بایگانی دسته بندی ها: مقدماتی

آندو و ریدو Undo and Redo

آندو Undo و ریدو Redo چیست؟

آندو (Undo) عنوان یکی از قابلیت‌های پرکاربرد در بسیاری از نرم افزارهای رایانه ای است که در حالت مرسوم، آخرین تغییر انجام گرفته در سند را به حالت قبلی آن بازمی‌گرداند. ریدو (Redo) معادل معکوس فرمان Undo است به این معنا که می‌تواند عمل آندو شده را مجددا انجام دهد و سند را به حالت پیش از اجرای Undo بازگرداند.

به عبارت بهتر، Undo به معنای خنثی سازی یا بازگردانی عمل انجام شده به حالت قبل است در حالیکه Redo به معنای انجام مجدد عمل Undo شده است.

وجود قابلیت‌های Undo و Redo در نرم افزارها این امکان را فراهم می‌کنند که کاربر بتواند بدون نگرانی در مورد اشتباه کردن یا نامناسب بودن نتیجه عملی که می‌خواهد انجام دهد به کار خود روی سند ادامه دهد.

هردوی این فرامین می‌بایست از تمامی اعمال قابل بازگردانی در برنامه پشتیبانی کنند. برای مثال اگر در یک ویرایشگر تصویر، کاربر مستطیلی را روی سند خود ترسیم کند عمل آندو باید بتواند این مستطیل را از سند حذف کند. پس از اِعمال دستور آندو اگر کاربر متوجه شود به اشتباه این کار را انجام داده است با اجرای دستور ریدو باید مستطیل مجددا در مکان قبلی خود در سند قرار گیرد. در عین حال اگر کاربر ابعاد مستطیلی را که قبلا ترسیم کرده تغییر دهد استفاده از دستور آندو باید مستطیل را به همان ابعاد پیشین بازگرداند.

لازم است بدانید همانطور که اجرای یک فرمان Undo منجربه فعال شدن Redo می‌شود، معمولا انجام هر ویرایش یا عمل جدید روی یک سند نیز، فرمان Redo را غیرفعال می‌کند. به این ترتیب کاربر صرفا بلافاصله پس از اجرای یک یا تعدادی فرمان Undo می‌تواند از فرمان Redo استفاده نماید. این درحالیست که فرمان Undo می‌بایست به محض انجام هر عمل قابل بازگردانی در نرم افزار فعال شود.

البته نباید انتظار داشته باشید هر عملی که در یک نرم افزار انجام داده‌اید قابل بازگردانی باشد. به عنوان مثال اعمالی نظیر ذخیره کردن فایل یا انتخاب یک آبجکت در سند، قابل آندو کردن و همچنین قابل ریدو کردن نیستند.

جزئیات و نحوه اجرای فرامین آندو و ریدو

در سیستم عامل ویندوز، اغلب نرم افزارها برای آندو از ترکیب کلیدهای Ctrl + Z یا Alt + Backspace و برای دستور ریدو نیز از ترکیب Ctrl + Y یا Ctrl + Shift + Z استفاده می‌کنند. معمولا این فرامین از طریق منوی Edit یا منوی زمینه ای (Context Menu) نرم افزار نیز قابل دسترسی هستند.

آندو و ریدو Undo and Redo
فرامین Undo و Redo در منوی Edit ویرایشگر متن Notepad++

برای فراهم آوردن امکان استفاده از فرمان Undo، اعمال انجام شده توسط کاربر در قالب یک بافر یا لیست ویژه موسوم به تاریخچه دستورات یا اعمال (Action History) نگه داری می‌شوند.

تعداد اعمال پیشین که قابل آندو کردن هستند در برنامه‌های مختلف متفاوت است. در برخی نرم افزارهای قدیمی، کاربر تنها می‌توانست یک عمل انجام شده آخر را آندو کند درحالیکه در بسیاری از نرم افزارهای امروزی، بافرهای Undo و Redo قادر هستند تا ده‌ها و صدها عمل انجام شده گوناگون را در خود نگه داری کنند.

آندوی خطی و غیرخطی

در اغلب نرم افزارها اجرای یک بار فرمان Undo آخرین دستور یا عمل انجام شده را به حالت قبلی باز می‌گرداند. به این نوع آندو، آندوی خطی (Linear Undo) گفته می‌شود. در Linear Undo معمولا از پشته برای نگه داری تاریخچه اعمال انجام شده استفاده می‌شود. به این ترتیب وقتی کاربر عمل جدیدی را انجام می‌دهد این عمل به بالای یک پشته اختصاصی افزوده می‌شود. زمانی که فرمان Undo اجرا می‌شود بالاترین عنصر موجود در این پشته، آندو می‌شود و همچنین عنصر مربوط به این عمل بلافاصله از پشته حذف می‌شود. در عین حال برای فراهم کردن قابلیت Redo، عمل آندو شده به پشته دیگری که متعلق به فرمان Redo است افزوده می‌شود. در نتیجه‌ی انجام این فرایند، عملی که در پشته Undo پایین‌تر از عمل آندو شده قرار داشت اکنون در بالای پشته قرار دارد و با اجرای مجدد فرمان Undo فرایند فوق برای این عمل انجام می‌شود.

در مقابل مدل خطی، نوع دیگری از Undo موسوم به نوع غیرخطی (Non-Linear Undo) نیز وجود دارد. در آندوی غیرخطی، کاربر می‌تواند اعمال ذخیره شده در بافر را به ترتیب دلخواه خود آندو کند. به عنوان مثال اگر در یک سند ابتدا یک جدول و سپس یک تصویر اضافه کرده باشید و نرم افزار از آندوی غیرخطی پشتیبانی کند شما می‌توانید جدول را با کمک لیست مربوط به فرمان آندو حذف کنید بدون اینکه تصویر حذف شود!

نرم افزارهایی که در آن‌ها به طور همزمان چندین کاربر می‌توانند روی یک سند به صورت مشترک کار کنند مفهوم دیگری به نام آندوی چند کاربره (Multi-user Undo) نیز شکل می‌گیرد. آندوی چند کاربره در دو نوع سراسری (Global) و محلی (Local) تعریف می‌شود. در گونه سراسری، آخرین عمل انجام شده روی سند، فارغ از اینکه توسط کدام کاربر انجام شده به حالت قبل برگردانده می‌شود. اما در نوع محلی هر کاربر تنها می‌تواند اعمال مربوط به خود را آندو کند.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

صفحه خانه Home Page

صفحه خانه یا Home Page چیست؟

صفحه خانه (Home Page یا Homepage) به صفحه ابتدایی یا صفحه اصلی یک وبسایت یا مرورگر وب گفته می‌شود. صفحه شروع یا صفحه آغاز (Start Page) نیز نام‌های دیگری است که برای این صفحات به کار می‌رود.

صفحه خانه وبسایت

معمولا در صفحه خانه یک وبسایت پیوندهایی به صفحات و بخش‌های اصلی آن سایت و همچنین صفحاتی که اخیرا منتشر شده است دیده می‌شود. البته محتوایی که در Homepage ها دیده می‌شود بسته به موضوع و حوزه فعالیت هر سایت متفاوت است.

به عنوان مثال در یک وبسایت خبری معمولا عناوین خبرهای جدید در دسته‌های مختلف همراه با بخش کوتاهی از هر خبر در این صفحه مشاهده می‌شود. این درحالیست که در وبسایت‌های اشتراک ویدیو مجموعه‌ای از ویدیوهای محبوب یا بیشتر دیده شده در صفحه آغازین وبسایت نمایش داده می‌شود. در مورد وبسایت‌هایی که متعلق به یک کسب و کار یا شرکت تجاری است صفحه شروع وبسایت حاوی اطلاعاتی راجع به برند، حوزه فعالیت، محصولات یا خدمات، راه‌های ارتباط با شرکت، موقعیت مکانی و … خواهد بود.

برخی از سایت‌ها نیز ممکن است دارای چندین Home Page باشند. به عنوان مثال در برخی از سایت‌های چندزبانه برای زبان‌های مختلف، صفحه های خانه مجزایی درنظر گرفته می‌شود. نشانی وب این صفحات غالبا به صورت سطح اصلی نام دامنه (نظیر http://techdic.ir) می‌باشد. البته نشانی‌های دیگری نظیر http://example.com/index.html و یا نشانی‌هایی که با پروتکل https (به جای http) شروع می‌شوند نیز برای صفحه آغاز وبسایت‌ها رایج هستند.

در برخی موارد از صفحه شروع به عنوان صفحه فرود (Landing Page) برای هدایت کاربر از یک کمپین تبلیغاتی به وبسایت نیز استفاده می‌شود که البته توصیه می‌شود صفحه فرود به صورت ویژه و مستقل با در نظر گرفتن هدفی که کمپین تبلیغاتی دنبال می‌کند متفاوت از صفحه شروع طراحی شود.

صفحه خانه Home Page
صفحه آغازین وبسایت گوگل

صفحه خانه مرورگرهای وب

اولین صفحه‌ای که پس از اجرا کردن مرورگر وب به صورت معمولی مشاهده می‌شود نیز Home Page نامیده می‌شود. این صفحه معمولا توسط کاربر از طریق بخش تنظیمات مرورگر قابل تغییر یا سفارشی سازی است.

ممکن است صفحه خانه یک سایت یا هر صفحه وب دیگری به عنوان صفحه خانه مرورگر انتخاب شود. با اینحال صفحه خانه یک مرورگر می‌تواند به جای یک صفحه وب حاوی فیلدی برای جستجو در موتورهای جستجو یا شامل فاوآیکون سایت هایی باشد که کاربر بیشتر به آن‌ها مراجعه کرده است. حتی ممکن است یک زبانه خالی یا مجموعه‌ای از صفحات وب که در زبانه‌های مجزا باز می‌شوند به عنوان Home Page مرورگر انتخاب شود.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

کلید دیلیت Delete Key

کلید دیلیت یا Delete Key چیست؟

کلید دیلیت (Delete Key) یکی از کلیدهای پرکاربرد در صفحه کلیدهای رایانه ای است که معمولا به هنگام تایپ کردن برای حذف کاراکتری که پس از کرسر متنی قرار گرفته به کار می‌رود و در برخی از واسط های کاربری گرافیکی نیز به منظور حذف آبجکت انتخاب شده استفاده می‌شود.

معمولا این کلید روی صفحه کلیدها با لیبل Delete یا به طور خلاصه شده Del مشخص می‌شود. از آنجایی که در زبان‌های چپ به راست (از جمله انگلیسی) عملکرد کلید دیلیت معادل حذف کاراکتر سمت راست کرسر می‌باشد گاهی اوقات یک فلش مستقیم به سمت راست (حاوی یک علامت ضربدر) به عنوان نماد روی این کلید درج می‌شود. فراموش نکنید در زبان فارسی (که متن از سمت راست به چپ نوشته می‌شود) فشار دادن این کلید باعث حذف کاراکتر سمت چپ کرسر خواهد شد.

در صفحه کلیدهایی که دارای یک بخش عددی مجزا هستند علاوه بر کلید Delete اصلی یک نمونه از این کلید نیز در ردیف پایین بخش عددی وجود دارد.

استثنائا در برخی از صفحه کلیدهای رایانه‌های اپل (مانند مک بوک)، کلید Backspace با نام Delete مشخص شده است؛ توجه داشته باشید این کلید برخلاف نامش نقش کلید Backspace را ایفا می‌کند و برای حذف کاراکتر پیش از کرسر به کار می‌رود! در عوض در مورد مک بوک ها فشردن این کلید همراه با کلید Fn برای حذف کاراکتر پس از کرسر استفاده می‌شود.

کلید دیلیت Delete Key
مکان رایج کلید Delete در صفحه کلیدهای استاندارد مرسوم – معمولا یک نسخه اضافه از این کلید در بخش عددی تعبیه شده است.

کاربردهای کلید Delete

هرچند کلید Delete نیز همانند کلید بک اسپیس (Backspace) برای حذف کردن یک کاراکتر به کار می‌رود اما تفاوت‌های مهمی میان عملکرد این دو کلید وجود دارد. در واقع فشردن کلید Delete در فیلدهای متنی باعث می‌شود کاراکتری که پس از کرسر قرار گرفته است حذف شود و همزمان کاراکترهای پس از آن نیز یک واحد به سمت عقب جابجا می‌شوند؛ این درحالیست که کلید Backspace برای حذف کردن کاراکتری به کار می‌رود که قبل از کرسر قرار گرفته است. به همین دلیل برای ایجاد تمایز میان این دو کلید گاهی اوقات به کلید دیلیت، دیلیت رو به جلو یا فوروارد دیلیت (Forward Delete) نیز گفته می‌شود.

به علاوه از کلید Delete برای حذف کردن شی انتخاب شده نظیر یک المان تصویری در ویرایشگرهای اسناد یا حذف فایل و فولدر در پنجره مدیریت فایل استفاده می‌شود در حالی که بک اسپیس معمولا چنین کاربردی ندارد. در عین حال در صورتی که قطعه‌ای از یک متن انتخاب شده باشد فشردن کلید دیلیت نیز همانند کلید بک اسپیس آن قطعه از متن را حذف می‌کند.

اگر کاربر بخواهد هنگام تایپ کردن، کلمه پس از کرسر را به طور کامل حذف کند کافی است از ترکیب Ctrl + Delete استفاده نماید. معمولا ترکیب مشابه Ctrl + Backspace نیز برای حذف کامل کلمه پیش از کرسر به کار می‌رود.

همچنین از کلید دیلیت در اغلب مادربوردهای امروزی برای ورود به صفحه ستاپ بایوس هنگام بوت شدن سیستم استفاده می‌شود. یکی دیگر از کاربردهای رایج این کلید در ترکیب Ctrl + Alt + Delete برای دسترسی به نرم افزار Task Manager است.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

کلید کنترل Control Key

کلید کنترل یا Control Key چیست؟

کلید کنترل (Control Key یا Ctrl Key) یکی از کلیدهای تغییر دهنده در صفحه کلیدهای مرسوم رایانه ای است که از ترکیب آن با کلیدهای دیگر برای انجام اعمال خاصی استفاده می‌شود. این کلید همانند کلیدهای Shift و Alt معمولا به تنهایی عملکرد خاصی ندارد.

کلید کنترل در اغلب صفحه کلیدها در گوشه پایین سمت چپ قرار می‌گیرد. به علاوه معمولا یک نسخه اضافی از این کلید در انتهای سمت راست همان ردیف تعبیه می‌شود که دسترسی به آن را برای اغلب کاربردها آسان‌تر می‌کند. معمولا در صفحه کلیدها برای این کلید از عنوان یا لیبل خلاصه شده Ctrl استفاده می‌شود.

کلید کنترل Control
مکان رایج قرارگیری کلید Control. این کلید در اغلب صفحه کلیدها با نام Ctrl نشان داده می‌شود

کاربردهای کلید Control

در برنامه‌ها و واسط های کاربری مختلف از این کلید در ترکیب‌های متعددی برای انجام سریع اعمال پرکاربرد استفاده می‌شود. از جمله رایج‌ترین این ترکیب‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره نمود (توجه داشته باشید ترکیب Ctrl + A به معنای پایین نگه داشتن کلید Ctrl و سپس فشار دادن کلید A می‌باشد درحالیکه کلید Ctrl همچنان در وضعیت فشرده شده قرار دارد):

  • Ctrl + A: برای انتخاب تمام اشیا یا کل متن
  • Ctrl + B: برای ضخیم کردن متن انتخابی در ویرایشگرهای متنی
  • Ctrl + I: برای کج کردن متن انتخابی در ویرایشگرهای متنی
  • Ctrl + U: برای زیرخط دار کردن متن انتخابی در ویرایشگرهای متنی
  • Ctrl + C: برای نسخه برداری (Copy) شی یا متن انتخاب شده
  • Ctrl + X: برای برش (Cut) شی یا متن انتخاب شده
  • Ctrl + V: برای الصاق (Paste) شی یا متن کپی شده و کات شده
  • Ctrl + F: برای باز کردن بخش جستجو در بسیاری از نرم افزارها
  • Ctrl + H: برای باز کردن بخش جایگزینی (Replace) در ویرایشگرهای متنی و نمایش تاریخچه (History) در مرورگرهای وب
  • Ctrl + N: برای باز کردن پنجره یا ایجاد سند جدید
  • Ctrl + O: برای نمایش پنجره Open
  • Ctrl + S: برای ذخیره کردن سند
  • Ctrl + P: برای چاپ
  • Ctrl + T: برای باز کردن زبانه جدید در مرورگرهای وب
  • Ctrl + Y: برای Redo
  • Ctrl + Z: برای Undo
  • Ctrl + Backspace: برای حذف واژه قبل از کرسر متنی
  • Ctrl + Delete: برای حذف واژه پس از کرسر متنی
  • Ctrl + Left: برای جابجایی کرسر متنی به واژه سمت چپ
  • Ctrl + Right: برای جابجایی کرسر متنی به واژه سمت راست
  • Ctrl + Alt + Delete: برای باز کردن Task Manager و دسترسی به صفحه تنظیمات امنیتی و …

استثنا در صفحه کلیدهای اپل

در صفحه کلید رایانه‌های اپل، کلیدی به نام Command با نماد ⌘ وجود دارد که در بسیاری از موارد، عملکرد آن مشابه با کلید کنترل در رایانه‌های معمولی است و با ترکیب کلیدهای دیگر برای انجام اعمال مختلف در رایانه های اپل به کار می‌رود.

مکینتاش ها هم یک کلید Control دارند که عملکرد متفاوتی با این کلید در کیبوردهای معمولی دارد. ماوس های اولیه اپل تنها یک کلید داشتند که با گسترش واسط کاربری و ظهور منوهای زمینه‌ای، کاربران می‌توانستند از کلید Control به عنوان یک کلید تغییر دهنده همراه با کلید ماوس برای دسترسی به منوی زمینه ای (به جای راست کلیک کردن) استفاده کنند.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

بک اسپیس Backspace

بک اسپیس یا Backspace چیست؟

بک اسپیس (Backspace) یکی از کلیدهای پرکاربرد در صفحه کلیدهای رایانه ای است که برای حذف کاراکتری که پیش از کرسر متنی قرار دارد به کار می‌رود و همزمان کرسر را یک واحد به عقب می‌برد.

با توجه به اینکه در زبان‌های چپ به راست (از جمله انگلیسی) عملکرد کلید بک اسپیس معادل حذف کاراکتر سمت چپ کرسر می‌باشد به همین دلیل معمولا از یک فلش مستقیم به سمت چپ به عنوان نماد این کلید استفاده می‌شود. فراموش نکنید در زبان فارسی (که متن از سمت راست به چپ نوشته می‌شود) فشار دادن این کلید باعث حذف کاراکتر سمت راست کرسر خواهد شد.

همانطور که در تصویر زیر مشاهده می‌کنید مکان قرارگیری کلید بک اسپیس معمولا جایی در بخش بالا سمت راست صفحه کلید است (در همان ردیفی که کلیدهای مربوط به ارقام قرار دارند).

بک اسپیس Backspace
مکان رایج قرارگیری کلید Backspace در صفحه کلید

با وجود اینکه کلید فوق معمولا با همان نام و لیبل Backspace روی صفحه‌ کلیدها مشخص می‌شود اما در صفحه کلید رایانه‌های اپل، استثنائا از نام Delete برای این کلید استفاده می‌شود؛ با این حال عملکرد آن همانند کلید Backspace است و برای حذف کاراکتر پیش از کرسر به کار می‌رود نه کاراکتر پس از آن!

کاربردهای کلید بک اسپیس

هرچند یکی از وظایف کلید Backspace نیز همانند کلید دیلیت (Delete) حذف کردن یک کاراکتر متنی است اما تفاوت‌های مهمی میان عملکرد این دو کلید وجود دارد. در واقع کلید Delete برای حذف کردن کاراکتری که پس از کرسر قرار گرفته است به کار می‌رود درحالیکه کلید Backspace برای حذف کردن کاراکتری استفاده می‌شود که قبل از کرسر قرار گرفته است. همچنین از کلید Delete برای پاک کردن یک شی مثل تصویری در یک ویرایشگر اسناد یا حذف فایل در پنجره مدیریت فایل نیز استفاده می‌شود در حالی که بک اسپیس معمولا چنین کاربردی ندارد. در صورتی که قطعه‌ای از یک متن انتخاب شده باشد معمولا با فشار دادن هرکدام از این کلیدها می‌توان آن بخش را حذف نمود.

در صورتی که کاربر بخواهد هنگام تایپ کردن، کلمه پیش از کرسر را به طور کامل حذف کند کافی است از ترکیب Ctrl + Backspace استفاده نماید. معمولا ترکیب مشابه Ctrl + Delete نیز برای حذف کلمه پس از کرسر به کار می‌رود.

در برخی از برنامه‌های مدیریت فایل و مرورگرهای وب از کلید بک اسپیس برای بازگشت به صفحه قبل استفاده می‌شود. البته در اغلب مرورگرهای وب امروزی از ترکیب کلیدهای Alt و کلید پیکانی سمت چپ برای بازگشت به صفحه قبل استفاده می‌شود.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

تسک منیجر Task Manager

تسک منیجر یا Task Manager چیست؟

تسک منیجر (Task Manager) به گونه‌ای از برنامه های نظارت سیستمی گفته می‌شود که پیرامون فرایندها و اپلیکیشن های در حال اجرا و همچنین وضعیت کلی سیستم اطلاعاتی را در اختیار کاربر قرار می‌دهد. Task Manager در زبان فارسی به معنای “مدیریت وظایف” است.

در برخی از تسک منیجرها امکاناتی برای بستن اجباری فرایندها و اپلیکیشن ها و یا تغییر اولویت زمان بندی فرایندها مهیا شده است.

تسک منیجر در ویندوز

در سیستم عامل ویندوز، به صورت پیشفرض برنامه‌ای به نام Task Manager (یا Windows Task Manager) برای مشاهده اطلاعات مربوط به اپلیکیشن ها، فرایندها و مدیریت آن‌ها اختصاص داده شده است. این برنامه دارای تعدادی زبانه مجزاست که هر زبانه برای نمایش اطلاعات خاصی در نظر گرفته شده است.

نحوه اجرای برنامه Task Manager در ویندوز

برای دسترسی به این برنامه در ویندوز XP می‌توانید کلیدهای Ctrl + Alt + Delete را به صورت همزمان فشار دهید. استفاده از ترکیب این کلیدها در نسخه های جدیدتر ویندوز صفحه‌ای را در اختیارتان قرار می‌دهد که می‌توانید در آن گزینه‌ای برای اجرای Task Manager مشاهده کنید. به علاوه کاربر می‌تواند با راست کلیک کردن روی نوار وظیفه (Taskbar) ویندوز و انتخاب گزینه Task Manager این برنامه را اجرا نماید.

بخش های مختلف تسک منیجر

در نسخه‌های مختلف ویندوز، منوها و زبانه‌های موجود در برنامه تسک منیجر و همچنین اطلاعاتی که در هر بخش قابل مشاهده است اندکی با یکدیگر تفاوت دارند. در ویندوزهای 8 و 10 در حالت پیشفرض تسک منیجر تنها به صورت خلاصه اطلاعاتی راجع به اپلیکیشن‌های در حال اجرا را نمایش می‌دهد که با کلیک روی گزینه More details جزئیات بیشتری در اختیار کاربر قرار می‌گیرد.

زبانه Processes (یا فرایندها) اطلاعات مربوط به فرایندها و اپلیکیشن های در حال اجرا همراه با وضعیت آن‌ها، میزان استفاده فرایند از پردازنده، مموری، شبکه و … را نمایش می‌دهد. در صورتی که یک اپلیکیشن یا فرایند قادر به پاسخگویی به دستورات کاربر نباشد (Not Responding) یا به اصطلاح هنگ کرده باشد کاربر می‌تواند با راست کلیک روی فرایند مربوطه در این لیست و انتخاب End Task برای سیستم عامل تقاضای بستن فرایند و آزاد کردن مموری منتسب به آن را ارسال کند. در زبانه Details (یا جزئیات) کاربر می‌تواند علاوه بر مشاهده اطلاعات دقیق‌تر پیرامون فرایندها با راست کلیک کردن روی هر فرایند، میزان اولویت (Priority) و وابستگی آن (Affinity – اینکه فرایند توسط کدام پردازنده قابل اجرا باشد) را تغییر دهد.

در زبانه Performance (یا کارایی) آمار و اطلاعات مربوط به وضعیت سیستم از جمله میزان کلی استفاده از پردازنده مرکزی، مموری، شبکه، پردازنده گرافیکی و دیسک همراه با نمودارهای مربوطه و اطلاعات دیگری نظیر تعداد هسته های پردازنده و حافظه نهان، ظرفیت دیسک، نشانی IP و … نمایش داده می‌شود.

از جمله دیگر زبانه‌هایی که در تسک منیجر ویندوز 8 و 10 دیده می‌شود می‌توان به زبانه‌های App History (تاریخچه اپلیکیشن ها)، Startup (برای مشاهده و مدیریت برنامه هایی که همراه با بالا آمدن ویندوز به طور خودکار اجرا می‌شوند)، Users (حاوی اطلاعات مربوط به فرایندهایی که توسط کاربران لاگین شده در حال اجراست) و Services (حاوی اطلاعات مربوط به سرویس ها) اشاره کرد. در نسخه های قدیمی‌تر ویندوز ممکن است از نظر امکانات و اطلاعات موجود در تسک منیجر تفاوت‌هایی را مشاهده کنید؛ زبانه‌هایی نظیر Applications و Networking از جمله همین تفاوت‌ها هستند که در نسخه‌های جدید، اطلاعات موجود در آن‌ها با سایر زبانه‌ها ادغام شده است.

دلیل اجرا نشدن Task Manager چیست؟

جالب است بدانید برخی از بدافزارها، Task Manager را غیرفعال می‌کنند و یا به محض باز شدن، آن را می‌بندند تا احتمال شناسایی شدنشان توسط کاربر و امکان متوقف کردن آن‌ها کاهش پیدا کند.

تسک منیجر Task Manager
برنامه Task Manager در سیستم عامل ویندوز 10 – زبانه Processes

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

کلید فاصله Space bar

کلید فاصله یا Space bar چیست؟

کلید فاصله (Space bar یا Space Key) یکی از کلیدهای پرکاربرد روی ماشین های تحریر و صفحه کلیدهای رایانه ای است که از سایر کلیدها پهن‌تر (و بزرگ‌تر) بوده و بخش قابل توجهی از پایین‌ترین ردیف کلیدها را به خود اختصاص می‌دهد. کاربرد اصلی این کلید، ایجاد فاصله میان دو کلمه حین تایپ کردن است.

هنگام تایپ حرفه ای با ده انگشت، انگشت‌های شست هر دو دست روی کلید Space استراحت می‌کنند و معمولا یکی از این دو انگشت، وظیفه فشار دادن کلید Space را بر عهده می‌گیرند.

مکان قرارگیری کلید Space

هرچند محل دقیق قرارگیری کلید فاصله در صفحه کلیدهای مختلف ممکن است اندکی با یکدیگر متفاوت باشد اما این کلید غالبا جایی در مرکز پایین‌ترین ردیف از کلیدها قرار می‌گیرد. در کیبوردهای استاندارد QWERTY، کلید اسپیس از سمت راست و چپ توسط کلیدهای Alt محاصره شده است و معمولا کلیدهای C و V و B و N و M بالای آن تعبیه شده‌اند.

مکان و حتی بزرگی کلید اسپیس متناسب با میزان کاربرد بالای آن درنظر گرفته شده است؛ به این ترتیب هنگام تایپ کردن متون، دسترسی به این کلید توسط اغلب انگشت‌ها به آسانی امکان‌پذیر است.

کاربردهای رایج کلید فاصله

همان‌طور که گفته شد کاربرد اصلی Space bar ایجاد فاصله هنگام تایپ کردن است اما کاربردهای متعدد دیگری نیز برای این کلید به ظاهر متمایز وجود دارد. به عنوان مثال در اغلب پخش کننده های چندرسانه‌ای از Space bar برای مکث (Pause) و ادامه (Resume) پخش موسیقی، اسلایدشو یا ویدیو استفاده می‌شود.

فشار دادن این کلید همزمان با کلیدهای دیگر نظیر Alt یا Ctrl در سیستم عامل‌ها و نرم افزارهای گوناگون برای انجام امور مختلف به کار می‌رود. برای مثال از ترکیب Alt + Space در سیستم عامل ویندوز برای باز کردن منوی پنجره (به منظور انجام اعمالی نظیر تغییر اندازه، تمام صفحه کردن و بستن پنجره با کمک صفحه کلید) استفاده می‌شود. از ترکیب کلیدهای Win + Space نیز می‌توانید به عنوان میانبری جهت سوئیچ کردن میان زبان‌های نصب شده برای صفحه کلید سیستم خود استفاده کنید.

در برخی از مرورگرهای وب نیز با فشار دادن کلید Space، صفحه به پایین اسکرول می‌شود و در صورتی که کلید Shift نیز همراه با آن نگه داشته شود صفحه به سمت بالا اسکرول می‌شود.

کلید فاصله Spacebar
مکان کلید فاصله (Spacebar) در صفحه کلید استاندارد QWERTY

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

اینفلوئنسر Influencer

اینفلوئنسر یا Influencer به چه کسی گفته می‌شود؟

اینفلوئنسر (Influencer) به افرادی گفته می‌شود که معمولا با تکیه بر عواملی نظیر موقعیت، تخصص، تجربه یا هنر خود توانسته‌اند با بخشی از جامعه (به عنوان مخاطبین خود) رابطه‌ای قوی برقرار کنند و به واسطه محبوبیت یا اعتباری که به دست آورده‌اند قادر هستند روی رفتار، عقاید و انتخاب‌های افراد جامعه تاثیر بگذارند. این اصطلاح در زبان فارسی معادل واژه‌های “تأثیرگذار” یا “اثرگذار” می‌باشد.

هرچند در گذشته نیز افراد زیادی دارای قدرت تأثیرگذاری روی افراد جامعه بودند اما با ظهور فناوری های نوین ارتباطی (به ویژه رسانه های اجتماعی)، برقراری ارتباط میان مردم عادی و افراد اثرگذار به مراتب آسان‌تر و بالطبع میزان اثرگذاری آن‌ها نیز پررنگ‌تر شده است. اینفلوئنسرها در رسانه های اجتماعی تقریبا همان عملکردی را دارند که در گذشته افراد اثرگذار در دنیای واقعی ایفا می‌کردند؛ افرادی که هر لباسی می‌پوشیدند یا هر آرایشی استفاده می‌کردند طرفدارانشان در جامعه به سراغ آن نوع پوشش می‌رفتند.

امروزه در شکل نوین، اینفلوئنسرها روی کانال های خود در رسانه های اجتماعی پیرامون یک موضوع مشخص یا به صورت عمومی پست هایی را منتشر می‌کنند و دنبال کننده (فالوور) های آن‌ها نیز به دلایل مختلفی از جمله محبوبیت اینفلوئنسر یا علاقمندی به محتوایی که توسط او منتشر می‌شود به پست ها و دیدگاه‌های او تمایل یا توجه نشان می‌دهند.

اینفلوئنسر مارکتینگ

برندها و صاحبان محصولات و خدمات، علاقه خاصی به اینفلوئنسرهای فعال در رسانه های اجتماعی دارند چرا که این افراد می‌توانند متناسب با محبوبیت خود، فالوورها و حتی سایر افراد جامعه را به صورت مستقیم یا غیرمستقیم به خرید محصول آن‌ها تشویق کنند. این در حالیست که معمولا تبلیغات پوشاکی که در یک صفحه وب یا شبکه تلویزیونی مشاهده می‌کنید توجه شما را کمتر به خود جلب می‌کند تا لباس جذابی که در یک عکس اختصاصی به تن بازیگر محبوبتان در پیج شخصیش می‌بینید و لوگو یا نام برندی در حوزه پوشاک روی آن نقش بسته است. در همین راستا نوعی بازاریابی تحت عنوان اینفلوئنسر مارکتینگ (Influencer Marketing) در میان برندها رواج یافته است که طی آن برای تشویق افراد جامعه به خرید یک محصول از اینفلوئنسرها استفاده می‌شود.

انواع اینفلوئنسرها

سلبریتی ها (نظیر هنرمندان، بازیگران و فوتبالیست‌ها) یکی از مهم‌ترین انواع اینفلوئنسرها به شمار می‌روند که نه تنها در رسانه های اجتماعی، بلکه در دنیای سنتی دیروز و امروز تأثیرگذاری بالایی روی اقشار مختلف جامعه داشته و دارند.

متخصصین (نظیر کارشناسان، اساتید دانشگاهی و پزشکان) و تولیدکننده های محتوا (نظیر وبلاگ نویس ها) نیز به خاطر دانش، اعتبار تحصیلی یا تجربه‌ای که دارند می‌توانند به نسبت اثرگذاری بالایی روی مخاطبین خود داشته باشند. این افراد می‌توانند در رسانه های اجتماعی با انتشار مطالب کوتاهی در حوزه تخصصی خود، تولید محتوا در یک وبسایت یا وبلاگ نویسی به مخاطبان زیادی دست پیدا کنند.

میکرواینفلوئنسرها (Micro-Influencer) دسته‌ای از افراد اثرگذار هستند که تعداد مخاطبین و فالوورهای آن‌ها چندان زیاد نیست اما در عین حال به دلیل اهمیت رابطه و تعامل بالایی که با دنبال کننده های ویژه خود دارند از اثرگذاری خاصی برخوردار هستند. از همین رو میکرواینفلوئنسرها برای شرکت‌ها و برندهایی که با حوزه فعالیت آن‌ها همخوانی دارند به شدت ارزشمند محسوب می‌شوند.

اینفلوئنسر Influencer
افراد اثرگذار در رسانه های اجتماعی می توانند روی رفتار، عقاید و انتخاب های کاربران تأثیر بگذارند.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

Influencer Marketing Hub

Wikipedia

حالت ایمن Safe mode

حالت ایمن یا Safe mode چیست؟

حالت ایمن (سیف مد یا Safe mode) به حالتی در سیستم عامل های رایانه ای گفته می‌شود که به منظور شناسایی مشکلات سیستم و رفع آن‌ها به کار می‌رود.

در بسیاری از سیستم عامل های امروزی از جمله ویندوز، مک او اس، توزیع های لینوکس نظیر Ubuntu و حتی اندروید، حالت ایمن وجود دارد (در مک او اس، این حالت تحت عنوان بوت ایمن یا Safe Boot شناخته می‌شود). هرچند Safe mode و قابلیت‌های آن در سیستم عامل‌های مختلف، تفاوت‌هایی با یکدیگر دارند اما معمولا در این حالت، تا جایی که ممکن است تنها بخش‌ها و سرویس های سیستمی اصلی اجرا می‌شوند و حتی بسیاری از ابزارها (به جز ابزارهای ضروری نظیر صفحه کلید) نیز غیرفعال می‌شوند.

در حالت ایمن می‌توان بسیاری از مشکلات موجود در سیستم عامل را رفع کرد. به عنوان مثال در ویندوز ممکن است نصب یک نرم افزار یا درایور ناسازگار باعث شود سیستم عامل به صورت نرمال قابل اجرا نباشد؛ در چنین شرایطی می‌توان با اجرای سیستم عامل در حالت ایمن، نرم افزار یا درایوری که باعث ایجاد اختلال شده است را از سیستم حذف نمود. همچنین از حالت ایمن برای حذف بدافزارها نیز استفاده می‌شود چرا که ممکن است بدافزار نیز همانند بسیاری از سرویس ها در حالت ایمن اجرا نشود و به این ترتیب حذف آن آسانتر خواهد بود.

گفتنی است در برخی برنامه های کاربردی نیز حالت ایمن وجود دارد و در صورتی که امکان اجرای برنامه در حالت عادی وجود نداشته باشد مورد استفاده قرار می‌گیرد. به عنوان مثال مرورگرهای وب نظیر فایرفاکس و کروم دارای حالتی هستند که در آن تمامی افزونه‌ها غیرفعال می‌شوند.

حالت ایمن در سیستم عامل ویندوز

در سیستم عامل ویندوز علاوه بر Safe mode معمولی دو آپشن دیگر نیز درنظر گرفته شده است. گزینه Safe Mode with Networking که مشابه Safe Mode معمولی است با این تفاوت که در این گونه مشخص، درایورهای شبکه و سرویس‌هایی که برای دسترسی به اینترنت یا سایر شبکه‌های رایانه‌ای مورد نیاز هستند نیز اجرا می‌شود. گزینه دیگری که به Safe Mode with Command Prompt موسوم است به جای اجرای محیط دسکتاپ، به کاربر اجازه می‌دهد با کمک خط فرمان برای رفع مشکل موردنظر اقدام کند.

در مورد نسخه های قدیمی ویندوز (پیش از ویندوز 8) کاربر می‌توانست با فشار دادن کلید F8 هنگام بوت شدن سیستم عامل، به حالت Safe mode وارد شود. اما از آنجایی که فرایند بوت در ویندوزهای 8 و 10 سریعتر صورت می‌گیرد غالبا امکان ورود به این حالت با روش‌های گذشته وجود ندارد. در عوض کاربر می‌تواند در صفحه لاگین (و همچنین صفحه یا منوی Start) با پایین نگه داشتن کلید Shift روی نماد Power کلیک کرده و گزینه Restart را انتخاب نماید تا ویندوز پس از بوت شدن در حالت ایمن اجرا شود. البته در صورتی که امکان دسترسی نرمال به ویندوز برای انجام این کار وجود نداشته باشد کاربر می‌تواند از صفحه‌ای موسوم به ریکاوری (Recovery) که در چنین موقعیتی نمایش داده می‌شود برای ورود به سیف مد استفاده کند.

حالت ایمن Safe mode
صفحه Startup Settings پیش از ورود به ویندوز 10. کاربر می‌تواند با فشار دادن یکی از کلیدهای F4 تا F6 وارد Safe mode شود.
حالت ایمن Safe mode
نمایی از Safe mode در ویندوز 10 – به عبارت Safe Mode در چهارگوشته دسکتاپ توجه کنید.

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا

آنلاین و آفلاین Online and Offline

آنلاین (Online) و آفلاین (Offline) چیست؟

در حوزه رایانه و ارتباطات، اصطلاح آنلاین (Online یا On Line) به معنای وضعیتی است که در آن نوعی ارتباط (یا اتصال) برقرار است. در نقطه مقابل، آفلاین (Offline) به حالتی اشاره می‌کند که در آن ارتباط (یا اتصال) قطع می‌باشد. در زبان فارسی معمولا از واژه “بر خط” به عنوان معادلی برای Online استفاده می‌شود.

کاربردهای رایج واژه های آنلاین و آفلاین

امروزه معمولا این واژه‌ها در مورد ارتباط‌های اینترنتی به کار می‌روند. به عنوان مثال در رابطه با فردی که در حال استفاده از یک برنامه پیام رسان است و به اینترنت نیز متصل می‌باشد (یعنی می‌تواند پیام‌های جدید را دریافت یا پیامی را ارسال کند) از واژه Online استفاده می‌شود و در غیراینصورت به او Offline گفته می‌شود. در عین حال می‌توان از این اصطلاحات در مورد هر ابزار یا واحد عملیاتی که به یک سیستم بزرگتر قابل اتصال است یا آماده به کارگیری می‌باشد نیز استفاده نمود (این اتصال ممکن است با کمک یک شبکه رایانه ای یا روش دیگری نظیر کابل‌های رابط و … انجام شود). برای مثال چاپگری که به یک رایانه متصل شده است و توسط کاربر قابل استفاده می‌باشد Online و در غیراینصورت Offline نامیده می‌شود.

علاوه بر فعالیت‌هایی (نظیر ذخیره سازی آنلاین فایل ها) که ذاتا با ظهور شبکه های رایانه ای و به خصوص اینترنت شکل گرفته‌اند، امروزه عنوان بسیاری از فعالیت‌های سنتی نیز همراه با پسوند آنلاین به کار برده می‌شود. به عنوان نمونه‌ای از اینگونه فعالیت‌ها می‌توان به بانکداری آنلاین (Online Banking)، آموزش آنلاین (Online Education)، خرید آنلاین (Online Shopping) و … اشاره نمود که در اغلب موارد، واژه “آنلاین” در آن‌ها با واژه “اینترنتی” جایگزین می‌شود.

از سوی دیگر برای برخی از فعالیت‌های رایانه‌ای که هنگام عدم اتصال به اینترنت انجام می‌شوند از پسوند آفلاین استفاده می‌شود. مرور آفلاین (Offline Browsing) از جمله این فعالیت‌هاست که به عنوان یک قابلیت کاربردی در اغلب مرورگرهای وب وجود دارد. کاربر با کمک این قابلیت می‌تواند بدون نیاز به ارتباط اینترنتی به مرور نسخه هایی از صفحات وب بپردازد که در گذشته روی دستگاه رایانه‌ای او ذخیره شده‌اند. (این نسخه‌ها ممکن است به صورت خودکار یا دستی از صفحاتی که قبلا مشاهده شده‌اند تهیه شده باشد).

گفتنی است در برخی موارد به فعالیت‌هایی که معادل یک فعالیت اینترنتی در زندگی حقیقی هستند نیز پسوند آفلاین افزوده می‌شود. برای مثال خریدهایی که با مراجعه حضوری در یک فروشگاه فیزیکی صورت می‌گیرد خرید آفلاین (Offline Shopping) نامیده می‌شوند.

آنلاین و آفلاین Online and Offline
Online و Offline

پیوندهای پیشنهادی تک دیک

لینک واژه در ویکیپدیا