صفحه کلید، گوشی و تبلت خود را به آسانی کنترل کنید و با اتصال گوشی خود به پرینتر بدون نیاز به یک رایانه تصاویر موجود در حافظه گوشی را چاپ کنید و یا حتی با اتصال دسته‌های بازی به آن، تجربه بهتری در بازی با دستگاه هوشمندتان داشته باشید.

کابل او تی جی USB OTG Cable
کابل او تی جی میکرو – از رایج‌ترین انواع کابل‌های او تی جی که انتهای آن یک پلاگ میکرو یو اس بی نوع B قرار دارد و می‌توانید از همین سمت، کابل را به گوشی هوشمند یا تبلت خود متصل کنید. در صورتی که دستگاه شما با OTG سازگار باشد می‌توانید ابزارهای جانبی رایجی که به یو اس بی استاندارد نوع A ختم می‌شوند (نظیر اغلب فلش درایوهای یو اس بی) را به سر دیگر کابل متصل کنید.
کابل او تی جی USB OTG Cable
اتصال یک چاپگر به گوشی هوشمند با استفاده از کابل OTG

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

چاپگر Printer

چاپگر یا Printer چیست؟

چاپگر یا پرینتر (Printer) نوعی ابزار جانبی است که در مدل‌های مرسوم، امکان چاپ متن یا تصویر را روی کاغذ فراهم می‌آورد.

اولین پرینتر الکترونیک با نام EP-101 توسط شرکت EPSON در سال 1968 معرفی شد. نخستین چاپگرهای الکترونیکی که روانه بازار شدند براساس مکانیزم‌های مورد استفاده در ماشین‌های تحریر الکتریکی کار می‌کردند. اما به تدریج این روش‌ها جای خود را به روش‌های ویژه‌ای دادند که برای استفاده توسط رایانه‌ها طراحی شده بود. این سخت افزارهای جانبی با اتصال به یک دستگاه رایانه امکان چاپ را حتی برای کاربران معمولی رایانه های شخصی به آسانی فراهم کرده‌اند. گفتنی است برخی از چاپگرهای امروزی قادر هستند به طور مستقیم و بدون نیاز به رایانه یا دستگاهی دیگر اسنادی که روی کارت های حافظه یا دوربین های دیجیتال قرار دارند را نیز چاپ نمایند.

در گذشته ارسال اسناد از طریق ایمیل و سپس چاپ آن‌ها در مقصد یکی از کاربردهای رایج پرینترها به شمار می‌رفت. علاوه بر انتقال سریع اسناد کاغذی از یک مکان به مکانی دیگر، از پرینترها برای بایگانی فیزیکی اسناد دیجیتال نیز استفاده می‌شد. امروزه این کاربردها با وجود فضاهای ذخیره سازی قابل اعتماد و ایمن چندان قابل توجیه نیست. افزون بر این تمایل به چاپ اسناد رایانه‌ای برای مطالعه آسانتر نیز با ظهور کاغذهای الکترونیک و کتابخوان های الکترونیک به تدریج رو به کاهش است.

از بزرگترین تولید کننده‌های چاپگر می‌توان به اپسون (Epson)، اچ پی (Hewlett-Packard یا HP)، کانن (Canon)، لکسمارک (Lexmark)، سامسونگ (Samsung) و برادر (Brother) اشاره کرد.

انواع پرینترها

امروزه از نظر کاربرد، انواع مختلفی از چاپگرها در بازار وجود دارد. پرینترهای شخصی (Personal Printer) معمولا برای اتصال به یک رایانه و استفاده شخصی افراد طراحی می‌شوند. سرعت چاپ این پرینترها غالبا چیزی بین 5 تا 25 صفحه در دقیقه است. در برخی مدل‌ها (پرینتر چندکاره یا Multifunctional Printer) به منظور برطرف کردن نیاز کاربران معمولی، ویژگی چاپ با قابلیت‌های دیگری نظیر اسکن (پویش تصویر)، کپی و حتی ارسال دورنگار (Fax) در یک دستگاه واحد ادغام می‌شود. معمولا پرینترهای شخصی قیمت ارزان‌تری دارند و از سوی دیگر هزینه‌ای که کاربر برای چاپ هر صفحه متقبل می‌شود میزان بیشتری است.

در مقابل پرینترهای شخصی، پرینترهای اشتراکی (Shared Printer) یا پرینترهای تحت شبکه (Network Printer) قرار می‌گیرند که معمولا با قدرت و سرعت بالاتر و برای استفاده تعدادی از کاربران روی یک شبکه به کار می‌روند.

پرینترهای مجازی (Virtual Printer) در واقع نوعی نرم افزار رایانه‌ای هستند که عملکردی مشابه یک پرینتر واقعی ارائه می‌کنند و به جای چاپ اسناد و تصاویر روی کاغذ، خروجی چاپ را مشابه همان چیزی که در پرینترهای سخت افزاری روی کاغذ چاپ می‌شود در قالب فایل‌هایی با فرمتی مشخص ذخیره می‌کنند؛ PDF، انواع فرمت های تصاویر و همچنین XPS از جمله رایج‌ترین فرمت‌هایی هستند که توسط پرینترهای مجازی مخصوص قابل ایجاد می‌باشند.

پرینترهای سه بعدی (3D Printer) نمونه دیگری از چاپگرهای سخت افزاری هستند که تحت کنترل یک رایانه با افزودن لایه‌هایی از مواد اولیه (نظیر پلاستیک، فلز، مواد غذایی و …) روی یکدیگر، امکان ایجاد اشیاء سه بعدی را از روی مدل‌های سه بعدی فراهم می‌آورند. هرچند این ابزارها با مفهوم مرسوم پرینتر که عمل چاپ روی کاغذ را انجام می‌دهد متفاوت هستند اما به دلیل شباهت‌شان با پرینترهای جوهرافشان (که لایه‌ای از جوهر را روی کاغذ به جای می‌گذارند) در مورد آن‌ها نیز از واژه پرینتر استفاده می‌شود.

پرینتر، چاپگر Printer
یک پرینتر سه بعدی و مجسمه چاپ شده توسط آن

فناوری های به کار رفته در پرینترها

فناوری مورد استفاده در چاپگر می‌تواند روی کیفیت و سرعت چاپ، پایداری، قیمت نهایی چاپگر و حتی قیمت تمام شده برای چاپ روی هر برگه تأثیر بگذارد. چاپگرهای جوهرافشان (Inkjet Printer) را می‌توان رایج‌ترین نوع چاپگرها دانست که در آن‌ها با هدایت قطرات جوهر مایع روی سطح کاغذ (یا سطوح دیگر) عمل چاپ صورت می‌گیرد.

پرینترهای لیزری (Laser Printer) مشابه دستگاه‌های فتوکپی عمل می‌کنند و خروجی آن‌ها دارای کیفیت بسیار بالایی می‌باشد. در این چاپگرها با کمک پرتو لیزر و ایجاد الکتریسیته ساکن روی سیلندری به نام درام (Drum) و سپس جذب ذرات تونر (Toner) با بار مخالف، تصویر نهایی روی درام شکل می‌گیرد. در نهایت ذرات تونر تشکیل دهنده تصویر از درام به کاغذ منتقل می‌شود. این ذرات که در ابتدا متزلزل هستند با عبور کاغذ از میان دو غلطک تحت فشار و گرما قرار گرفته در میان بافت کاغذ نفوذ کرده و تصویر حاصل ماندگار می‌شود.

پرینتر، چاپگر Printer
نمونه ای از یک پرینتر چندکاره لیزری کانن، سیاه و سفید با قابلیت چاپ بی سیم و صفحه نمایش

پرینترهای حرارتی (Thermal Printer) معمولا برای چاپ رسید در دستگاه‌هایی نظیر خودپردازها، دستگاه‌های توزیع سوخت و … به کار می‌روند و بدون نیاز به جوهر با گرم کردن بخش‌هایی از یک کاغذ مخصوص (که به گرما حساس است) کار می‌کنند.

پرینترهای دیگری نیز وجود دارد که به پرینترهای جوهر جامد (Solid Ink) موسوم هستند. افزون بر این‌ها، پرینترهای فشاری (Impact Printer) یا ضربه‌ای نیز وجود دارد که امروزه رواج کمتری دارند و بسیاری از آن‌ها نیز کاملا منسوخ شده‌اند. این نوع چاپگرها در واقع با فشار (یا ضربه)، جوهر را به کاغذ منتقل می‌کنند. از جمله این پرینترها می‌توان به پرینترهای مبتنی بر ماشین تحریر، چاپگرهای Daisy Wheel (مجهز به یک چرخ، مشابه مرکز یک گل و تعدادی گلبرگ که در انتهای هرکدام کاراکتری ثبت شده است)، پرینترهای سوزنی (یا Dot Matrix Printer) که در آن‌ها مجموعه‌ای از پین‌های نازک برای انتقال جوهر به کاغذ مورد استفاده قرار می‌گیرد و همچنین پرینترهای خطی (یا Line Printer) که متون را خط به خط چاپ می‌کنند اشاره نمود.

پلاتر یا رسام (Plotter) نیز نوع دیگری از پرینترهای رایانه‌ای است که معمولا برای کاربردهای تخصصی مهندسی و معماری استفاده می‌شود و با حرکت مناسب و دقیق یک قلم روی کاغذ، خروجی مورد نظر را ترسیم می‌کند. پلاترها غالبا برای چاپ گرافیک های برداری به کار می‌روند. این چاپگرها نوعی ابزار گرافیک برداری به شمار می‌روند در حالی که اغلب پرینترهای دیگری که امروزه استفاده می‌شود برای ایجاد خروجی نیازمند ورودی مبتنی بر گرافیک شطرنجی هستند.

ویژگی‌های چاپگرها

هر پرینتر دارای ویژگی‌های متعددی است که آگاهی از این ویژگی‌ها و نوع فناوری به کار رفته در آن می‌تواند در انتخاب و خرید مناسب‌تر مفید واقع شود. سرعت چاپ، یکی از مهم‌ترین این ویژگی‌هاست که امروزه معمولا برحسب واحد تعداد صفحه در دقیقه (Pages Per Minute – PPM) بیان می‌شود. تک رنگ یا رنگی بودن پرینتر، تعداد صفحات قابل چاپ با یک کارتریج جوهر یا تونر، هزینه تقریبی چاپ برای هر صفحه (Cost Per Page – CPP) و حتی نحوه اتصال به پرینتر (کابلی یا بی سیم) از دیگر ویژگی‌های قابل توجه چاپگرها به شمار می‌رود.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

پرکردن خودکار Autofill

پرکردن خودکار یا Autofill چیست؟

پرکردن خودکار (Autofill) به قابلیتی در برخی از نرم افزارهای رایانه ای گفته می‌شود که می‌تواند به طور خودکار یک یا چند فیلد را با مقدار مناسب پر نماید. معمولا این قابلیت در مورد فرم های وب مورد استفاده قرار می‌گیرد.

ویژگی Autofill نیز همانند ویژگی‌های مشابه دیگری از جمله تکمیل خودکار (Autocomplete) می‌تواند در صورت پیاده سازی مناسب، سرعت تعامل کاربر با رایانه یا گوشی هوشمند را افزایش دهد و نیاز به تایپ اطلاعات را کاهش دهد. معمولا این اطلاعات اولین بار که توسط کاربر در فیلدهای مربوطه وارد می‌شود به صورت خودکار توسط نرم افزار ثبت می‌شود و در دفعات آتی برای پر کردن فیلدها مورد استفاده قرار می‌گیرد. در برخی از نرم افزارها نیز امکان ثبت یا ویرایش این اطلاعات برای کاربر در بخشی مجزا فراهم شده است.

در اکثر مرورگرهای وب امروزی از این ویژگی برای فیلدهای متنی پشتیبانی می‌شود و کاربر می‌تواند به جای وارد کردن اطلاعاتی نظیر نام، شماره تلفن، نشانی محل زندگی، اطلاعات کارت اعتباری و … در فرم‌های اینترنتی از این قابلیت برای تکمیل سریع فیلدها با مقادیر مناسب بهره ببرد. روش پیشفرضی که معمولا در مرورگرها برای پر کردن فیلدهای متنی استفاده می‌شود کاملا ساده است به طوری که نمی‌توان چندان عنوان خودکار بودن را در مورد آن به کار برد! در واقع با کلیک روی یک فیلد متنی، تمام مواردی که در گذشته در آن فیلد وارد شده است در قالب یک لیست نمایش داده می‌شود و کاربر می‌تواند گزینه مورد نظر را انتخاب نماید. غالبا با ترکیب این ویژگی و خصوصیت تکمیل خودکار، امکان انتخاب گزینه مناسب با تایپ حروف اولیه آن فراهم می‌شود.

در مرورگرها برای پرکردن خودکار انواع فیلدهای موجود در فرم های وب به صورت حرفه‌ای و واقعا خودکار می‌توان از افزونه های مختلفی که به این منظور ساخته شده است نیز کمک گرفت. این افزونه‌ها می‌توانند به صورت خودکار هنگام لود شدن صفحه یا با کلیک کردن روی یک دکمه، فرم را با مقادیر مورد نظر کاربر پر کنند. گفتنی است در حالت پیشرفته برای تکمیل یک فیلد معمولا براساس برچسب (نام) آن فیلد، مقدار مناسب تشخیص داده می‌شود. به این ترتیب در صورتی که این رویه به درستی کار کند نشانی ایمیل در یک فرم ثبت نام آنلاین دقیقا در فیلد مربوطه قرار می‌گیرد نه در فیلد نشانی منزل یا نام خانوادگی.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

تکمیل خودکار Autocomplete

تکمیل خودکار یا Autocomplete چیست؟

تکمیل خودکار (Autocomplete) به خاصیتی در یک فیلد متنی گفته می‌شود که باقی‌مانده واژه یا عبارتی که کاربر در حال تایپ آن است را پیش بینی کرده و به این ترتیب نیاز به تایپ کامل عبارت را کاهش می‌دهد. تکمیل واژه (Word Completion) نیز به عنوان معادلی برای این اصطلاح استفاده می‌شود.

اگر یک فیلد متنی از ویژگی Autocomplete پشتیبانی کند با وارد نمودن حروف ابتدایی یک واژه یا عبارت در این فیلد، لیستی از پیشنهادات برای کاربر نمایش داده می‌شود. این پیشنهادات بسته به کاربرد ممکن است با حروف تایپ شده آغاز شوند و یا حروف مذکور در میانه یا انتهای عبارات پیشنهاد شده قرار داشته باشد. کاربر می‌تواند در صورت مشاهده آیتم مناسب (با کمک کلیدهای پیکانی یا ماوس و …) آن را انتخاب کرده و به این ترتیب فیلد متنی را با آن آیتم تکمیل نماید. البته ممکن است به هنگام تایپ حروف ابتدایی، عنصر اول لیست پیشنهادی به طور خودکار جعبه متنی را تکمیل کند. در چنین حالتی، بخشی که افزوده شده است به صورت انتخاب شده (معمولا با رنگ آبی) نمایش داده می‌شود و بدون ایجاد مزاحمت، امکان تأیید کردن یا تایپ مابقی حروف واژه موردنظر را برای کاربر مهیا می‌کند. با تایپ کاراکترهای بیشتر، لیست پیشنهادات نیز متناسب با کاراکترهای جدید تغییر می‌کند (محدودتر می‌شود).

کاربردها و مزایای Autocomplete

ویژگی تکمیل خودکار در صورتی که به شکل مناسبی در پیش بینی عبارت مورد نظر کاربر موفق باشد می‌تواند سرعت تعامل او با نرم افزار را افزایش دهد. معمولا هرچه بازه واژه‌های قابل استفاده محدودتر باشد یا عبارت دارای ساختاری مشخص باشد و یا واژه‌ها از رواج بیشتری برخوردار باشند تجربه کاربر در استفاده از این قابلیت خوشایندتر و موفق‌تر خواهد بود. برای مثال در نرم افزارهای واژه نامه این خاصیت می‌تواند هنگام وارد کردن واژه مورد جستجو، از میان عباراتی که در گذشته جستجو شده یا از میان واژه‌های موجود در نرم افزار پیشنهاداتی را به کاربر ارائه کند. از ویژگی Autocomplete در بسیاری از موتورهای جستجوی وب نیز برای تکمیل عبارت‌های وارد شده در جعبه جستجو (براساس معیارهایی نظیر محبوبیت و فراوانی واژه‌هایی که توسط کاربران جستجو شده است) استفاده می‌شود (این قابلیت به Autosuggest یا پیشنهاد خودکار نیز مشهور است).

از دیگر کاربردهای متداول Autocomplete می‌توان به امکان تکمیل نام متغیرها، توابع و دستورات در ویرایشگر کدهای زبان های برنامه نویسی اشاره نمود. از ابزارهای تکمیل کد (Code Completion) رایج می‌توان به IntelliSense مایکروسافت اشاره کرد. در نوار آدرس مرورگرهای وب نیز برای تکمیل خودکار نشانی‌های طولانی صفحات وب از این ویژگی استفاده می‌شود. علاوه بر این در بسیاری از نرم افزارهای واژه پرداز و حتی ویرایشگرهای متن حرفه‌ای از این ویژگی پشتیبانی می‌شود.

خاصیت Autocomplete علاوه بر افزایش سرعت تعامل کاربر با نرم افزار، می‌تواند در جلوگیری از اشتباه نویسی واژه‌های تخصصی یا واژه‌هایی با املای دشوار نیز مفید واقع شود.

هرچند این ویژگی در بسیاری از نرم افزارها و سرویس‌های آنلاین تعبیه شده است اما برای افزودن قابلیت تکمیل خودکار به فیلدهای متنی نرم افزارها، می‌توان از برنامه‌های مستقل (نظیر PhraseExpress) نیز کمک گرفت. جالب است بدانید بسیاری از نرم افزارها با اتخاذ الگوریتم های مناسب قادر هستند پس از مدت زمان کوتاهی براساس رفتار کاربر، واژه‌های پرکاربرد او را تشخیص داده و متناسب با آن پیشنهادات بهتری ارائه دهند.

تکمیل خودکار Autocomplete
خاصیت تکمیل خودکار در نوار آدرس مرورگر Mozilla Firefox – کاربر، حروف wiki را در نوار آدرس تایپ کرده است و بخش pedia.org که به صورت انتخاب شده به نوار آدرس افزوده شده است همراه با لیستی از پیشنهادات که در پایین نوار آدرس نمایان است به دلیل وجود همین ویژگی تکمیل خودکار است.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

صفحه نمایش تخت Flat Panel Display

صفحه نمایش تخت یا Flat Panel Display چیست؟

صفحه نمایش تخت یا مسطح (Flat Panel Display به اختصار FPD) گونه‌ای از صفحه نمایش‌هاست که نسبت به نمایشگرهای CRT از وزن و ضخامت کمتری برخوردار است و برای نمایش تصویر در دستگاه‌های مختلف الکترونیکی نظیر رایانه‌ها، دوربین‌های دیجیتال، گوشی‌های همراه و تبلت‌ها، تلویزیون‌ها و … مورد استفاده قرار می‌گیرد.

این نوع صفحه نمایش‌ها که ساخت اولین نمونه‌های آن به دهه 1950 میلادی برمی‌گردد معمولا قطری کمتر از 10 سانتی‌متر دارند و ابعاد آن از صفحات کوچک ساعت‌های مچی دیجیتال تا تلویزیون‌های بسیار بزرگ را در برمی‌گیرد. این ضخامت اندک در کنار آسانی حمل و نقل و امکان تولید صفحه نمایش با رزولوشن بالاتر از جمله دلایل جایگزینی صفحه نمایش‌های CRT (که در آن‌ها از لامپ پرتو کاتدی استفاده می‌شد) با مدل‌های فلت به شمار می‌رود. بسیاری از نمایشگرهای مسطحی که امروزه در گوشی‌های هوشمند، تبلت‌ها و حتی برخی لپ‌تاپ‌ها و رایانه‌های رومیزی به کار برده می‌شود با بهره‌گیری از فناوری صفحات لمسی، امکان تعامل کاربر با دستگاه را از طریق لمس عناصر موجود در واسط کاربری فراهم آورده‌اند.

انواع رایج صفحه نمایش‌های تخت و مقایسه آن‌ها

LCD (Liquid Crystal Display) و LED (Light-Emitting Diode) را می‌توان رایج‌ترین و نام‌آشناترین فناوری‌های مورد استفاده در تولید صفحه نمایش‌های Flat به شمار آورد. در صفحه نمایش‌های LCD، از یک لایه نازک کریستال مایع استفاده می‌شود و از آنجایی که این لایه هیچ نوری از خود ساتع نمی‌کند در پشت آن از یک منبع نور پس زمینه کمک گرفته می‌شود تا تصویر برای بیننده قابل مشاهده شود. در حالت مرسوم این صفحه نمایش‌ها (که CCFL LCD نامیده می‌شوند)، لامپ‌های فلورسنت خاصی به نام CCFL نقش این منبع پس زمینه را ایفا می‌کنند.

جالب است بدانید تلویزیون‌ها و مانیتورهایی که در میان عامه مردم با نام LED شناخته می‌شوند در اصل همان پنل‌های LCD هستند که در آن‌ها نور پس زمینه به جای CCFL با کمک دیودهای نورافشان (LED) تأمین می‌شود. در واقع عنوان دقیق‌تر این صفحه نمایش‌ها LED-backlit LCD می‌باشد و نسبت به نمونه‌های CCFL LCD انرژی کمتری مصرف می‌کنند و هم‌چنین روشن‌تر و باریک‌تر هستند.

صفحه نمایش‌های پلاسما نیز نمونه‌ای دیگر از صفحه نمایش‌های فلت به شمار می‌روند که براساس برانگیختن بسته‌های بسیار کوچک گاز (زئون و نئون) و بردن آن‌ها به حالت پلاسما کار می‌کنند. پلاسماها از قیمت پایین‌تری نسبت به LED ها برخوردارند و در نمایش نقاط سیاه و زاویه دید نیز عملکرد بهتری دارند با اینحال از LED ها پرمصرف‌تر و ضخیم‌تر هستند و تقریبا سهم خود را در مقابل رقبای جدیدی همچون OLED و QLED از دست داده‌اند.

صفحه نمایش‌های تخت را می‌توان به دو گروه فرار (Volatile) و ایستا (Static) دسته‌بندی نمود. صفحه نمایش‌های فرار برای نمایش تصویر نیازمند تازه‌سازی مداوم پیکسل‌ها می‌باشند و از همین رو برای نمایش و نگه‌داری تصویر وابسته به منبعی جهت تأمین برق مورد نیاز خود هستند. در مقابل، صفحه نمایش‌های ایستا می‌توانند بدون مصرف انرژی، تصویر خود را ثابت نگه دارند و تنها برای تغییر محتوای خود به انرژی نیاز دارند. در حال حاضر از مدل‌های دسته دوم اغلب در کتاب‌خوان‌های الکترونیک استفاده می‌شود.

صفحه نمایش تخت Flat Panel Display
نمونه‌ای از صفحه نمایش تخت

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

اصل ASL (Age – S e x – Location)

اصل یا ASL چیست؟

ASL که معمولا در زبان فارسی با معادل نوشتاری “اصل” شناخته می‌شود اصطلاحی در حوزه ارتباطات اینترنتی است که حروف آن از ابتدای واژه‌های Age (به معنای سن)، S e x به معنای (جنسیت) و Location (به معنای مکان) گرفته شده است. این واژه به صورت A/S/L نیز به کار می‌رود. این اصطلاح که در واقع بخشی از فرهنگ اینترنت به شمار می‌رود اغلب در اتاق‌های گفتگو (Chatroom) و پیام‌رسان‌های فوری (Instant Messenger) برای کسب اطلاعات شخصی مخاطب در آغاز گفتگو (با افرادی که برایتان ناشناس هستند) به کار می‌رود.

پاسخی که فرد در برابر درخواست این اطلاعات ارائه می‌کند به شکل خلاصه با عباراتی نظیر “22 پسر تهران” یا “40/F/US” و … بیان می‌شود. هرچند پاسخ دادن به چنین پرسش‌هایی معمولا هویت دقیق مخاطب را فاش نمی‌کند و تنها برای مشخص نمودن اطلاعات کلی جهت ادامه گفتگو به کار می‌رود اما در بسیاری از موارد، پاسخ‌های نادرستی که از طرف مخاطب ارائه می‌شود نوعی تغییر هویت و ایجاد شخصیت دروغین در فضای ارتباطات اینترنتی به شمار می‌رود. از سوی دیگر به طور جدی پیشنهاد می‌شود برای جلوگیری از فاش شدن اطلاعات مهم و حساس در گفتگو با افراد ناشناس از ارائه نام‌خانوادگی یا نشانی دقیق محل زندگی خود بپرهیزید.

بر مبنای این مفهوم، گونه‌های مشابه مختلفی در مکالمات اینترنتی متنی دیده می‌شود که از میان آن‌ها می‌توان به موارد رایج زیر اشاره نمود:

  • ASLP مخفف Age / S e x / Location / Picture می‌باشد که در آن علاوه بر سن، جنسیت و مکان مخاطب، عکسی از او نیز درخواست می‌شود.
  • NASL مخفف Name / Age / S e x / Location می‌باشد که در آن علاوه بر سن، جنسیت و مکان مخاطب، نام او نیز پرسیده می‌شود. معمولا در پاسخ این اصطلاح، به منظور حفظ حریم خصوصی از بیان نام خانوادگی خودداری می‌شود و تنها به نام کوچک اکتفا می‌شود.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

پادکست Podcast

پادکست یا Podcast چیست؟

پادکست (Podcast) به مجموعه‌ای سریالی از فایل‌های صوتی دیجیتال گفته می‌شود که کاربر می‌تواند آن‌ها را دانلود کرده و به آن‌ها گوش دهد. پادکست‌ها دارای قابلیتی برای ثبت نام (Subscription) هستند و قسمت‌های جدید منتشر شده معمولا به صورت خودکار از طریق یک اپلیکیشن روی دستگاه کاربر دانلود می‌شود. به فرایند تولید و انتشار پادکست، Podcasting گفته می‌شود.

اصطلاح پادکست از ترکیب واژه‌های iPod (آی پاد) و Broadcast (به معنای پخش) شکل گرفته است. استفاده از نام iPod در این واژه به دلیل پیشگامی تأثیرگذار شرکت اپل برای پشتیبانی از این فناوری در پخش کننده چندرسانه‌ای خود (با نام iPod) می‌باشد. هرچند اساسا پادکست‌ها در فرمت‌های صوتی منتشر می‌شوند اما امروزه با بهره‌گیری از مدل این فناوری، فایل‌های ویدیویی (Video Podcast) و برخی فرمت‌های دیگر نظیر PDF نیز منتشر می‌شود.

ناشران پادکست، لیستی از فایل‌ها را در قالب یک خوراک وب آماده می‌کنند و کاربر با کمک یک اپلیکیشن روی رایانه، گوشی هوشمند یا پخش کننده چندرسانه‌ای خود می‌تواند از بروزرسانی‌های این لیست مطلع شده و فایل‌های جدید را دانلود کند. معمولا این اپلیکیشن‌ها (که به Podcatcher معروف هستند) قادرند به صورت خودکار فایل‌های جدید را برای کاربر دانلود کرده یا متناسب با خواست کاربر، امکان استریم فایل را برای او فراهم آورند.

اغلب پادکست‌ها به صورت رایگان در اختیار مخاطبان قرار می‌گیرد. به علاوه تقریبا هر کاربری می‌تواند با صرف هزینه‌ای اندک یا حتی به رایگان اقدام به تولید و انتشار پادکست کند. برای این کار تنها به یک رایانه یا دستگاه همراه، میکروفن مناسبی که بتواند صدایی با کیفیت و وضوح قابل قبول ضبط کند و اتصال اینترنت برای آپلود کردن نتیجه کارتان نیاز دارید. البته ویرایش و انتخاب موسیقی‌های مناسب در کنار محتوای مفید و جذاب می‌تواند به جذب مخاطبان بیشتر کمک کند.

ظهور پادکست‌ها و گسترش آن‌ها میان کاربران تهدیدی جدی برای رادیوهای سنتی و دیجیتال به شمار می‌رود. پادکست‌ها متناسب با تقاضای کاربر هستند. در واقع برخلاف برنامه‌هایی که از شبکه‌های رادیویی پخش می‌شوند کاربر می‌تواند هر زمانی که تمایل داشت به پادکست مورد علاقه خود گوش دهد. به علاوه گستره تولیدکنندگان پادکست‌ها این امکان را برای مخاطب فراهم می‌کند که تنها موضوعات مورد علاقه خود را دنبال کند.

برخی از پادکست‌ها شامل تصاویری هستند که با صوت همزمان شده است و معمولا اطلاعاتی از قبیل شماره و عنوان آن قسمت از پادکست و پیوندهایی از قبیل نشانی ناشر در شبکه‌های اجتماعی و … را شامل می‌شود.

امروزه استفاده از پادکست‌ها در حوزه‌های گوناگون رایج شده است. وجود میلیون‌ها مخاطب در سراسر جهان برای این فناوری روبه رشد باعث شده حتی برخی از نویسنده‌ها و روزنامه‌نگاران، کتاب، رمان و مقالات خود را در قالب پادکست منتشر کنند. محتواهای آموزشی، سرگرمی، تاریخی، علمی و … نیز همگی مخاطبان خاص خود را در دنیای پادکست به دست آورده‎اند.

پلتفرم‌های مختلفی وجود دارند که میزبانی پادکست شما را به آسانی بر عهده می‌گیرند. از مشهورترین این پلتفرم‌ها می‌توان به Buzzsprout و Podbean اشاره نمود. برای توزیع پادکست نیز از سرویس‌های مختلفی از جمله iTunes و SoundCloud استفاده می‌شود.

پادکست Podcast
لوگوی پادکست در اپلیکیشن iTunes اپل

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

اسکرین ریدر Screen Reader

اسکرین ریدر یا Screen Reader چیست؟

اسکرین ریدر (Screen Reader) یا صفحه خوان نوعی نرم‌افزار کاربردی و ابزار یاری‌رسان است که قادر است با تحلیل محتوا و اجزای مختلف واسط کاربری یک اپلیکیشن یا سیستم عامل، آن را به شکل صدای ساختگی یک انسان یا به محتوای مناسب برای نمایشگرهای مخصوص خط بریل تبدیل نماید.

استفاده از صفحه‌خوان‌ها برای افراد نابینا یا دارای مشکلات دیداری و حتی افراد بی‌سواد می‌تواند نقشی اساسی در تعامل با دستگاه‌های رایانه‌ای ایفا کند. با این وجود کاربرانی که از نظر بینایی یا خواندن متون مشکلی ندارند نیز می‌توانند از مزیت تبدیل محتواهای متنی به صوت در این نرم‌افزارها بهره ببرند.

امروزه کاربرد صفحه خوان‌ها به حدی گسترش پیدا کرده است که از آن‌ها روی انواع رایانه‌ها، گوشی‌های هوشمند، تبلت‌ها و … می‌توان استفاده نمود. صفحه خوان Microsoft Narrator (در سیستم عامل مایکروسافت ویندوز)، VoiceOver (در سیستم عامل‌های ساخت شرکت اپل) و Google TalkBack (در سیستم عامل اندروید) در کنار نرم‌افزارهایی همچون JAWS و NVDA و Window-Eyes (برای ویندوز) و Orca (برای لینوکس) از جمله رایج‌ترین اسکرین‌ریدرها به شمار می‌روند. افزون بر این، اپلیکیشن‌هایی نیز وجود دارد که از قابلیت درون‌ساخته (built-in) برای پخش صوتی محتوای متنی (خواندن) برخوردار می‌باشند.

مرورگرهای وب، نرم‌افزارهای نمایش فایل‌های PDF، واژه‌پردازها و … از جمله نرم‌افزارهایی هستند که استفاده از صفحه خوان در آن‌ها با رواج و موفقیت بیشتری همراه بوده است. طبیعتا استفاده از این ابزارها در مقایسه با استفاده مستقیم از یک واسط کاربری گرافیکی (GUI) دشوارتر می‌باشد. گفتنی است برخی از اسکرین ریدرها با پشتیبانی از زبان‌های مختلف، امکان استفاده گسترده برای کاربران کشورهای گوناگون را فراهم آورده‌اند.

در واسط‌های کاربری گرافیکی برخلاف واسط‌های مبتنی بر خط فرمان، وجود عناصر گرافیکی در کنار متون، اسکرین ریدر را با آنالیزهای پیچیده‌تری درگیر می‌کند. در این حالت برخی از اسکرین‌ریدرها با تعامل و دریافت پیام‌های سطح پایین از سیستم عامل، نمایی متنی از واسط کاربری ایجاد می‌کنند و یا با کمک API های مخصوص به هدف خود دست پیدا می‌کنند. برای مثال وقتی فوکوس روی یک دکمه (Button) قرار می‌گیرد صفحه خوان به صورت صوتی یا از طریق نمایشگر بریل بیان می‌کند فوکوس روی یک دکمه قرار گرفته و عنوان آن را نیز به کاربر اعلام می‌کند تا بتواند نسبت به تعامل با آن تصمیم‌گیری بهتری داشته باشد.

در صفحات وب هم در صورتی که استانداردهای مربوطه به شکل مناسبی رعایت شده باشد، صفحه‌خوان با تجزیه و تحلیل کد HTML، تشخیص نوع المان‌ها و خواص منتسب به آن‌ها می‌تواند خروجی موردنیاز را برای کاربر فراهم آورد.

اسکرین ریدر Screen Reader
نمایی از پنجره Narrator Settings در ویندوز 10. Microsoft Narrator متنی که دور آن با کادر آبی رنگ مشخص شده است را برای کاربر می‌خواند.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

صفحه کلید عددی Numeric Keypad

صفحه کلید عددی یا Numeric Keypad چیست؟

صفحه کلید عددی (Numeric Keypad) بخشی از یک صفحه کلید استاندارد رایانه است که معمولا در سمت راست آن قرار گرفته و اغلب برای وارد کردن سریع حجم زیادی از اعداد توسط کاربران مورد استفاده قرار می‌گیرد. عناوینی نظیر Number pad و Numpad نیز به عنوان معادل‌های رایج برای این اصطلاح به شمار می‌روند. از آنجا که نحوه‌ی قرارگیری کلیدها در این بخش از صفحه کلید مشابه ماشین حساب است به آن صفحه کلید ماشین حسابی نیز گفته می‌شود. از نظر لغوی، واژه Keypad به معنای صفحه کلید کوچک است.

کلیدهایی که روی یک Numpad استاندارد قابل مشاهده است شامل کلید Num Lock، کلیدهای 0 تا 9، کلیدهای مربوط به چهار عمل اصلی، نقطه (یا ممیز) و Enter می‌باشد.

صفحه کلید عددی Numpad - Numeric Keypad
صفحه کلید عددی (Numeric Keypad)

در صفحه کلید لپ‌تاپ‌ها معمولا به علت فضای کمتر، خبری از بخش مجزایی تحت عنوان صفحه کلید عددی نیست. در عوض، عملکرد این کلیدها با کمک یک کلید تغییردهنده با نام Fn به کلیدهای دیگر موجود در صفحه کلید محول می‌شود.

در Numpad های معمولی، کلیدها متناسب با وضعیت روشن یا خاموش بودن Num Lock دارای دو عملکرد متفاوت می‌باشند. در صورتی که این کلید روی حالت روشن قرار داشته باشد کلیدهای ارقام، رقم متناظر خود را تولید می‌کنند. اما اگر Num Lock روی حالت Off باشد عملکرد کلیدهای 2 و 4 و 6 و 8 به ترتیب معادل با کلیدهای پایین، چپ، راست و بالا خواهد بود و رفتار کلیدهای 0 و 1 و 3 و 7 و 9 و نقطه (.) به ترتیب معادل کلیدهای Ins و End و PgDn و Home و PgUp و Del می‌باشد.

کاربردهای دیگر صفحه کلید عددی

هرچند از این صفحه کلید معمولا برای تایپ سریع اعداد استفاده می‌شود اما کاربردهای دیگری نیز برای کلیدهای موجود در این بخش وجود دارد. برای مثال کنترل حرکت کرسر ماوس از جمله کاربردهایی است که معمولا در نبود یک ماوس فیزیکی راهشگا خواهد بود.

در برخی از بازی‌های رایانه‌ای نیز از کلیدهای 1 تا 9 موجود در Numpad برای جابجانمودن کاراکترها و اشیا در قطرها و چهار جهت اصلی استفاده می‌شود. برخی از اوقات نیز به جای استفاده از کلیدهای WASD برای کنترل کاراکتر از کلیدهای چهار جهت در صفحه کلید عددی کمک گرفته می‌شود.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

ایجاد، خواندن، بروزرسانی و حذف Create, Read, Update and Delete – CRUD

ایجاد، خواندن، بروزرسانی و حذف یا Create, Read, Update and Delete – CRUD چیست؟

CRUD (یا کرود) اصطلاحی در دانش رایانه است که از حروف ابتدای چهار عمل اصلی مورد استفاده در ذخیره‌سازی داده‌ها یعنی ایجاد کردن (Create)، خواندن (Read)، بروزرسانی (Update) و حذف کردن (Delete) گرفته شده است. در برخی موارد از واژه‌های Retrieve (به معنای بازیابی) و Destroy (به معنای نابود کردن) نیز به عنوان جایگزین‌های معادل برای اعمال Read و Delete استفاده می‌شود.

کاربردهای رایج اصطلاح CRUD

این اصطلاح معمولا در حوزه‌هایی که با بازیابی و تغییر محتویات پایگاه داده در ارتباط است به کار می‌رود. در SQL دستورات معادل با این چهار عمل به ترتیب عبارتند از: INSERT (برای درج رکوردهای جدید در یک جدول)، SELECT (برای انتخاب یا بازیابی رکوردها از یک جدول)، UPDATE (برای بروزرسانی مقادیر موجود در رکوردها) و DELETE (برای حذف رکوردها از یک جدول).

در واسط‌های کاربری نیز این اعمال مربوط به زمانی می‌شوند که کاربر به نمایش، جستجو و تغییر اطلاعات (معمولا از طریق فرم‌های درنظر گرفته شده) اقدام می‌کند. برای مثال در واسط کاربری یک نرم افزار دفترچه تلفن لازم است بخش‌هایی برای افزودن آیتم جدید، بازیابی، جستجو و لیست کردن آیتم‌های ثبت شده، ویرایش آیتم‌ها و حذف آن‌ها درنظر گرفته شده باشد؛ در صورت نداشتن این قابلیت‌ها نرم‌افزار دفترچه تلفن عملا ناقص خواهد بود.

اصطلاحات مشابه با CRUD

از اصطلاحات دیگری که دارای مفاهیمی مشابه با CRUD هستند می‌توان به BREAD (برگرفته از واژه‌های Browse یا مرور کردن، Read یا خواندن، Edit یا ویرایش کردن، Add یا افزودن و Delete یا حذف کردن)، MADS (برگرفته از واژه‌های Modify یا تغییر دادن، Add یا افزودن، Delete یا حذف کردن و Show یا نمایش دادن) و DAVE (برگرفته از واژه‌های Delete یا حذف کردن، Add یا افزودن، View یا مشاهده کردن و Edit یا ویرایش کردن) اشاره نمود.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا