Category Archives: مقدماتی

فایل آرشیو Archive File

فایل آرشیو یا Archive File چیست؟

فایل آرشیو (Archive File) فایلی است که از یک یا چند فایل رایانه ای تشکیل شده است. معمولا از این نوع فایل ها برای ذخیره سازی تعدادی فایل مختلف در قالب فایلی واحد یا به منظور فشرده سازی فایل‌ها استفاده می‌شود. آرشیو کردن فایل ها باعث تسهیل انتقال، به اشتراک گذاری و نگه داری آن‌ها می‌شود.

فایل های آرشیو علاوه بر فایل هایی که در خود جای داده‌اند معمولا شامل فراداده هایی در مورد ساختار دایرکتوری ها، اطلاعات لازم برای شناسایی و تصحیح خطا و … نیز می‌باشند.

از جمله مهم‌ترین و رایج‌ترین پسوندهای فایل آرشیو می‌توان به zip و rar و tar و 7z و iso اشاره کرد. برای ایجاد و ویرایش فایل های آرشیو از برنامه هایی موسوم به File Archiver استفاده می‌شود که معمولا به صورت پیشفرض نمونه‌هایی از آن‌ها در سیستم عامل های مختلف وجود دارد. WinRAR و 7-Zip و WinZip از جمله مشهورترین این نرم افزارها هستند.

کاربردهای رایج فایل های آرشیو

همان‌طور که گفته شد آرشیو کردن یکی از روش‌های مناسب برای انتقال فایل ها و دایرکتوری های دربرگیرنده آن‌هاست؛ به خصوص در مورد برخی کانال های ارتباطی که برای انتقال فایل ها محدودیت هایی را برای کاربر ایجاد می‌کنند. به عنوان مثال از آنجایی که در پیام رسان های فوری و پیام های ایمیل امکان ارسال فایل ها با حفظ ساختار دایرکتوری وجود ندارد آرشیو کردن فایل ها می‌تواند راهکار مناسبی برای حل این مشکل باشد.

کاربرد رایج دیگری که برای بسیاری از فرمت های Archive تعریف می‌شود امکان فشرده سازی فایل هاست. فرمت هایی که از این قابلیت پشتیبانی می‌کنند مجموعه‌ای از فایل ها را در قالب فایلی با حجم کمتر آرشیو می‌کنند. استفاده از این فایل ها علاوه بر اینکه امکان ارسال سریع و آسان محتوای موردنظر را فراهم می‌کند بلکه فضای لازم برای نگه داری فایل ها را نیز کاهش می‌دهد.

همچنین بسیاری از نرم افزارها در قالب یک فایل آرشیوی توزیع می‌شوند. این فایل ها که با نام پکیج (Package) شناخته می‌شوند ممکن است شامل سورس کد یا فایل اجرایی نرم افزار باشند. از جمله این نوع فایل ها می‌توان به فایل های با فرمت APK (برای اندروید) و JAR (برای جاوا) اشاره کرد.

علاوه بر مواردی که به آن اشاره شد بسته به فرمت آرشیو، ممکن است از آن برای رمزنگاری فایل ها، تقسیم فایل های بزرگ به تعدادی فایل کوچک‌تر و ایجاد Disk Image (نظیر فایل هایی با فرمت ISO) نیز استفاده شود.

فایل آرشیو Archive File
یک فایل آرشیو با فرمت zip (سمت چپ) که حاوی پنج فایل با پسوند jpg است (سمت راست).

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپیدیا

کلید آلت Alt Key

کلید آلت یا Alt Key چیست؟

کلید آلت (Alt Key) یکی از کلیدهای تغییر دهنده در صفحه کلیدهای مرسوم رایانه ای است که از ترکیب آن با سایر کلیدها برای انجام اعمال خاصی استفاده می‌شود. عنوان این کلید از ابتدای واژه Alternate (به معنای جایگزین) گرفته شده است چرا که فشردن کلید Alt همراه با کلیدهای دیگر می‌تواند به تغییر (دگرگون سازی) عملکرد پیش فرض آن کلید منجر شود.

کلید Alt همانند کلیدهای Shift و Ctrl معمولا به تنهایی عملکرد خاصی ندارد و در اغلب صفحه کلیدها دو نسخه از آن در پایین‌ترین ردیف صفحه کلید (در دو طرف کلید فاصله) قابل مشاهده است. این کلید در کیبوردهای معمولی با لیبل Alt مشخص می‌شود اما در صفحه کلیدهای مک، کلید Option به عنوان معادلی برای آن شناخته می‌شود.

کلید آلت Alt Key
محل قرارگیری کلید Alt در یک صفحه کلید استاندارد معمولی

کاربردهای رایج کلید آلت

کلید Alt بسته به نرم افزارها و واسط های کاربری مختلف در ترکیب با کلیدهای دیگر به منظور انجام اعمال گوناگونی به کار می‌رود که از جمله کاربردهای رایج آن می‌توان به موارد زیر اشاره نمود:

  • Alt + Shift: سوئیچ کردن بین زبان ها
  • Ctrl + Alt + Delete: برای باز کردن Task Manager و دسترسی به صفحه تنظیمات امنیتی و …
  • Alt + F4: بستن پنجره کنونی یا خاموش کردن سیستم در صورتی که پنجره ای در پیش زمینه قرار نداشته باشد.
  • Alt + Tab: سوئیچ کردن بین پنجره های باز
  • فشردن Alt به تنهایی در سیستم عامل ویندوز برای دسترسی به منوهای نرم افزارها به کار می‌رود.

ایجاد کاراکترهای ویژه با کمک کلید Alt

در سیستم عامل ویندوز، پایین نگه داشتن کلید آلت همراه با ترکیب خاصی از کلیدهای عددی موجود در صفحه کلید عددی برای تایپ کاراکترهایی استفاده می‌شود که به طور معمول در صفحه کلید وجود ندارد. به این ترکیب‌های خاص، کدهای آلت (Alt Codes) گفته می‌شود. برای مثال کد آلت 242 برای نماد استفاده می‌شود و به منظور تایپ آن لازم است ابتدا مطمئن شوید کلید Num Lock روی حالت روشن قرار دارد سپس درحالیکه کلید Alt را پایین نگه داشته‌اید کد 242 را با کمک صفحه کلید عددی تایپ کنید. به عنوان نمونه‌ای دیگر، کد آلت 1 برای نماد صورتک خندان استفاده می‌شود و با فشردن کلید Alt همراه با کلید 1 (در صفحه کلید عددی) می‌توانید از این نماد در متون خود استفاده کنید.

در سیستم عامل مک او اس نیز کلید Option به شکل مشابهی برای انجام این عمل به کار می‌رود؛ با این تفاوت که در این سیستم عامل به جای کدهای مخصوص، از ترکیب ساده کلید Option با کلیدهای حروف و اعداد (و همین طور ترکیب همزمان Option و Shift با کلیدهای مختلف برای تایپ گروهی دیگر از کاراکترهای ویژه) استفاده می‌شود. برای مثال به منظور تایپ نماد کافیست کلید Option همراه با کلید نقطه (یا .) فشرده شود.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

حالت تاریک Dark mode

حالت تاریک یا Dark mode چیست؟

حالت تاریک (Dark mode) نوعی رنگ بندی (شِمای رنگی) محبوب و پرکاربرد است که در آن متن و المان های واسط کاربری گرافیکی با رنگ‌های نسبتا روشن روی پس زمینه تاریک قرار می‌گیرند. حالت تاریک با عنوان حالت شب (Night mode)، تم تاریک (Dark Theme) و شمای رنگی روشن روی تاریک (Light-on-dark Color Scheme) نیز شناخته می‌شود.

این تم رنگی در نقطه مقابل حالت معمولی (یا شمای رنگی تاریک روی روشن) قرار می‌گیرد که در آن متون و المان ها با رنگ تیره روی پس زمینه روشن (تقریبا سفید) نمایش داده می‌شوند.

مزایای حالت تاریک

به دلیل تاریکی محیط در شب، وجود پس زمینه سفید در واسط کاربری یک دستگاه می‌تواند باعث خستگی چشم‌ها شود؛ در مقابل، استفاده از حالت شب به علت همخوانی بیشتر با نور چنین محیط‌هایی به کاهش خستگی چشم می‌انجامد. البته این تنها بهانه برای استفاده از حالت تاریک نیست؛ از دیگر مزایای استفاده از این نوع رنگ بندی می‌توان به خوانایی بیشتر متن، کنتراست بالاتر، خستگی و آسیب کمتر به چشم‌ها (فارغ از تاریکی یا روشنایی محیط) و کاهش اختلال در خواب اشاره کرد.

علاوه بر این استفاده از تم تاریک در مورد پنل های OLED به شکل قابل توجهی می‌تواند به مصرف کمتر انرژی در دستگاه منجر شود چرا که در این پنل ها، پیکسل های کاملا سیاه عملا خاموش هستند.

فراگیری و استفاده از تم تاریک

در سال‌های اخیر با گسترش استفاده از دستگاه‌های همراه و تحقیقات انجام شده پیرامون مزایای Dark mode، بسیاری از توسعه دهندگان شناخته شده به پشتیبانی از این حالت در واسط های کاربری خود روی آورده‌اند. در حال حاضر برخی از سیستم عامل ها، اپلیکیشن های همراه محبوب، نرم افزارهای دسکتاپ پرکاربرد و حتی برخی از سایت ها هم از تم تاریک پشتیبانی می‌کنند.

حالت تاریک - حالت شب Night Mode - Dark Mode
تم تاریک در محیط Microsoft Visual Studio
حالت تاریک - حالت شب Night Mode - Dark Mode
حالت شب در دو اپلیکیشن ویندوز 10

معمولا در واسط های کاربری گرافیکی که از حالت شب پشتیبانی می‌کنند کاربر می‌تواند متناسب با نیاز خود، به این حالت سوئیچ کند. با این وجود در برخی از سیستم عامل ها و اپلیکیشن ها، امکان زمان بندی برای سوئیچ خودکار به حالت شب نیز فراهم شده است.

جالب است بدانید با توجه به مزایای گفته شده، برخی از کاربران ترجیح می‌دهند حتی در محیط‌های روشن هم از حالت تاریک استفاده کنند. به همین دلیل در تعدادی از نرم افزارها (نظیر محیط یکپارچه توسعه Microsoft Visual Studio) به صورت پیشفرض از تم های تاریک استفاده می‌شود.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

وب میل Webmail

وب میل یا Webmail چیست؟

وب میل (Webmail) به کلاینت های ایمیلی گفته می‌شود که در قالب یک وب اپلیکیشن در مرورگرهای وب اجرا می‌شوند و امکان دسترسی، مدیریت، ارسال و دریافت پیام های ایمیل را فراهم می‌آورند. به این نوع از کلاینت ها، کلاینت ایمیل مبتنی بر وب (Web-based Email Client) نیز گفته می‌شود.

معمولا وبمیل ها هم مشابه با سایر کلاینت های ایمیل، افزون بر قابلیت‌های پیشفرضی نظیر نگارش و ارسال پیام جدید، مشاهده، حذف و پاسخگویی به پیام ها امکانات متعدد دیگری نظیر جستجو، فیلتر کردن، مسدودسازی و سازماندهی پیام ها در فولدرهای مختلف را در اختیار کاربر قرار می‌دهند.

بسیاری از سرویس های معتبر ایمیل نظیر سرویس ایمیل گوگل موسوم به جیمیل (Gmail)، سرویس ایمیل یاهو موسوم به یاهو میل (Yahoo! Mail)، سرویس ایمیل مایکروسافت (Outlook.com) و AOL Mail وب میل های اختصاصی خود را در اختیار کاربران قرار می‌دهند. علاوه بر این Roundcube و SquirrelMail نیز دو نمونه مشهور از نرم افزارهای کلاینت ایمیل مبتنی بر وب به شمار می‌روند.

در کنار فراهم کنندگان شناخته شده سرویس‌های ایمیل، بسیاری از سازمان‌ها، شرکت‌ها، دانشگاه ها و … نیز از وبمیل ها برای دسترسی داخلی به سرویس های ایمیل خود بهره می‌برند.

وب میل Webmail
نمایی از واسط کاربری Zoho Webmail

مزایا و معایب وبمیل

از جمله مزایای وب میل ها در مقایسه با کلاینت های ایمیل دسکتاپ (نظیر Mozilla Thunderbird) می‌توان به این موضوع اشاره کرد که کاربر با کمک آن‌ها قادر خواهد بود روی انواع سیستم ها (از جمله رایانه های دسکتاپ و لپ تاپ، گوشی های هوشمند و تبلت ها) فارغ از سیستم عاملی که روی آن نصب شده است و بدون نیاز به نصب نرم افزاری مجزا از طریق یک مرورگر وب به ارسال، دریافت و مدیریت پیام های ایمیل بپردازد.

از سوی دیگر، کاربر حتی برای مشاهده پیام های قبلی خود در این کلاینت ها می‌بایست به اینترنت متصل باشد در حالیکه بسیاری از کلاینت های ایمیل دسکتاپ قادر هستند پیام هایی که در گذشته دانلود شده‌اند را روی حافظه دستگاه ذخیره کرده و برای مشاهده مجدد بدون نیاز به ارتباط اینترنت آن‌ها را بازیابی کنند.

از نظر امنیتی نیز هرچند این روزها دسترسی به اغلب وبمیل های معتبر از جمله جیمیل براساس پروتکل HTTPS انجام می‌شود اما لازم است بدانید در صورت استفاده از ارتباط HTTP، شنود پیام ها برای افراد سودجو امکان پذیر خواهد بود.

وب میل Webmail
نمایی از واسط کاربری Roundcube

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

کامنت Comment

کامنت یا Comment چیست؟

کامنت (Comment) در حوزه برنامه نویسی به توضیحاتی اطلاق می‌شود که برای بخش‌های مختلف سورس کد نوشته می‌شود و در کاربردهای غیرفنی به نظرات و بازخوردهایی گفته می‌شود که کاربران در واکنش به یک مطلب یا پست درج می‌کنند.

مفهوم کامنت در کاربردهای عادی

همانطور که گفته شد به نظرات و بازخوردهایی که کاربران در یک شبکه اجتماعی یا سایت در واکنش به محتوای یک مطلب یا پست درج می‌کنند و یا در مورد تجربه خود از خرید یک محصول در صفحات فروشگاه‌های اینترنتی بیان می‌کنند Comment گفته می‌شود. حتی در برخی از واژه پردازها (نظیر Microsoft Word) کاربران می‌توانند روی بخشی از متن یک سند برای همکاران یا نویسنده اصلی سند، نظر و پیشنهاد خود را در قالب کامنت ثبت کنند.

در مورد رسانه‌های آنلاین برای جلوگیری از انتشار خودکار مطالب نامناسب یا اسپم های کامنتی (Comment Spam)، معمولا نظرات کاربران پس از تأیید یک اپراتور یا صاحب رسانه منتشر می‌شود. با اینحال در رسانه‌های با فضای نظردهی گسترده امکان انتشار خودکار نظرات در کنار قابلیت‌هایی نظیر فیلتر کردن و شناسایی اسپم ها وجود دارد.

کامنت اینستاگرام Instagram Comment
دو Comment در یک پست اینستاگرامی

مفهوم کامنت در برنامه نویسی

کامنت در حوزه برنامه نویسی به توضیحات، مطالب و متونی در سورس کدها گفته می‌شود که برای انسان‌ها قابل مطالعه است و با هدف کمک به درک آسانتر عملکرد سورس کد به بخش‌های مختلف آن افزوده می‌شود.

این توضیحات که معمولا به دلیل فراگیری بیشتر به زبان انگلیسی نوشته می‌شوند در نتیجه اجرای سورس کد تأثیری ندارند و عموما توسط کامپایلرها و مفسرها نادیده گرفته می‌شوند. البته ممکن است این بخش‌ها توسط ابزارهای مخصوصی مورد پردازش قرار گرفته و از آن‌ها برای تولید مستندات مستقل از سورس کد استفاده شود.

میزان و سطح جزئیاتی که در سورس کد توضیح داده می‌شود بسته به سطح دانش مخاطب متغیر خواهد بود. برای مثال در کتاب‌هایی که قرار است مفاهیم برنامه نویسی را به افراد تازه کار آموزش دهد ممکن است ساده‌ترین خطوط کد نیز توضیح داده شوند. از سوی دیگر برای سورس کدهایی که در اختیار برنامه نویسان حرفه‌ای و افراد با سابقه قرار می‌گیرد، توضیحات صرفا در حدی بیان می‌شود که هدف یک قطعه کد را به صورت قابل فهم مشخص نماید و احتمالا جزئیات بیشتر تنها در مورد تکنیک‌های ابتکاری و پیچیده ذکر می‌شود. بنابراین بیان مسائل بدیهی و مطالب اضافی که برای اغلب متخصصین روشن است در سورس کدهای متداول مشاهده نمی‌شود.

در زبان های برنامه نویسی مختلف از نمادها و علائم گوناگونی برای تعیین بخش کامنت استفاده می‌شود. این تعیین کننده‌ها به کامپایلر یا مفسر اعلام می‌کنند ناحیه مربوطه متعلق به یک Comment است و محتوای آن‌ها نباید مشابه با بخش‌های معمولی سورس کد مورد پردازش قرار گیرد.

لازم است بدانید در فرایند کمینه سازی (Minification)، کامنت ها از جمله اجزائی هستند که برای کاهش حجم نهایی فایل از سورس کد حذف می‌شوند.

انواع کامنت ها

در اغلب زبان‌ها از دو نوع کامنت خطی و چندخطی در سورس کدها پشتیبانی می‌شود که معمولا از علائم مختلفی برای تعیین محدوده هرکدام از آن‌ها استفاده می‌شود.

کامنت خطی (Line Comment) با یک تعیین کننده آغاز می‌شود و تا پایان خط ادامه می‌یابد. در بسیاری از زبان های برنامه نویسی، Comment های تک خطی می‌توانند برای افزودن توضیحات در ادامه همان خطی نوشته شوند که دستور قرار دارد و به آن‌ها کامنت اینلاین یا در خط (Inline Comment) نیز گفته می‌شود. به عبارت بهتر در چنین زبان‌هایی هر چیزی که در یک خط پس از این تعیین کننده‌ها مشاهده می‌شود Comment محسوب می‌شود.

از سوی دیگر، کامنت های چند خطی (Multi-line Comment) که به کامنت های بلاکی (Block Comments) نیز مشهور هستند ناحیه‌ای از سورس کد – متشکل از تعدادی خط – را معین می‌کنند و معمولا برای بیان هدف و عملکرد کلی یک متد، کلاس یا هر قطعه کد نسبتا پیچیده (که نیازمند توضیحی طولانی در تعدادی خط است) به کار می‌روند. محدوده این ناحیه توسط یک نماد آغازین و یک نماد انتهایی معین می‌شود و هر چیزی که مابین آن‌ها قرار بگیرد یک Comment به شمار می‌رود.

نوع دیگری از کامنت ها موسوم به کامنت های مستندات (Documentation Comments) نیز وجود دارد که در سورس کد برخی از زبان های برنامه نویسی (از جمله زبان جاوا و سی شارپ) پشتیبانی می‌شود. از این نوع Comment ها برای ایجاد خودکار مستندات توسط ابزارهایی موسوم به تولید کننده مستندات (Documentation Generator) استفاده می‌شود (Javadoc از جمله این ابزارهاست که برای کدهای به زبان جاوا مورد استفاده قرار می‌گیرد). در این کامنت ها معمولا از تگ های مختلفی برای تعیین نویسنده، نسخه و … پشتیبانی می‌شود که از این تگ ها به هنگام تولید مستندات استفاده می‌شود.

کامنت ها در زبان های برنامه نویسی مختلف

همان‌طور که پیشتر به آن اشاره شد در زبان های برنامه نویسی گوناگون از نمادهای مختلفی برای تعیین محدوده کامنت ها استفاده می‌شود. در قطعه کد زیر که به زبان جاوا نوشته شده است می‌توانید نمونه‌های خطی و چندخطی را مشاهده کنید. در این زبان از // برای مشخص کردن آغاز کامنت های خطی و از /* و */ به ترتیب برای تعیین ابتدا و انتهای کامنت های بلاکی استفاده می‌شود. کامنت های مستندات نیز در میان /** (تعیین کننده ابتدا) و */ (تعیین کننده انتها) قرار می‌گیرند.

کامنت Comment
نمونه‌ای از Comment های خطی و چندخطی در زبان برنامه نویسی جاوا که به انگلیسی نوشته شده است.

در جدول زیر می‌توانید لیستی از علائم مورد استفاده به عنوان تعیین کننده‌های Comment خطی و چندخطی را در برخی از زبان های برنامه نویسی و نشانه گذاری مشاهده کنید:

زبانتعیین کننده کامنت خطیتعیین کننده کامنت چندخطی
تعیین کننده ابتداتعیین کننده انتها
 Java, JavaScript, C++, C#, PHP///**/
Cاز همان ساختار چندخطی استفاده می‌کند/**/
HTML, XMLاز همان ساختار چندخطی استفاده می‌کند<!––>
Visual Basicاین زبان فاقد ساختار مجزا برای نوع چند خطی است
Ruby#=begin=end

کاربردها و محتوای کامنت ها

کامنت ها می‌توانند منطق پشت قطعه‌های کد را توضیح دهند و منظور یا هدف برنامه نویس را با زبانی قابل فهم بیان کنند. این کار می‌تواند با توضیح مستقیم و جزئی خطوط کد، توصیف مراحل الگوریتمی که به کار رفته و ذکر عملکرد کلی یک زیرروال، کلاس و … انجام شود. به این ترتیب درک اینکه هر قسمت از کد برای چه منظوری نوشته شده است برای توسعه دهندگان دیگر یا برنامه نویسان همکار میسر می‌شود. کامنت ها نه تنها در طول فرایند توسعه اولیه بلکه به هنگام نیاز به ایجاد تغییرات یا رفع باگ های سورس کد نیز به کمک برنامه نویسان می‌آیند.

افزون بر این ممکن است فراداده هایی نظیر نسخه سورس کد و تاریخ نگارش آن، نام برنامه نویس اصلی و راه‌های ارتباطی با او (نظیر نشانی ایمیل یا سایت توسعه دهنده) و حتی اطلاعات مربوط به برنامه نویسانی که کد اولیه را ویرایش کرده‌اند و همچنین نام کتاب یا منبع قطعه‌ای از سورس کد در قالب کامنت بیان شود.

برخی اوقات از کامنت ها برای تست و اشکال زدایی برنامه نیز استفاده می‌شود. در این کاربرد، برنامه نویسان قطعه ای از کد خود را به Comment تبدیل می‌کنند تا در لحظه اجرا عمل نکند. این روش می‌تواند به پیدا کردن منبع بروز خطا کمک کند.

علاوه بر این ممکن است برنامه نویس به جای حذف قطعه کدی از برنامه نهایی، آن را به صورت کامنت درآورد. یکی از کاربردهای اصلی این روش در مورد اعمال اختیاری رایجی است که در عین حال لزومی ندارد به صورت پیشفرض اجرا شوند؛ در چنین حالتی تبدیل این قطعه کدها به Comment می‌تواند برای برنامه نویسان یا افراد معمولی این امکان را فراهم آورد تا صرفا با خارج کردن کد از حالت کامنت، ویژگی یا عملی را به برنامه اضافه کنند.

در بسیاری از محیط های یکپارچه توسعه، برنامه نویسان می‌توانند به سرعت با کمک آیتم‌های موجود در منو، نوار ابزار یا کلیدهای میانبر بخشی از کد انتخاب شده را به صورت Comment درآورند یا آن را از حالت Comment خارج کنند (Uncomment).

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

ایمیل Email

ایمیل یا Email چیست؟

ایمیل (Email یا E-mail) که در واقع کوتاه شده عبارت Electronic Mail است روشی برای انتقال پیام میان افراد با استفاده از دستگاه های الکترونیکی و شبکه های رایانه ای است. رایانامه، پست الکترونیک یا نامه الکترونیک معادل‌هایی هستند که در زبان فارسی برای این واژه به کار می‌رود.

امروزه ایمیل ها معمولا بر بستر شبکه اینترنت فعالیت می‌کنند و سامانه های ایمیل نیز از مدلی موسوم به Store and Forward تبعیت می‌کنند. در این مدل، سرورهای ایمیل مسئولیت دریافت، ارسال و نگه داری پیام ها را برعهده دارند؛ این درحالیست که در نخستین روزهای شکل گیری این سیستم ها، دریافت کننده و ارسال کننده پیام هر دو مجبور بودند برای ارتباط با یکدیگر به طور همزمان آنلاین باشند.

نماد at sign در نشانی های ایمیل
نماد at sign به عتوان بخشی از نشانی های ایمیل امروزی شناخته می‌شود.

پست الکترونیک توسط یکی از پیشتازان دانش رایانه با نام ری تاملینسون (Ray Tomlinson) اختراع شده است و بارقه‌هایی از نمونه‌های امروزی آن را می‌توان در دهه‌های 1960 و 1970 میلادی جستجو کرد. هرچند در ابتدا تنها متون ASCII از طریق ایمیل ها قابل ارسال و دریافت بودند اما با ظهور استاندارد MIME (کوتاه شده عبارت Multipurpose Internet Mail Extensions)، فرمت ایمیل ها برای پشتیبانی از انواع کاراکترها و ارسال فایل های صوتی، تصویری و … در قالب ضمیمه ها (Attachment) گسترش یافته است.

این روزها با توسعه استفاده از اینترنت و تعدد فراهم کنندگان سرویس های پست الکترونیک، داشتن حداقل یک حساب کاربری ایمیل برای اغلب کاربران، امری کاملا بدیهی تلقی می‌شود. بسیاری از فراهم کنندگان پرآوازه این سرویس‌ها، مجموعه‌ای از خدمات خود را به صورت رایگان در اختیار کاربران قرار می‌دهند و متقاضیان می‌توانند تنها در عرض چند دقیقه با ثبت نام در این سرویس‌ها به حجم قابل قبولی از فضا برای ذخیره سازی پیام ها و همچنین امکانات متعدد دسترسی پیدا کنند. از جمله این سرویس‌ها می‌توان به سرویس ایمیل گوگل موسوم به جیمیل (Gmail)، سرویس ایمیل مایکروسافت (که با نشانی Outlook.com قابل دسترسی است)، سرویس یاهو میل (Yahoo! Mail) و AOL Mail اشاره کرد.

کلاینت ایمیل

کاربران یک سرویس پست الکترونیک می‌توانند از نرم افزارهایی موسوم به کلاینت ایمیل (Email Client) یا عامل کاریری ایمیل (Mail User Agent – MUA) برای دسترسی به رایانامه خود و مدیریت پیام ها، ارسال یا مشاهده آن‌ها استفاده نمایند. از جمله مشهورترین کلاینت های ایمیل قابل استفاده روی رایانه می‌توان به Mozilla Thunderbird, Mailbird و eM Client اشاره کرد.

علاوه بر این، وب میل (Webmail) ها نیز نوع خاصی از کلاینت های ایمیل هستند که در قالب یک وب اپلیکیشن، امکانات موردنظر را بدون نیاز به نصب یک نرم افزار مجزا از طریق مرورگرهای وب در اختیار کاربران قرار می‌دهند. فراهم کنندگان سرویس های پست الکترونیکی که در بالا به آن‌ها اشاره شد وب میل‌های اختصاصی خود را نیز برای کاربرانشان فراهم کرده‌اند.

نشانی ایمیل

هر رایانامه با یک رایانشانی یا آدرس ایمیل (Email Address) مخصوص به خود شناخته می‌شود که از آن (مشابه با یک کد پستی در دنیای سنتی نامه های پستی) برای دریافت پیام استفاده می‌شود. این نشانی در حال حاضر دارای فرمتی مشابه با [email protected] می‌باشد. بخش اول این نشانی که پیش از علامت @ قرار گرفته است (در اینجا Ali.Reza76) مشخص کننده میل باکس می‌باشد و معمولا همان نام کاربری صاحب آنست. بخش دوم که پس از علامت @ قرار می‌گیرد (در اینجا example.com) بیانگر نام دامنه ای است که ایمیل به آن منتسب می‌باشد.

پیام های ایمیل

پیام های ایمیل شامل دو بخش اصلی موسوم به هدر پیام (Message Header) و بدنه پیام (Message Body) هستند. هدر، اطلاعات مختلفی را در قالب مجموعه‌ای از فیلدها (که با نام فیلدهای هدر شناخته می‌شوند) در خود نگه داری می‌کند. این فیلدها شامل فیلد From (نشانی ایمیل و احتمالا نام فرستنده پیام که معمولا توسط کلاینت ایمیل به طور خودکار تکمیل می‌شود)، فیلد To (نشانی ایمیل و احتمالا نام گیرنده یا گیرندگان پیام)، فیلد Cc و Bcc (نشانی گیرندگان ثانویه پیام)، فیلد Subject (موضوع پیام)، تاریخ ارسال پیام (که معمولا توسط کلاینت به صورت خودکار هنگام ارسال پیام تکمیل می‌شود) و … می‌باشد. بدنه پیام ها نیز حاوی محتوای پیام در قالب متنی ساده یا با فرمت HTML است.

ارسال و دریافت پیام ایمیل

فرض کنید مریم می‌خواهد پیامی را برای دوستش سمیرا ارسال کند. در این سناریو، مریم می‌بایست ابتدا به کلاینت ایمیل (MUA) خود مراجعه کند و در صورت لزوم وارد حساب کاربری خود شود. مریم در کلاینت خود پس از ورود به بخش نگارش پیام که معمولا با واژه Compose مشخص می‌شود می‌تواند متن پیام خود را در بخش مربوطه وارد کند و احتمالا با کمک ابزارهای موجود، نوع و اندازه قلم، نحوه چینش، رنگ متن پیام خود و … را تغییر دهد. سپس کافی است فیلد ویژه‌ای که معمولا در کلاینت ها با لیبل To مشخص می‌شود را با نشانی پست الکترونیک گیرنده تکمیل نماید. علاوه بر این مریم می‌تواند متناسب با متن پیام خود عنوانی را در بخش Subject وارد کند.

در کنار این دو فیلد اصلی و پرکاربرد، معمولا فیلدهایی با لیبل های Cc و Bcc نیز در اغلب کلاینت ها تعبیه شده است که برای وارد کردن نشانی گیرندگان فرعی پیام مورد استفاده قرار می‌گیرد. در نهایت اگر مریم نیاز به ارسال فایل به عنوان ضمیمه (Attachment) همراه با پیام داشته باشد کافیست از گزینه‌ای که معمولا با عنوان Attach Files با نماد گیره کاغذ در اکثر کلاینت ها وجود دارد فایل یا فایل های مورد نظر خود را به پیام پیوست کند. پس از اتمام کار، مریم می‌تواند با کلیک روی دکمه ای که معمولا با عنوان Send مشخص شده است پیام را برای سمیرا ارسال نماید.

در سمت مقابل، سمیرا نیز با ورود به کلاینت ایمیل خود و مراجعه به صندوق ورودی که معمولا با عنوان اینباکس (Inbox) مشخص می‌شود می‌تواند پیام‌های دریافتی خود (از جمله پیام مریم) را مشاهده کند و به آن پاسخ دهد (Reply) و یا حتی آن را برای فرد دیگری ارسال کند (Forward). در صورتی که پیامی به عنوان هرزنامه (Email Spam) تشخیص داده شود معمولا در بخشی به نام Spam یا Junk قابل مشاهده است.

بخش نوشتن پیام ایمیل Compose
بخش نگارش پیام جدید در وب میل Gmail – فیلدهای پرکاربرد همراه با ابزارهایی که به کاربر در نگارش پیام کمک می‌کنند در تصویر قابل مشاهده است.
پیام ایمیل Email Message
نمونه ای از یک پیام آماده ارسال در وب میل Gmail – در این تصویر تنها فیلد To با یک نشانی پست الکترونیک تکمیل شده است که به صورت مبهم نمایش داده شده است و فیلدهای Cc و Bcc به دلیل خالی بودن پنهان شده است. فیلد Subject نیز با عنوان “دعوت به جشن دوستانه آخر سال” تکمیل شده است. در قسمت محتوا یا بدنه پیام متنی کوتاه را مشاهده می‌کنید که با “سلام سمیرای عزیز…” آغاز شده است.

هرچند فرایند ساده‌ای که به آن اشاره شد تنها اعمالی است که لازم است مریم و سمیرا به عنوان فرستنده و گیرنده برای ارسال و مشاهده پیام انجام دهند اما جالب است بدانید در مسیر رسیدن پیام از مبدأ به مقصد، جزئیات فنی زیادی وجود دارد که در ادامه به صورت مختصر به آن اشاره می‌کنیم.

ایمیل چگونه کار می کند؟

مجددا سناریوی فوق را در نظر بگیرید. زمانی که مریم پیام خود را ارسال می‌کند ابتدا این پیام برای سروری موسوم به SMTP Server (کوتاه شده عبارت Simple Mail Transfer Protocol Server) ارسال می‌شود. این سرور نقش یک دفتر پستی در دنیای نامه های سنتی را ایفا می‌کند و برای آنکه متوجه شود پیام مریم را باید به کجا ارسال کند لازم است ابتدا با DNS Server ارتباط برقرار کند.

DNS Server نیز مشابه با یک دفترچه آدرس عمل می‌کند و برای دامنه ای که ایمیل گیرنده (سمیرا) به آن تعلق دارد در پاسخ، رکوردهایی از نوع MX (یا Mail Exchanger record) را در اختیار SMTP Server قرار می‌دهد. این رکوردها لیستی از سرورهای تبادل ایمیل موسوم به عامل انتقال پیام (Message Transfer Agent – MTA) را مشخص می‌کنند. به این ترتیب SMTP Server براساس پروتکل SMTP پیام مریم را برای MTA ارسال می‌کند و MTA پیام دریافتی را در اختیار عامل تحویل پیام (Mail Delivery Agent – MDA) قرار می‌دهد. MDA نیز وظیفه دارد پیام دریافتی از MTA را سازماندهی کرده و در جعبه پیام های ورودی سمیرا قرار دهد. در نهایت سمیرا با استفاده از پروتکل هایی نظیر IMAP (کوتاه شده عبارت Internet Message Access Protocol) یا POP3 (نسخه سوم پروتکل POP – کوتاه شده عبارت Post Office Protocol)، پیام مریم را در کلاینت پست الکترونیک خود دریافت می‌کند.

ایمیل Email
مسیری که یک پیام ایمیل از مبدأ (با نشانی فرضی [email protected]) تا مقصد (با نشانی [email protected]) طی می‌کند. ترجمه شده و ویرایش شده از نسخه انگلیسی ویکیپدیا

کاربردهای ایمیل

این روزها کاربرد پست الکترونیک به حوزه‌های مختلف زندگی انسان‌ها ورود پیدا کرده است. هرچند استفاده از پیام رسان های فوری و رسانه های اجتماعی در سال‌های اخیر به مرور باعث کاهش محبوبیت ایمیل ها به خصوص در میان کاربران مبتدی و جوانان شده است اما همچنان در حوزه کسب و کارها و وبسایت ها ایمیل به عنوانی راهکاری ارزان قیمت به منظور ارتباط با مشتریان و مخاطبان شناخته می‌شود. علاوه بر این بازاریابی ایمیلی (Email Marketing) نیز موضوعی است که در صورت استفاده صحیح و عدم ارسال هزرنامه ها می‌تواند در موفقیت کسب و کارها مفید واقع شود. از سوی دیگر بسیاری از کاربران برای استفاده‌های شخصی نظیر ارتباط با دوستان و آشنایان از ایمیل استفاده می‌کنند.

مزایای استفاده از ایمیل و چالش های مرتبط با آن

امروزه پیام های ایمیل برخلاف نامه های سنتی پستی نه تنها با سرعت بیشتری (تقریبا در همان لحظه) به دست گیرنده ها در هر نقطه از جهان می‌رسند بلکه با وجود ده‌ها سرویس رایگان معتبر می‌توان بدون هزینه یا با صرف هزینه بسیار پایینی به تبادل پیام از طریق پست الکترونیک پرداخت. به علاوه کاربران با کمک ایمیل می‌توانند علاوه بر متن، فایل‌های خود را نیز به عنوان ضمیمه برای مخاطب ارسال کنند. عدم نیاز به استفاده از کاغذ یکی دیگر از مزایای استفاده از پست های الکترونیک است.

با وجود تمامی این مزایا، همواره کاربران با مسائل آزاردهنده مختلفی در حوزه رایانامه روبرو بوده‌اند. هرزنامه ها که برای حجم عظیمی از کاربران به شکل ناخواسته ارسال می‌شود، ایمیل‌های حاوی بدافزار، بمباران ایمیلی با ارسال پیام‌های متعدد به یک نشانی ایمیل، محدودیت در حداکثر حجم و نوع فایل های ضمیمه، ارسال پیام‌های ایمیلی با نشانی ارسال کننده جعلی (Email Spoofing) و مسائل مرتبط با حریم خصوصی و امنیت افراد (نظیر ارسال بدون رمزنگاری پیام ها، نیاز به عبور پیام ها از یک سرور میانجی و امنیت سرویس) از جمله این مسائل به شمار می‌رود.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

کلید اینتر Enter Key

کلید اینتر یا Enter Key چیست؟

کلید اینتر (Enter Key) یا کلید ریترن (Return Key) یکی از کلیدهای پرکاربرد در صفحه کلیدهای متداول رایانه ای است که معمولا باعث می‌شود در یک واسط خط فرمان، فرم یا جعبه گفتگو، عملی پیشفرض انجام شود یا هنگام تایپ کردن، خط جدیدی در یک فیلد متنی ایجاد می‌کند.

معمولا در واسط های کاربری گرافیکی، در صورتی که فشردن کلید Enter معادل با کلیک کردن روی یک دکمه (یا Button) باشد آن دکمه با حاشیه متفاوت یا به شکلی هایلایت شده از سایر عناصر واسط کاربری متمایز می‌شود.

محل قرارگیری کلید Enter

معمولا کلید Enter در لبه سمت راست بخش حرفی صفحه کلید قرار می‌گیرد و از بالا توسط کلید Backspace یا Backslash و از پایین به وسیله کلید Shift سمت راست محاصره شده است. همچنین در صفحه کلیدهایی که شامل بخش عددی مجزا (صفحه کلید عددی) هستند یک نسخه دیگر از این کلید در گوشه سمت راست پایین این بخش مشاهده می‌شود.

این کلید معمولا با برچسب Enter یا نماد فلشی که با یک خط کوتاه به پایین و سپس سمت چپ اشاره می‌کند شناخته می‌شود. استفاده از نماد مذکور به این موضوع اشاره دارد که با فشرده شدن این کلید، کرسر متنی به سمت چپ (یا ابتدای) خط جدید منتقل می‌شود. ظاهر فیزیکی کلید اینتر معمولا مستطیلی شکل یا برگرفته از شکل همین نماد (به صورت L معکوس) می‌باشد.

در صفحه کلید رایانه‌های مک، این کلید با عنوان کلید ریترن (Return Key) شناخته می‌شود. البته در برخی صفحه کلیدها نیز دو کلید متمایز به عنوان کلیدهای Return و Enter مشاهده می‌شود که در این حالت معمولا کلید Enter در بخش صفحه کلید عددی قرار دارد و کلید Return در بخش حرفی برای ایجاد خط جدید به کار می‌رود.

کلید اینتر - کلید ریترن Enter Key - Return Key
مکان رایج قرارگیری کلید Enter یا Return در صفحه کلید

کاربردهای رایج کلید Enter

همان‌طور که گفته شد یکی از کاربردهای رایج کلید اینتر انجام یک عمل پیش فرض است. برای مثال در واسط خط فرمان (برای اجرای دستور تایپ شده کنونی)، در فرم های تحت وب (برای ارسال محتویات فرم پس از تکمیل آن)، در جعبه‌های گفتگو (به عنوان راهکاری میانبر به جای کلیک کردن روی دکمه OK، دکمه Open یا Save و تأیید محتوا در جعبه‌های گفتگو یا جعبه‌های هشدار)، در فیلدهای جستجو (برای آغاز عمل جستجو) و در نوار آدرس مرورگرهای وب (برای تأیید نشانی وب و بارگیری منبع موردنظر) از این کلید استفاده می‌شود.

یکی دیگر از کاربردهای متداول کلید Enter در ویرایشگرهای متنی و واژه پردازها مشاهده می‌شود. در این نرم افزارها و همچنین در فیلدهای متنی با قابلیت تایپ چند پاراگرافی از کلید Enter برای ایجاد خط جدید (Carriage Return) استفاده می‌شود. با فشردن این کلید، در موقعیت کنونیِ کرسر متنی – پاراگراف جاری پایان یافته و یک پاراگراف جدید ایجاد می‌شود.

در برنامه‌های ماشین حساب، معمولا کلید اینتر بخش صفحه کلید عددی به عنوان میانبری برای دکمه تساوی (به منظور محاسبه نتیجه یک عبارت ریاضی) به کار می‌رود.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

آندو و ریدو Undo and Redo

آندو Undo و ریدو Redo چیست؟

آندو (Undo) عنوان یکی از قابلیت‌های پرکاربرد در بسیاری از نرم افزارهای رایانه ای است که در حالت مرسوم، آخرین تغییر انجام گرفته در سند را به حالت قبلی آن بازمی‌گرداند. ریدو (Redo) معادل معکوس فرمان Undo است به این معنا که می‌تواند عمل آندو شده را مجددا انجام دهد و سند را به حالت پیش از اجرای Undo بازگرداند.

به عبارت بهتر، Undo به معنای خنثی سازی یا بازگردانی عمل انجام شده به حالت قبل است در حالیکه Redo به معنای انجام مجدد عمل Undo شده است.

وجود قابلیت‌های Undo و Redo در نرم افزارها این امکان را فراهم می‌کنند که کاربر بتواند بدون نگرانی در مورد اشتباه کردن یا نامناسب بودن نتیجه عملی که می‌خواهد انجام دهد به کار خود روی سند ادامه دهد.

هردوی این فرامین می‌بایست از تمامی اعمال قابل بازگردانی در برنامه پشتیبانی کنند. برای مثال اگر در یک ویرایشگر تصویر، کاربر مستطیلی را روی سند خود ترسیم کند عمل آندو باید بتواند این مستطیل را از سند حذف کند. پس از اِعمال دستور آندو اگر کاربر متوجه شود به اشتباه این کار را انجام داده است با اجرای دستور ریدو باید مستطیل مجددا در مکان قبلی خود در سند قرار گیرد. در عین حال اگر کاربر ابعاد مستطیلی را که قبلا ترسیم کرده تغییر دهد استفاده از دستور آندو باید مستطیل را به همان ابعاد پیشین بازگرداند.

لازم است بدانید همانطور که اجرای یک فرمان Undo منجربه فعال شدن Redo می‌شود، معمولا انجام هر ویرایش یا عمل جدید روی یک سند نیز، فرمان Redo را غیرفعال می‌کند. به این ترتیب کاربر صرفا بلافاصله پس از اجرای یک یا تعدادی فرمان Undo می‌تواند از فرمان Redo استفاده نماید. این درحالیست که فرمان Undo می‌بایست به محض انجام هر عمل قابل بازگردانی در نرم افزار فعال شود.

البته نباید انتظار داشته باشید هر عملی که در یک نرم افزار انجام داده‌اید قابل بازگردانی باشد. به عنوان مثال اعمالی نظیر ذخیره کردن فایل یا انتخاب یک آبجکت در سند، قابل آندو کردن و همچنین قابل ریدو کردن نیستند.

جزئیات و نحوه اجرای فرامین آندو و ریدو

در سیستم عامل ویندوز، اغلب نرم افزارها برای آندو از ترکیب کلیدهای Ctrl + Z یا Alt + Backspace و برای دستور ریدو نیز از ترکیب Ctrl + Y یا Ctrl + Shift + Z استفاده می‌کنند. معمولا این فرامین از طریق منوی Edit یا منوی زمینه ای (Context Menu) نرم افزار نیز قابل دسترسی هستند.

آندو و ریدو Undo and Redo
فرامین Undo و Redo در منوی Edit ویرایشگر متن Notepad++

برای فراهم آوردن امکان استفاده از فرمان Undo، اعمال انجام شده توسط کاربر در قالب یک بافر یا لیست ویژه موسوم به تاریخچه دستورات یا اعمال (Action History) نگه داری می‌شوند.

تعداد اعمال پیشین که قابل آندو کردن هستند در برنامه‌های مختلف متفاوت است. در برخی نرم افزارهای قدیمی، کاربر تنها می‌توانست یک عمل انجام شده آخر را آندو کند درحالیکه در بسیاری از نرم افزارهای امروزی، بافرهای Undo و Redo قادر هستند تا ده‌ها و صدها عمل انجام شده گوناگون را در خود نگه داری کنند.

آندوی خطی و غیرخطی

در اغلب نرم افزارها اجرای یک بار فرمان Undo آخرین دستور یا عمل انجام شده را به حالت قبلی باز می‌گرداند. به این نوع آندو، آندوی خطی (Linear Undo) گفته می‌شود. در Linear Undo معمولا از پشته برای نگه داری تاریخچه اعمال انجام شده استفاده می‌شود. به این ترتیب وقتی کاربر عمل جدیدی را انجام می‌دهد این عمل به بالای یک پشته اختصاصی افزوده می‌شود. زمانی که فرمان Undo اجرا می‌شود بالاترین عنصر موجود در این پشته، آندو می‌شود و همچنین عنصر مربوط به این عمل بلافاصله از پشته حذف می‌شود. در عین حال برای فراهم کردن قابلیت Redo، عمل آندو شده به پشته دیگری که متعلق به فرمان Redo است افزوده می‌شود. در نتیجه‌ی انجام این فرایند، عملی که در پشته Undo پایین‌تر از عمل آندو شده قرار داشت اکنون در بالای پشته قرار دارد و با اجرای مجدد فرمان Undo فرایند فوق برای این عمل انجام می‌شود.

در مقابل مدل خطی، نوع دیگری از Undo موسوم به نوع غیرخطی (Non-Linear Undo) نیز وجود دارد. در آندوی غیرخطی، کاربر می‌تواند اعمال ذخیره شده در بافر را به ترتیب دلخواه خود آندو کند. به عنوان مثال اگر در یک سند ابتدا یک جدول و سپس یک تصویر اضافه کرده باشید و نرم افزار از آندوی غیرخطی پشتیبانی کند شما می‌توانید جدول را با کمک لیست مربوط به فرمان آندو حذف کنید بدون اینکه تصویر حذف شود!

نرم افزارهایی که در آن‌ها به طور همزمان چندین کاربر می‌توانند روی یک سند به صورت مشترک کار کنند مفهوم دیگری به نام آندوی چند کاربره (Multi-user Undo) نیز شکل می‌گیرد. آندوی چند کاربره در دو نوع سراسری (Global) و محلی (Local) تعریف می‌شود. در گونه سراسری، آخرین عمل انجام شده روی سند، فارغ از اینکه توسط کدام کاربر انجام شده به حالت قبل برگردانده می‌شود. اما در نوع محلی هر کاربر تنها می‌تواند اعمال مربوط به خود را آندو کند.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

صفحه خانه Home Page

صفحه خانه یا Home Page چیست؟

صفحه خانه (Home Page یا Homepage) به صفحه ابتدایی یا صفحه اصلی یک وبسایت یا مرورگر وب گفته می‌شود. صفحه شروع یا صفحه آغاز (Start Page) نیز نام‌های دیگری است که برای این صفحات به کار می‌رود.

صفحه خانه وبسایت

معمولا در صفحه خانه یک وبسایت پیوندهایی به صفحات و بخش‌های اصلی آن سایت و همچنین صفحاتی که اخیرا منتشر شده است دیده می‌شود. البته محتوایی که در Homepage ها دیده می‌شود بسته به موضوع و حوزه فعالیت هر سایت متفاوت است.

به عنوان مثال در یک وبسایت خبری معمولا عناوین خبرهای جدید در دسته‌های مختلف همراه با بخش کوتاهی از هر خبر در این صفحه مشاهده می‌شود. این درحالیست که در وبسایت‌های اشتراک ویدیو مجموعه‌ای از ویدیوهای محبوب یا بیشتر دیده شده در صفحه آغازین وبسایت نمایش داده می‌شود. در مورد وبسایت‌هایی که متعلق به یک کسب و کار یا شرکت تجاری است صفحه شروع وبسایت حاوی اطلاعاتی راجع به برند، حوزه فعالیت، محصولات یا خدمات، راه‌های ارتباط با شرکت، موقعیت مکانی و … خواهد بود.

برخی از سایت‌ها نیز ممکن است دارای چندین Home Page باشند. به عنوان مثال در برخی از سایت‌های چندزبانه برای زبان‌های مختلف، صفحه های خانه مجزایی درنظر گرفته می‌شود. نشانی وب این صفحات غالبا به صورت سطح اصلی نام دامنه (نظیر http://techdic.ir) می‌باشد. البته نشانی‌های دیگری نظیر http://example.com/index.html و یا نشانی‌هایی که با پروتکل https (به جای http) شروع می‌شوند نیز برای صفحه آغاز وبسایت‌ها رایج هستند.

در برخی موارد از صفحه شروع به عنوان صفحه فرود (Landing Page) برای هدایت کاربر از یک کمپین تبلیغاتی به وبسایت نیز استفاده می‌شود که البته توصیه می‌شود صفحه فرود به صورت ویژه و مستقل با در نظر گرفتن هدفی که کمپین تبلیغاتی دنبال می‌کند متفاوت از صفحه شروع طراحی شود.

صفحه خانه Home Page
صفحه آغازین وبسایت گوگل

صفحه خانه مرورگرهای وب

اولین صفحه‌ای که پس از اجرا کردن مرورگر وب به صورت معمولی مشاهده می‌شود نیز Home Page نامیده می‌شود. این صفحه معمولا توسط کاربر از طریق بخش تنظیمات مرورگر قابل تغییر یا سفارشی سازی است.

ممکن است صفحه خانه یک سایت یا هر صفحه وب دیگری به عنوان صفحه خانه مرورگر انتخاب شود. با اینحال صفحه خانه یک مرورگر می‌تواند به جای یک صفحه وب حاوی فیلدی برای جستجو در موتورهای جستجو یا شامل فاوآیکون سایت هایی باشد که کاربر بیشتر به آن‌ها مراجعه کرده است. حتی ممکن است یک زبانه خالی یا مجموعه‌ای از صفحات وب که در زبانه‌های مجزا باز می‌شوند به عنوان Home Page مرورگر انتخاب شود.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

کلید دیلیت Delete Key

کلید دیلیت یا Delete Key چیست؟

کلید دیلیت (Delete Key) یکی از کلیدهای پرکاربرد در صفحه کلیدهای رایانه ای است که معمولا به هنگام تایپ کردن برای حذف کاراکتری که پس از کرسر متنی قرار گرفته به کار می‌رود و در برخی از واسط های کاربری گرافیکی نیز به منظور حذف آبجکت انتخاب شده استفاده می‌شود.

معمولا این کلید روی صفحه کلیدها با لیبل Delete یا به طور خلاصه شده Del مشخص می‌شود. از آنجایی که در زبان‌های چپ به راست (از جمله انگلیسی) عملکرد کلید دیلیت معادل حذف کاراکتر سمت راست کرسر می‌باشد گاهی اوقات یک فلش مستقیم به سمت راست (حاوی یک علامت ضربدر) به عنوان نماد روی این کلید درج می‌شود. فراموش نکنید در زبان فارسی (که متن از سمت راست به چپ نوشته می‌شود) فشار دادن این کلید باعث حذف کاراکتر سمت چپ کرسر خواهد شد.

در صفحه کلیدهایی که دارای یک بخش عددی مجزا هستند علاوه بر کلید Delete اصلی یک نمونه از این کلید نیز در ردیف پایین بخش عددی وجود دارد.

استثنائا در برخی از صفحه کلیدهای رایانه‌های اپل (مانند مک بوک)، کلید Backspace با نام Delete مشخص شده است؛ توجه داشته باشید این کلید برخلاف نامش نقش کلید Backspace را ایفا می‌کند و برای حذف کاراکتر پیش از کرسر به کار می‌رود! در عوض در مورد مک بوک ها فشردن این کلید همراه با کلید Fn برای حذف کاراکتر پس از کرسر استفاده می‌شود.

کلید دیلیت Delete Key
مکان رایج کلید Delete در صفحه کلیدهای استاندارد مرسوم – معمولا یک نسخه اضافه از این کلید در بخش عددی تعبیه شده است.

کاربردهای کلید Delete

هرچند کلید Delete نیز همانند کلید بک اسپیس (Backspace) برای حذف کردن یک کاراکتر به کار می‌رود اما تفاوت‌های مهمی میان عملکرد این دو کلید وجود دارد. در واقع فشردن کلید Delete در فیلدهای متنی باعث می‌شود کاراکتری که پس از کرسر قرار گرفته است حذف شود و همزمان کاراکترهای پس از آن نیز یک واحد به سمت عقب جابجا می‌شوند؛ این درحالیست که کلید Backspace برای حذف کردن کاراکتری به کار می‌رود که قبل از کرسر قرار گرفته است. به همین دلیل برای ایجاد تمایز میان این دو کلید گاهی اوقات به کلید دیلیت، دیلیت رو به جلو یا فوروارد دیلیت (Forward Delete) نیز گفته می‌شود.

به علاوه از کلید Delete برای حذف کردن شی انتخاب شده نظیر یک المان تصویری در ویرایشگرهای اسناد یا حذف فایل و فولدر در پنجره مدیریت فایل استفاده می‌شود در حالی که بک اسپیس معمولا چنین کاربردی ندارد. در عین حال در صورتی که قطعه‌ای از یک متن انتخاب شده باشد فشردن کلید دیلیت نیز همانند کلید بک اسپیس آن قطعه از متن را حذف می‌کند.

اگر کاربر بخواهد هنگام تایپ کردن، کلمه پس از کرسر را به طور کامل حذف کند کافی است از ترکیب Ctrl + Delete استفاده نماید. معمولا ترکیب مشابه Ctrl + Backspace نیز برای حذف کامل کلمه پیش از کرسر به کار می‌رود.

همچنین از کلید دیلیت در اغلب مادربوردهای امروزی برای ورود به صفحه ستاپ بایوس هنگام بوت شدن سیستم استفاده می‌شود. یکی دیگر از کاربردهای رایج این کلید در ترکیب Ctrl + Alt + Delete برای دسترسی به نرم افزار Task Manager است.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا